Κι άλλο πύον στο απόστημα!

Το σαββατιάτικο βράδυ στο Μαρούσι, αναπόφευκτα, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η αντανάκλαση της παγιωμένης αναξιοπιστίας και των σπασμένων νεύρων που συντηρούν τα μέλη της μνημονιακής κοινωνίας μας.

«Μνημονιακή» τα τελευταία χρόνια, ηθικά ανεπαρκής άρα και τροφός της έντασης και στα γήπεδά της, με άλλους προσδιορισμούς αντί «μνημονιακής» στο παρελθόν.

Με κοινό γνώρισμα την απουσία καθαρού μυαλού και την ανάγκη εκτόνωσης που έμενε, συνήθως, ατιμώρητη. Δεν θα γράψουμε το αυτονόητο που ηχεί πλέον γραφικό και ξεπερασμένο από τη ριζωμένη αρρώστια -και- των γηπέδων μας, δηλαδή ότι «είναι κρίμα που δεν μπορούμε ν’ αναφερθούμε μόνο στο ποδόσφαιρο που είδαμε κ.λπ. κ.λπ.».

Πρόκειται για ξεπερασμένη, γραφική διατύπωση, μακριά απ’ την ουσία.

Μια ευχή μόνο: Μακάρι να μη χρειαστεί νέα ανθρωποθυσία, γέννημα επεισοδίων, ώστε να γίνει η τομή στο ποδόσφαιρο, να εφαρμοστούν οι νόμοι και να ξημερώσει νέα μέρα.

Πολιτική ηγεσία του αθλητισμού, κληρονόμησες σαπίλα που εξυπηρετεί πατρώνους, τωρινούς, προηγούμενους, επόμενους, του ποδοσφαίρου αλλά βιάσου, μόνο καλή συγκυρία είναι η αιτία αποφυγής των χειρότερων. 

Ναι, ξέρω, όσα διαβάσατε μοιάζουν σχόλιο-αποτέλεσμα καταγραφής εκτεταμένων επεισοδίων που ναι μεν δεν έγιναν το Σάββατο. αλλά και αυτό το παιχνίδι πρόσθεσε κι άλλο πύον στο γνωστό απόστημα!

Η καχυποψία (ξεπερασμένη λέξη και έννοια για τη μνησικακία που βασιλεύει πλέον και απλά εκδηλώνεται με ικανή ή μη αφορμή) βασίλευε πάλι. Καμιά έκπληξη για όλα τούτα.

Ολοι πήγαμε στο Ολυμπιακό Στάδιο και ξέραμε ότι είναι θέμα χρόνου να ζήσουμε αμφισβήτηση, ένταση. Οχι ως αναπόσπαστα (και ευπρόσδεκτα) τμήματα της αγωνιστικής διάστασης των ντέρμπι που είναι αντρίκεια παιχνίδια, αλλά ως παιδιά της παρουσίας ορατών και αοράτων εχθρών για τους μεν και τους δε, για παρόντες και απόντες, πλέον για όλους.

Κι αυτό δεν συνιστά αυθαίρετη γενίκευση, παρά μόνο τυπική καταγραφή της πραγματικότητας. 

Σε άλλες συνθήκες, το αγωνιστικό κάτοπτρο θα μας υποχρέωνε να γράψουμε μόνο ότι το παιχνίδι κρίθηκε από την αγωνιστική υπεροψία του Ολυμπιακού που διαθέτει καλύτερη ομάδα από την ΑΕΚ κι αυτό φάνηκε όχι μόνο στο πρώτο ημίχρονο όταν η διστακτική ΑΕΚ δεν έκανε ούτε μια απειλητική φάση, αλλά ακόμη και όταν οι Πειραιώτες έπαιζαν με παίκτη λιγότερο.

Και από τις παρεμβάσεις του Πογέτ – ενισχυτικές της ίδιας ανεπάρκειας του «δικέφαλου». Βέβαια το 4-4-2 που αντικατέστησε το αρχικό 4-3-3 των «κιτρινόμαυρων» και η απάντηση του Σίλβα με την έξοδο του Φορτούνη και την αλλαγή ρόλου στον Ντουρμάζ, μικρότερη σημασία έχουν από τις αποφάσεις του διαιτητή Καλογερόπουλου.

Κι εδώ τα πράγματα είναι, όμως, σαφή. 

Του προέκυψαν δύσκολες φάσεις με ανάγκη να πάρει, εν ριπή οφθαλμού, αποφάσεις: Στην πρώτη κόκκινη κάρτα, ακόμη κι αν… δεν του έκοψε το πόδι ο Μποτία, υπάρχει επαφή στη διεκδίκηση της μπάλας με τον Αραβίδη και στο γύρισμα του Ντίντακ, ναι εξ επαφής, η μπάλα βρίσκει μάσχαλη-ώμο.

«Βρίσκει και το πάνω μέρος του βραχίονα», προσθέτουν κάποιοι από εσάς; Πόσες φορές το είδες και το είδα από το βράδυ του Σαββάτου στην τηλεόραση για να βγάλουμε συμπέρασμα; Αμέτρητες!

Ο Καλογερόπουλος δεν έχασε ούτε φάση. Επρεπε να πάρει αποφάσεις αμέσως. Σφύριξε ό,τι είδε. Κι αυτό που γράφουμε δεν είναι διάθεση να δραπετεύσουμε από την κριτική της διαιτησίας, αλλά είναι ακριβής καταγραφή της πραγματικότητας. 

Τώρα ο μέσος οπαδός του Ολυμπιακού, αύριο, σε άλλη ευκαιρία, ο οπαδός της ΑΕΚ ή όποιας άλλης… ομαδάρας που τα θέλει όλα δικά του-της με κάθε τρόπο, δεν συμφωνείς μ’ αυτά που διαβάζεις.

Επειδή στο γήπεδο δεν πας ώστε να δεις ποδόσφαιρο. Η δυσκολία της καθημερινότητας και η προσωπική ανεπάρκεια σε ωθούν να πηγαίνεις εκεί ώστε να νικήσει η ομάδα-καταφύγιό σου με κάθε τρόπο (ακόμη και με αυτόν που εσύ κατήγγειλες στο παρελθόν…) και να βγάλεις τ’ απωθημένα σου.

Και μέχρι σήμερα ξέρεις πως ό,τι κι αν κάνεις, θα μείνει ατιμώρητο. Α, και βέβαια όταν τελειώσει το παιχνίδι, συνήθως, διά βοής ζητάς από -κάθε χρώματος- κυβερνήσεις «κοινωνική δικαιοσύνη», από το αφεντικό στη δουλειά «ισοτιμία» και όχι μόνο.

Εχεις και το ποδόσφαιρο που σου αξίζει λοιπόν. Μπορείς να το αλλάξεις! Ναι, εσύ ο ίδιος. Πώς;

Μα, οπαδέ-πελάτη, αν τους γυρίσεις την πλάτη και για δύο συνεχείς Κυριακές (όχι μόνο μία Κυριακή για ευνόητους λόγους) δουν άδειες τις εξέδρες των γηπέδων, τότε το επόμενο πρωί, τα ίδια τ’ αφεντικά των ομάδων που σε θεωρούν στρατό τους, θα εξυγιάνουν και το ποδόσφαιρο!