O Παππάς σφύριξε άθελα του την έναρξη μιας νέας εποχής;

Αχ, πόσο τυχεροί είναι κάποιοι άνθρωποι, κάποιες γενιές… Και πόσο πιο άτυχες κάποιες άλλες. Μπορεί οι πιο πρόσφατες, για παράδειγμα,  να έχουν κερδίσει πολλά από τις ευκολίες της τεχνολογικής προόδου (όταν βέβαια γίνεται καλή χρήση της), αλλά έχουν χάσει σε άλλους τομείς. Η Lady Hope μετέφερε το νου της -σα να ήταν αχθοφόρος ενός φορτίου με μεγάλο βάρος- κάποια χρόνια, αρκετά είναι η αλήθεια, πίσω… Στην αγαπημένη της δεκαετία του 1980, στην οποία τα ελληνικά γήπεδα γέμιζαν για να παρακολουθήσουν χιλιάδες άνθρωποι την κυριακάτικη μεσημεριανή “μυσταγωγία”. Τότε που υπήρχε το ΠΡΟ-ΠΟ και το “κυνήγι του 13αριού”, και όχι η Sport Radar… Τότε που το “απονήρευτο” ήταν διάχυτο και η προκατάληψη δεν αδικούσε οτιδήποτε καθαρό έχει απομείνει, όπως γίνεται σήμερα…

[…. Άντε πάλι τα ίδια… Νέα διακοπή σε αγώνα ανάμεσα στις τέσσερις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές ομάδες της χώρας. Πια, μιλάμε για κατεστημένο, για “συνήθεια που έγινε λατρεία”… Που, όμως, δεν πρέπει να αποτελεί αφορμή για νέα σιχτιρίσματα. Αυτά εξαντλήθηκαν. Κάθε αντίδραση απαιτεί πράξεις, αλλιώς καταντάει γραφικό άλλοθι… Πάει πια. Ή θα γυρίσουμε σελίδα ή θα κάψουμε οριστικά τους πάπυρους του εγχώριου ποδοσφαίρου. Ή θα αποκατασταθεί η αξιοπρέπεια του ή ας το θάψουμε όλοι μαζί, με κόκκινα, πράσινα, κίτρινα, μαύρα, εμπριμέ… γαντάκια, όσο πιο βαθιά γίνεται και ας βρούμε νέα ενδιαφέροντα. Υπάρχουν τόσα γύρω μας…

Δεν χρειάζεται να γίνει κάτι άλλο. Δεν πρέπει οι κουβέντες να περιορίζονται σε αποσπασματικά γεγονότα. Είναι η συσσώρευση που μετράει. Κάθε φάση που ένας διαιτητής “κάνει τα δικά του”, δεν είναι απομονωμένη. Λειτουργεί αθροιστικά, μαζί με όλες που προηγήθηκαν. Τα όρια έχουν ξεπεραστεί προ πολλού. Δεν είναι να ρίξει κανείς το φταίξιμο, πχ, σε μια ομάδα ή σε έναν διαιτητή. Ούτε καν σε ένα “οργανωμένο σύστημα” ευνοϊκής μονομέρειας… Το όλον απέτυχε και στο τώρα πλανόδιοι διαμοιράζουν παντού τις προσκλήσεις για αλλαγή. Θα συμβάλλει η Πολιτεία με τον τρόπο της; Κάτι γίνεται, για όσους μπορούν να καταλάβουν… Η διακοπή του Κυπέλλου δεν λύνει το πρόβλημα, σιγοντάρει όμως συνειδητά την “τελική λύση”…

Τα όσα έγιναν στην Τούμπα, ο καθένας τα διαχειρίζεται σύμφωνα με το σκοπό του. Ο ΠΑΟΚ, η ΑΕΚ, και ο Παναθηναϊκός τα “ρίχνουν” στην ΕΠΟ, ο Ολυμπιακός στην “αλητεία” και στην “ανίερη εναντίον του συμμαχία”, η ΕΠΟ σε αυτούς που θέλουν να αλλάξουν τη σημερινή ηγεσία της, η Πολιτεία στο γενικό πλαίσιο. Τα εξαπτέρυγα μπαίνουν στη διαδικασία να απολογηθούν για πράγματα που δεν φταίνε τα ίδια. Και δεν το καταλαβαίνουν. Σε πραγματικούς πολέμους, έστω και ποδοσφαιρικούς, καλύτερα είναι να “φυλάει ο καθένας τον εαυτό του από τα σκάγια”, γιατί αυτοί που βγαίνουν μπροστά δεν αστειεύονται…]

Η Lady Hope σημείωσε σε ένα χαρτί τη σημερινή ημερομηνία, μια μέρα του Μαρτίου του 2016. Έγραψε δίπλα και το εξής: Αύγουστος 1996. Ο διαιτητής Παππάς, με τις παλινωδίες του την Τετάρτη, μόνος του έδωσε την αφορμή για να επιχειρηθεί το οριστικό τέλος σε μια άκρως παθογενή κατάσταση. Της οποίας και ο ίδιος είναι “προϊόν”. Όσοι ηγήθηκαν του ποδοσφαίρου τα τελευταία χρόνια απέτυχαν παταγωδώς στο να δημιουργήσουν ένα κλίμα αξιοπιστίας και ευαρέσκειας στους φιλάθλους. Μόνο ικανοποίηση απωθημένων πολύμορφων σφετεριστών παρείχαν αφειδώς… Και όποιος αποτυγχάνει, ειδικά όταν διαχειρίζεται καταστάσεις που αφορούν σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων, καλό είναι να αποσύρεται… Aν έρθει η νέα μέρα σύντομα, όλοι θα βρουν το δρόμο τους. Κανείς δεν θα χαθεί, ίσα ίσα σε ένα καλύτερο περιβάλλον θα βγουν κερδισμένοι όλοι… Και ο ίδιος ο Ολυμπιακός…  Aρκεί να αποδέχονται το νέο πνεύμα, αφού πρώτα το ίδιο εμπνεύσει και λειτουργήσει “καθαρτικά” και ισότιμα…