Για το είδος του ταβανιού, ο λόγος

«Το μυστικό της επιτυχίας είναι η αδιάλλακτη επιμονή στο σκοπό» Mπέντζαμιν Ντισραέλι

H Lady Hope δεν μπορεί, όπως σχεδόν κανένας άλλος μπασκετόφιλος της γενιάς της, να αφαιρέσει από τη μνήμη της τους Chicago Bulls της δεκαετίας του 1990. Δεν είναι μόνο η παρουσία του κορυφαίου -για τους περισσότερους- όλων των εποχών Μάικλ Τζόρνταν, ούτε ο Σκότι Πίπεν και οι λοιποί συμπαραστάτες-συμπρωταγωνιστές. Δεν είναι μόνο η μαεστρική καθοδήγηση του Φιλ Τζάκσον, που χρειάστηκε λίγα μόλις χρόνια για να μετατρέψει την ομάδα σε μια από τις πιο αξιομνημόνευτες ever. Δεν είναι μόνο οι τίτλοι που έρχονταν σωρηδόν. Ούτε το εκπληκτικό 72-10 του 1996. Ήταν και το είδος του μπάσκετ. Αυτή η “τριγωνική επίθεση”, φερειπείν, που καθήλωνε τους θεατές και γέμιζε τα σημειωματάρια των ειδικών ανά τον πλανήτη…

[… Η φετινή προσπάθεια των περσινών πρωταθλητών Golden State Warriors να καταρρίψουν το ρεκόρ των 72 νικών και 10 μόλις ηττών της τότε υπερομάδας του Φιλ Τζάκσον φέρνει συχνά στο νου, σε κάθε σχετική αναφορά, εκείνη την τεράστια ομάδα. Όμως, η ζωή συνεχίζεται. Και κάθε μεγάλη ομάδα της ιστορίας αποκτούσε στο μέλλον αντίστοιχους ανταγωνιστές προς σύγκριση και υπερβάσεις (ή μη)… Το Golden State αποτελεί στο σήμερα κομβικό σημείο αναφοράς για το ίδιο το άθλημα, σε παγκόσμια κλίμακα. Και όχι μόνο γιατί έχει αυτή τη στιγμή που γράφεται αυτό το σημείωμα ρεκόρ 60 νίκες και 6 ήττες, και όχι μόνο γιατί βρίσκεται κοντά στο να δημιουργήσει αυτό την καλύτερη επίδοση όλων των εποχών σε κανονική διάρκεια σεζόν στο ΝΒΑ.

Δεν είναι, λοιπόν, μόνο τα -αμέτρητα πλέον- αποσπασματικά highlights που προσφέρουν κατά τη διάρκεια των αγώνων τους οι παίκτες του Κερ (που, παρεμπιπτόντως, συμμετείχε τότε στην ομάδα του Σικάγο…). Δεν είναι μόνο ο ανυπέρβλητος Στεφ Κάρι και τα τρίποντα-οβίδες του, ούτε οι ικανότατοι συμπαίκτες του όπως -για παράδειγμα- ο επίσης κλασάτος Κλέι Τόμπσον. Δεν είναι ακόμα και το πρόσφατο τρίποντο… του… Μπόγκουτ…, τα συχνά καρφώματα από επινοητικότατες πάσες που “αδρανοποιούν” τις άμυνες. Είναι, κυρίως, πως το μπάσκετ που οδήγησε πέρυσι την ομάδα στην κορυφή αποτελεί μια καινούρια επανάσταση.

Το ραντεβού με την ιστορία για το ρεκόρ που όλοι συζητάνε μπορεί να αποδειχθεί πραγματικότητα (για μια ομάδα με ποσοστό επιτυχίας προς ώρας 91%…), μπορεί και όχι. Η ίδια η διαδικασία προς αυτό, όμως, έχει τη δική της “μαγεία”, και τη δική της αυτοτέλεια. Και γεμίζει με διάφορες “ασκήσεις του λογισμού”. Η προσπάθεια αυτή θα ξεζουμίσει άραγε τόσο πολύ τους Warriors, ώστε στα play off να εμφανιστούν κατώτεροι των περιστάσεων; Θα τα καταφέρουν και ως προς τους δύο στόχους; Τίθεται ιεράρχηση του τύπου “ρεκόρ ή δεύτερος συνεχόμενος τίτλος”; Τι “μετράει” περισσότερο από τα δύο ως προς τη διαχρονική φήμη; Το ΝΒΑ, λοιπόν, μετά από χρόνια έχει ζητούμενα που κινούνται στο υψηλότερο πάτωμα των αναζητήσεων. Για το είδος του ταβανιού, ο λόγος…]

Η Lady Hope αναγνωρίζει πάντα την ποικιλομορφία στις προτιμήσεις και τα γούστα. Αλλά, η ίδια πάντα λάτρευε το τρίποντο. Όχι μόνο γιατί προσφέρει σε πρακτικό επίπεδο παραπάνω πόντους… Δεν ξέρει πόσο άγχος έχουν οι παίκτες του Στιβ Κερ για το ρεκόρ, η ίδια αποφάσισε να παρακολουθήσει το “θρίλερ” των τελευταίων αγώνων -που θα κρίνουν το εγχείρημα- χωρίς άγχος. Σαν μπασκετικές παραστάσεις που της προσφέρουν πολλά. Και οτιδήποτε είναι να γίνει, θα γίνει… Έτσι και αλλιώς, κάθε τι που φλερτάρει με ένα προγενέστερο, σχεδόν άπιαστο ρεκόρ, γράφει τη δική του ιστορία… Eυτυχώς για την ίδια, είναι μακριά από τις ΗΠΑ για να την αγχώνει η ρήση του Ντισραέλι…