Eπαίρονται εδώ και λίγα χρόνια μερικοί δήμαρχοι ότι οι δήμοι είναι το μόνο αποκούμπι της κοινωνίας, ότι όλοι οι κάτοικοι στις υπηρεσίες τους προστρέχουν να βρουν κάποια ανακούφιση. Και όλα αυτά παρότι, όπως λένε, έχουν μειωθεί κατά πολύ οι κρατικές επιχορηγήσεις.
Εχουν φτάσει στο συμπέρασμα αυτό επειδή, ισχυρίζονται, το κράτος είναι αναποτελεσματικό και ανήμπορο να έλθει σε επαφή με τις ανάγκες της κοινωνίας. Φταίει η δομή του, φταίει η γραφειοκρατία, φταίει ο δημοσιοϋπαλληλισμός που λειτουργεί ανασχετικά στην εξυπηρέτηση, φταίει η μαύρη μας η μοίρα· άρα, πρόσωπο έχουν μόνο οι δήμοι και όχι το κράτος-τέρας.
Εάν έχουν δίκιο, ιδού πεδίον δόξης λαμπρό να αποδείξουν το ανθρώπινο πρόσωπό τους, στο μείζον θέμα των προσφύγων-μεταναστών. Αυτή τη στιγμή, υπ’ αυτές τις αφόρητες και πνιγηρές για όλους συνθήκες, δεν έχει σημασία να διαχωρίσουμε τους πρόσφυγες από τους μετανάστες. Ολοι φτωχοδιάβολοι είναι που προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν ένα σπιτάκι, μια δουλίτσα· να ζήσουν κι αυτοί.
Είναι βία απροσμέτρητη και όνειδος για το ανθρώπινο είδος η μαζική, εκτός βούλησης όταν αιτία είναι οι πόλεμοι, μετακίνηση πληθυσμών· κανένα διεθνές δίκαιο δεν αρκεί για να τους υπερασπιστεί, κανένας διεθνής ουμανιστικός οργανισμός ή φορέας. Το εθνικό δίκαιο υψώνει φράγματα απροσπέλαστα.
Ας αναλάβουν λοιπόν οι άρχοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ανά την επικράτεια να βρουν χώρους κατάλληλους στους οποίους θα στεγάσουν τους απελπισμένους διωκόμενους· να εγκαταστήσουν υπηρεσίες που θα τους περιθάλψουν, να υπάρξουν συνθήκες υγιεινής, διαμονής, να φάνε ένα πιάτο φαΐ και να πιουν ένα ποτήρι καθαρό νερό.
Τόσοι δήμοι στη χώρα μπορούν με λιγοστά έξοδα και με τη βοήθεια εκ μέρους των δημοτών να δώσουν άμεσα λύση έστω προσωρινή.
Είναι και μια ευκαιρία για τους κατοίκους να επιδείξουν την αλληλεγγύη τους και να αποδείξουν ότι ο ξένος είναι πάντα ικέτης και χρειάζεται τη βοήθειά μας και ότι οι ξενοφοβικές και ρατσιστικές συμπεριφορές είναι ελάχιστες και δεν συνάδουν με τον ελληνικό πολιτισμό και την παράδοση της χώρας.
Να πείσουν επίσης οι δήμαρχοι όλους μας ότι δεν είναι σμικρογραφία της κεντρικής διοίκησης και ότι πράγματι οι δήμοι (πρέπει να) είναι κύτταρα της δημοκρατίας. Αυτό απαιτεί τόλμη, αποφασιστικότητα, μεγαλοκαρδία και ευρυχωρία πνεύματος που θα μηνύσουν σε όλους τον εθνικό σχεδιασμό.
Δοκιμάζεται η ανθρωπιά όλων μας και επίσης θα καταδειχτεί το επίπεδο του βαθμού του εξανθρωπισμού μας. Απλοί και λαϊκοί άνθρωποι είναι αυτοί που διασώζουν την έννοια (συν)άνθρωπος, οι «ανώνυμοι» που δίνουν όνομα στο υψηλό νόημα της βοήθειας.
Ηρθε η ώρα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να φωνάξει δυνατά την παρουσία της, ότι είναι ένας από τους στυλοβάτες του εθνικού κορμού και ένας από τους ύψιστους θεσμούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ικανός να παρέχει εμπιστοσύνη και ασφάλεια στους πάσχοντες.
Μια τέτοια πρωτοβουλία σκορπίζει ελπίδα ότι δεν έχουν χαθεί όλα στη θλίψη που έχει διαχυθεί στην ελληνική κοινωνία (και ας καλείται η τελευταία να βγάλει, γι’ ακόμη μια φορά, τα κάστανα από τη φωτιά)· ο εθελοντισμός έχει ιδιαίτερη ανάπτυξη ειδικά στις μεγάλες, κρίσιμες στιγμές, τότε που η Πολιτεία σηκώνει -ανήμπορη, ανίκανη (;)- τα χέρια. Μπας και θυμηθούμε ότι δήμος σημαίνει λαός…
-320x213.jpg)
