Η δήθεν αμεροληψία ορισμένων ΜΜΕ

Σε μεγάλη κουβέντα έχουμε μπει στο χώρο των ΜΜΕ για το τι είναι αντικειμενικό και αμερόληπτο και τι στρατευμένο.

Οι δημοσιογράφοι που εργάζονται σε κομματικά έντυπα είναι μεροληπτικοί γιατί είναι υποχρεωμένοι να υπηρετούν την κομματική γραμμή, μερικές φορές μάλιστα στη στενή εκδοχή της, όπως την εκφράζει η ηγεσία, όταν τα κόμματα είναι άθροισμα τάσεων και φραξιών. Τα συγκεκριμένα μέσα δεν διεκδίκησαν ποτέ εύσημα αντικειμενικότητας και θα ήταν παράδοξο αν το έκαναν. Δεν θα τα πίστευε κανείς.

Ωστόσο δεν κρύβονται πίσω από τη μουτσούνα της ανιδιοτέλειας, δεν υποδύονται τους αδέκαστους κριτές. Αυτό που είναι το δηλώνουν καθαρά και τίμια. Ουδείς δικαιούται να πει ότι εξαπατάται.

Υπάρχουν όμως και μέσα ενημέρωσης, που δηλώνουν ανεξάρτητα και αδέσμευτα που λένε ότι κρατούν ίσες αποστάσεις από τα πράγματα και πως δεν έχουν πάρε – δώσε με κόμματα και εξουσίες, που ισχυρίζονται πως καταγράφουν χωρίς ιδεολογικά φίλτρα και πολιτικά κόσκινα αυτά που συμβαίνουν στη δημόσια ζωή. Υπάρχουν ψήγματα αλήθειας σ’ αυτούς τους ισχυρισμούς ; Ούτε ίχνος. Δεν υπάρχει μέσο ενημέρωσης χωρίς πολιτική γραμμή και ιδεολογική προτίμηση. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό.

Η πλήρης ουδετερότητα είναι μαγική εικόνα. Έχουμε δει άλλωστε πολλές κωλοτούμπες και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Βεβαίως είναι αντιαισθητικό να βλέπεις μέσα ενημέρωσης να φτύνουν εκεί που κάποτε έγλειφαν (και το αντίθετο), να αποθεώνουν πρόσωπα που πριν από λίγο καιρό έβριζαν και να εξυμνούν πολιτικές που είχαν κατεδαφίσει, αλλά όλα αυτά δεν είναι καινοφανή.

Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια με την εισβολή στο χώρο ισχυρών οικονομικά δυνάμεων, πολλά ΜΜΕ είναι πολλαπλώς εξαρτημένα. Μπορεί να φανταστεί κανείς μέσο ενημέρωσης που ελέγχεται από επιχειρηματίες οι οποίοι έχουν δουλειές στα δημόσια έργα ότι θα φιλοξενήσει ρεπορτάζ που θα θίγουν τα συμφέροντα των ιδιοκτητών του; Ούτε κατά διάνοια, Μπορεί να φανταστεί κανείς μέσο ενημέρωσης με ιδιοκτήτη οικονομικό παράγοντα που δραστηριοποιείται στην περιοχή των εξοπλισμών ότι θα πει ή θα γράψει κάτι ενοχλητικό για το αφεντικό του και για τον υπουργό που χειρίζεται τις υποθέσεις αυτές; Μοιάζει με καλαμπούρι. Μπορεί να φανταστεί κανείς μέσο ενημέρωσης, ο ιδιοκτήτης του οποίου έχει δοσοληψίες με τις τράπεζες, ότι θα αποκαλύψει, αν πέσει πάνω του, σκάνδαλο στο οποίο εμπλέκεται η τράπεζα από την οποία προσδοκά να πάρει δάνειο; Αστεία πράγματα.

Γι αυτό ας αφήσουν τα παχιά λόγια περί ελευθεροτυπίας, ανεξαρτησίας και πλουραλισμού οι κήνσορες. Η στράτευση έχει πολλές εκδοχές. Οι φανερές και δηλωμένες δεν είναι επικίνδυνες. Οι άλλες όμως;