Το best seller της Εμα Ντόναχιου, που υπογράφει και το σενάριο, υποψήφιο για 4 μεγάλα Οσκαρ, γίνεται μια λυτρωτική κινηματογραφική περιγραφή συναισθημάτων από τον Λένι Εϊμπραμσον με την καθηλωτική ερμηνεία της Μπρι Λάρσον. Στις αίθουσες και η επιστροφή του Χρήστου Βούπουρα με τους «7 θυμούς» του.
Το δωμάτιο ★★★½✰
(Room, Ιρλανδία, Καναδάς, 2015, 118’)
σκηνοθεσία: Λένι Εϊμπραμσον
ηθοποιοί: Μπρι Λάρσον, Τζέικομπ Τρέμπλεϊ, Τζόαν Αλεν, Σον Μπρίτζερς, Γουίλιαμ Μέισι
Καλημέρα λάμπα, καλημέρα καρέκλα, καλημέρα ντουλάπα. Ο 5χρονος Τζακ μεγαλώνει έγκλειστος σ’ ένα δωμάτιο, με την 24χρονη μαμά του που κάνει ό,τι μπορεί για να δημιουργήσει μέσα σ’ αυτό έναν κανονικό κόσμο. Ο Ιρλανδός σκηνοθέτης του «Frank» μεταφέρει στο σινεμά το best seller της Εμα Ντόναχιου, σε σενάριο της ίδιας, μεταφράζοντας την πυκνή αφήγηση και τους εσωτερικούς μονολόγους σ’ ένα φιλμ λυτρωτικό, αν όχι απόλυτα στο νόημά του, σίγουρα στην τελειότητα των ερμηνειών του.
Καθώς η ταινία χωρίζεται στη μέση, πρώτα το απειλητικά κλειστό δωμάτιο, μετά ο απειλητικά ανοιχτός κόσμος, ο Εϊμπραμσον εναλλάσσει μεταξύ του τηλεφακού που ψυχανεμίζεται τη δράση και των κοντινών που καταγράφουν τις συνέπειές της.
Η ίδια η ιστορία είναι προβλέψιμη, στην Τζόι και τον Τζακ συμβαίνει η θετική εκδοχή όσων φαντάζεται κανείς, όμως η κινηματογραφική περιγραφή των συναισθημάτων, αφαιρετική και γεμάτη δύναμη, γίνεται με καθόλου προβλέψιμο τρόπο, όσο πρωτότυπη και καθηλωτική είναι και η συχνή παιδική αφήγηση του Τζακ.
Μια ωμότητα και αμεσότητα που προκύπτει από εξαιρετικά επιμελημένες λεπτομέρειες, μια καλλιτεχνική, μικρών προσδοκιών ταινία, που βρέθηκε υποψήφια για 4 μεγάλα Οσκαρ (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Διασκευασμένου Σεναρίου, Α’ Γυναικείου) και μια ευκαιρία απόλαυσης δύο απίθανων ερμηνειών, από την Μπρι Λάρσον, που σαρώνει όλα τα φετινά βραβεία, κι από τον 10χρονο Τζέικομπ Τρέμπλεϊ που, ανάμεσα στο αλλόκοτο αγρίμι και το απρόθυμο κατοικίδιο, με αθωότητα και απόγνωση στηρίζει την ταινία στους μικροσκοπικούς ώμους του.
Μαγικός καθρέφτης ★✰ ✰ ✰ ✰
(Ελλάδα, 2016, 101’)
σκηνοθεσία: Χρήστος Δήμας
ηθοποιοί: Μάκης Παπαδημητρίου, Ζέτα Δούκα, Ελένη Κοκκίδου, Κώστας Κόκλας, Λευτέρης Ελευθερίου, Δημήτρης Ημελλος, Τάκης Παπαματθαίου, Αθηνά Οικονομάκου
Ο Κλεάνθης, ένας συμπαθής σύγχρονος κακομοίρης, ανακαλύπτει έναν μαγικό καθρέφτη που του υπόσχεται την πραγματοποίηση των ευχών του. Ο Κλεάνθης ταξιδεύει σε άλλες εποχές και παράλληλους κόσμους, ξανασυναντώντας με διαφορετικές ιδιότητες τους ανθρώπους που του κάνουν τη ζωή μαρτύριο, για να διαπιστώσει ότι ίσως η ευτυχία βρίσκεται σ’ αυτό που ζούμε. Η πρώτη ελληνική 3D ταινία είναι μια συντηρητική και κλισέ κωμωδία, ίσως λόγω της λανθασμένης πεποίθησης ότι το ελληνικό κοινό γελάει μόνο με τα πιο αυτονόητα. Το 3D λειτουργεί περισσότερο στο ταξίδι στην αρχαία Ελλάδα και περνά απαρατήρητο στο υπόλοιπο της ταινίας, ο Μάκης Παπαδημητρίου υποτάσσεται στο στερεοτυπικό σενάριο, η φωτογραφία (πέραν 3D) του Αργυροηλιόπουλου και η πάντα ακριβής αίσθηση σκηνοθεσίας του Δήμα δίνουν μια στοιχειώδη λάμψη σ’ ένα φιλμ που, με αυτό το μπάτζετ κι αυτούς τους συντελεστές, είναι κρίμα που δεν έκανε έναν παραπάνω κόπο να ξεπεράσει το κακόγουστο και τετριμμένο.
