Γράμμα σ’ έναν (λογοτεχνικό) ήρωα
Ανθρωποι της γραφής (ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί, πανεπιστημιακοί) στέλνουν γράμμα στον αγαπημένο λογοτεχνικό τους ήρωα. Σύντομα επιστολικά κείμενα, διακειμενικά παίγνια, μεταιχμιακές αφηγήσεις στην κόψη επινοημένης πραγματικότητας και μυθοπλαστικής οικειότητας. Επιστολογράφος μας, ο Δημήτρης Μίγγας.
Επιμέλεια: Μισέλ Φάις
Αγαπητέ Διαμαντή, σε χαιρετώ.
Δεν ξέρω πού θα σε βρει το γράμμα μου. Στις θάλασσες; Στις δυτικές ακτές της Γαλλίας; Στο Νησί; Σίγουρα όμως είσαι ακόμα ζωντανός. Οι χαρακτήρες δεν πεθαίνουν από τη στιγμή που τους θυμάται και τους μνημονεύει έστω κι ένας αναγνώστης.
«Οι άνθρωποι ζούσαν μόνοι και έρημοι, μέχρι που ανακαλύψανε τα παραμύθια και τα όνειρα», επαναλάμβανε συχνά ο παππούς μου, μα τότε δεν καταλάβαινα τι ήθελε να πει. Οταν τελείωσα το Δημοτικό, μου χάρισε τα Απαντα του Παπαδιαμάντη – τέσσερις τόμους με κατακόκκινο σκληρό εξώφυλλο.
Εκεί σε γνώρισα. Ησουν ήδη μεσόκοπος και κοσμογυρισμένος, τώρα είμαστε περίπου συνομήλικοι! Σε συνάντησα στο εκτεταμένο διήγημα «Τα ρόδινα ακρογιάλια». Συγκράτησα στην αρχή το ονοματεπώνυμό σου: Διαμαντής Αγάλλος! Ισως γιατί είχες το ίδιο βαφτιστικό με τον παππού (θαλασσινός και εκείνος) κι εγώ σε φανταζόμουν σαν κι αυτόν.
Με εντυπωσίασε από το πρώτο διάβασμα το γεγονός πως, όσον καιρό βρισκόσουν στην ξενιτιά –σωστά τριάντα χρόνια–λησμόνησες τη γλώσσα μας, την αρραβωνιαστικιά σου, το Νησί και ακόμα περισσότερο το ότι εκεί δεν έβλεπες φαντάσματα ούτε ονειρευόσουν. Μόλις όμως επέστρεψες στον τόπο σου κι άρχισες να μαθαίνεις πάλι τα ρωμαίικα, ξανάρχισες αμέσως να βλέπεις όνειρα, θυμήθηκες τα μονοπάτια των παιδικών χρόνων κι είδες στο ρέμα της Κεχριάς το φάντασμα της πεθαμένης σου αρραβωνιαστικιάς, που σου παραπονιόταν πως την ξέχασες!
Περνούσανε τα χρόνια, έκανα καινούργιους φίλους (ξέχασα πολλούς), όμως εσύ στάθηκες σταθερά στο πλάι μου, σύντροφος πιστός και καθοδηγητής. Μου είχες δείξει από νωρίς τι πρέπει να έχω στο μυαλό μου συνεχώς για να μπορώ να ονειρεύομαι και να επιστρέφω όποτε θέλω σε τόπους μακρινούς και χρόνους περασμένους. Εφυγε κάποτε ο παππούς, αλλά εσύ δεν με εγκατέλειψες ποτέ. Από ένα σημείο και μετά δεν είμαι σίγουρος ποιος είσαι εσύ και ποιος εκείνος, τι έχω ακούσει από σένα και πόσα από αυτόν.
Εσείς μου μάθατε ότι τα παραμύθια και τα όνειρα δεν ξεθωριάζουν, ούτε χάνονται. Ακολουθούνε τα παιδιά, όσο κι αν μεγαλώσουν. Τα παρακολουθούν!
Χαιρετισμούς στον παππού μου
Τελευταίο βιβλίο του Δ. Μίγγα είναι το μυθιστόρημα Ερως ανίατος (Μεταίχμιο, 2015)
