Το 4-3-3 δεν πεθαίνει ποτέ!

Όσο κι αν προσπάθησαν- κατά καιρούς- οι εκάστοτε «νέας κοπής» προπονητές να μεταφέρουν τα δικά τους πιστεύω στα συστήματα και τις τακτικές του ποδοσφαίρου εντούτοις δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν την «παλιά συνταγή»!

Το «απαρχαιωμένο» 4-3-3 με το οποίο μάθαμε οι πιο παλιοί το ποδόσφαιρο μπορεί να αλλάζει σχηματισμούς αλλά επί της ουσίας ελάχιστα διαφοροποιείται πάνω στην τσόχα του γηπέδου!

Στην καινούργια του παραλλαγή εφαρμόζεται ως 4-2-3-1 αλλά οι δύο του άξονα της μεσαίας γραμμής συνδέονται άμεσα με τον έναν της οργάνωσης και οι ακραίοι παίζουν σχεδόν σε ευθεία με τον αρμόδιο της επίθεσης.

Στην Ιταλία και πιο συγκεκριμένα στη Γιουβέντους ξεκίνησε η «επανάσταση» του 3-5-2 αλλά λίγες ομάδες ακολούθησαν αυτό το μοτίβο αφού οι περισσότεροι προπονητές επιθυμούν πρώτα να μη χάσουν και μετά να κερδίσουν και σε αυτό το πνεύμα κινούνται οι απόφοιτοι της πορτογαλικής σχολής η οποία τροφοδοτεί με στελέχη της το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και αρκετοί εκπρόσωποί της έχουν ξεκινήσει την καριέρα τους από τη χώρα μας.

Οι Πορτογάλοι εμφανίζονται ως οι διάδοχοι των Ολλανδών που είχαν βγάλει αρκετούς προπονητές τα τελευταία χρόνια και παρά το γεγονός ότι ο «special one» Ζοζέ Μουρίνιο βρίσκεται σε αυτή τη φάση στο … ταμείο ανεργίας.

Μία ακόμη παράμετρος του σύγχρονου ποδοσφαίρου είναι ότι οι προπονητές έχουν πλέον αποκτήσει για τα καλά τον πρώτο ρόλο στις ομάδες και τα αστέρια της παλιάς εποχής έχουν μείνει σε δεύτερο πλάνο.

Θα πρέπει να είσαι ο Λίο Μέσι ή ο Κριστιάνο Ρονάλντο για να ασχοληθεί μαζί σου η βιομηχανία των μέσων της ενημέρωσης η οποία αναζητά πλέον με τον επόμενο σταθμό του Πέπε Γκουαρντιόλα και παρακολουθεί με προσήλωση το νέο ξεκίνημα του Ζινεντίν Ζιντάν.

Σημεία των καιρών….