7 θυμοί ★★✰ ✰ ✰
(Ελλάδα, 2015, 113’)
σκηνοθεσία: Χρήστος Βούπουρας
ηθοποιοί: Μάξιμος Μουμούρης, Νίκος Γκέλια, Σοφία Κόκκαλη, Κόρα Καρβούνη, Χάρης Φραγκούλης, Ιερώνυμος Καλετσάνος
Ο Χρήστος Βούπουρας, του «Λιποτάκτη» και του «Μιρουπάφσιμ», επιστρέφει στο σινεμά διασκευάζοντας το δικό του, ομότιτλο μυθιστόρημα. Ο Πέτρος, αρχαιολόγος, κουβαλά πάνω του την ένδοξη σκόνη του ελληνικού παρελθόντος. Σήμερα έρχεται σ’ επαφή με τη ρεαλιστική εικόνα της Αθήνας, μέσα από διαδοχικές συναντήσεις του με ανθρώπους «διαφορετικούς», «ξένους», ο καθένας από τους οποίους προκαλεί στον Πέτρο μια μικρή απώλεια, υλική ή ψυχική. Ο Πέτρος, η σύγχρονη Ελλάδα, η Δύση θα έλεγε κανείς, προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει τους κανόνες της αλλαγής, υπαρξιακής και κοινωνικής. Ενδιαφέρουσα, εύστοχη ως σύλληψη, η ταινία επιμένει κι αυτή σε μια βαριά, φορτωμένη αφηγηματικότητα, που χάνει τον σύνδεσμο με τον θεατή, παρά την αισθητικά επιβλητική, μελαγχολική ασπρόμαυρη φωτογραφία της.
Ο Θεός δεν μοιράζει καραμέλες ★★✰ ✰ ✰
(Ελλάδα, 2014, 73’)
σκηνοθεσία: Βαγγέλης Καλαμπάκας
Για τρεις εβδομάδες, ο Βαγγέλης Καλαμπάκας αποτυπώνει τη ζωή μέσα στο Χριστιανικό Ορφανοτροφείο της Αντίς Αμπέμπα, όπου έζησε και δούλεψε εθελοντικά κι όσα παρατηρεί με την κάμερά του τα συνθέτει σ’ ένα φιλμ που επιφυλάσσει μια έκπληξη την κάθε στιγμή στον «ξένο», τον λευκό και δυτικό. Χαριτωμένο και απολαυστικό όσο έχει να κάνει με τα αφοπλιστικά παιδιά, σκληρό όσο η καθημερινότητά τους χρωματίζεται από το πολιτικό πλαίσιο της Αιθιοπίας, από την ίδια τη δική τους ελπίδα που δυσκολεύεται να ριζώσει. Ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ καταγραφής, απόλυτα αμέτοχο σε όσα ξετυλίγονται μπροστά του, κερδίζει από την καθαρή δύναμη της ζωής. Από τα εισιτήρια, ένα ευρώ διατίθεται στο Χαμόγελο του Παιδιού.
Πενήντα αποχρώσεις του μαύρου
(Fifty Shades of Black, ΗΠΑ, 2016, 92’)
σκηνοθεσία: Μάικλ Τάιντς
ηθοποιοί: Μάρλον Γουέιανς, Τζέιν Σέιμουρ, Κάλι Χοκ, Μάικ Επς, Φρεντ Γουίλαρντ, Αντριου Μπάτσελορ, Αφιόν Κρόκετ
Ο γοητευτικός πολυεκατομμυριούχος Κρίστιαν Μπλακ είναι ο άνθρωπος που θα μυήσει τη ντροπαλή φοιτήτρια Χάνα Στιλ στον έρωτα, όταν η τελευταία τον γνωρίσει για να του πάρει συνέντευξη που θα δημοσιευτεί στην εφημερίδα της σχολής της. All black παρωδία των «50 αποχρώσεων του γκρι», που η εταιρεία διανομής προτίμησε να μη δείξει πριν από την έξοδό της, προφυλάσσοντάς μας από τον κίνδυνο να γελάμε χωρίς σταματημό, ίσως;
Γαλιλαίος
(Galileo, Μεγ. Βρετανία, ΗΠΑ, 1975, 145’)
Ο Τζόζεφ Λόουζι διασκευάζει Μπέρτολτ Μπρεχτ με πρωταγωνιστή τον Τοπόλ, αξιοποιώντας την ιστορία του «αιρετικού» αστρονόμου που ανακάλυψε ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του κόσμου, για να κάνει ένα διαχρονικά αντιφασιστικό φιλμ.
