Στο κινηματογραφικό Perfect Sense (2011) του David Mackenzie, μια σειρά από ανεξήγητες επιδημίες χτυπούν την ανθρωπότητα.
Μέσα σε λίγες μέρες, όλοι οι άνθρωποι χάνουν την όσφρησή τους. Λίγο αργότερα χάνουν τη γεύση τους. Μετά, την ακοή τους. Ακολουθεί η όραση. Και τελευταία έρχεται η απώλεια της αφής.
Η οθόνη μαυρίζει, δεν ακούγεται τίποτα, δεν λέγεται τίποτα. The End! Μέχρι τότε η ανθρωπότητα δαρβινικά προσαρμοζόταν.
Αλλά το μοιραίο χτύπημα είναι η αδυναμία του αγγίγματος του άλλου. Η λογοκρισία επιδιώκει ακριβώς αυτό. Να στερήσει τις αισθήσεις. Διαδοχικά. Ολες.
Ο Frank Miller, υποστηρίζοντας το CBLDF (ίδρυμα που αγωνίζεται για την προστασία των κόμικς απέναντι στη λογοκρισία), σχεδιάζει τον «προστάτη-κήνσορα» να έχει σκεπάσει τη μύτη, τα αυτιά και τα μάτια ενός παιδιού και να ετοιμάζεται να του κλείσει και το στόμα. Υποθέτω πως αμέσως μετά θα του κόψει τα χέρια.
Με αφορμή την Ισορροπία του Nash στο Εθνικό Θέατρο, νεοφασίστες κατέληξαν να «κόβουν» χέρια. Με όσες αισθήσεις μας έχουν απομείνει, αντιστεκόμαστε στην αναισθησία.
