Στον Ντέιβιντ Μπόουι αφιέρωσε την περασμένη Τρίτη την πρώτη της σελίδα η εφημερίδα μας, κάτι που είχε κάνει η «Ελευθεροτυπία» όταν στις 18 Ιανουαρίου 1984 πέθανε ο Βασίλης Τσιτσάνης στα 69 του, όπως και ο Μπόουι, με τίτλο «Δάσκαλε αντίο».
Μόνο που ο Μπόουι δεν περιόριζε τις δραστηριότητές του στη μουσική και τον κινηματογράφο.
Υπήρξε παράλληλα εικαστικός καλλιτέχνης με σημαντικές εκθέσεις στο ενεργητικό του καθώς και συγγραφέας και εκδότης.
Τον Μάιο του 1997 ίδρυσε στην Αγγλία τον εκδοτικό οίκο «21 Publishing», με συνεργάτες γνωστούς εικαστικούς, με σκοπό την προβολή θεμάτων που αφορούν τον πολιτισμό του 21ου αιώνα.
Το πρώτο βιβλίο του εκδοτικού του οίκου με τίτλο «Blimey! From Bohemia to Bitrop: The London Art World From Francis Bacon to Damian Hirst» κυκλοφόρησε πρώτα στην Αγγλία και μετά στην Αμερική.
Ο κόσμος της τέχνης το αντιμετώπισε με ενθουσιασμό κι έτσι όλα ήταν έτοιμα για την παρουσίαση της δεύτερης εκδοτικής προσπάθειας, η οποία έμελλε να αποτελέσει τη μεγαλύτερη προβοκάτσια για τους ειδικούς των εικαστικών στην ιστορία της τέχνης.
Αντλώ το θέμα από το καλό, πλην βραχύβιο, περιοδικό ΜΕΤΡΟ, Ιούνιος 1998, με τίτλο «Ο Ντέιβιντ Μπόουι ρεζίλεψε τους κριτικούς τέχνης!», που υπογράφει ο Μιχάλης Αδάμ.
Και προχωρώ μεταγράφοντας τα κυριότερα στοιχεία:
Και κλάμα…
Το βιβλίο «Νat Tate, An American Artist: 1928 – 1960», γραμμένο από τον Γουίλιαμ Μπόιντ, υποτίθεται πως εξιστορούσε τη ζωή ενός εξπρεσιονιστή ζωγράφου, του Νατ Τέιτ, ο οποίος υποφέροντας από κατάθλιψη έβαλε φωτιά στο έργο του και αυτοκτόνησε στα 31 του πηδώντας από το φέρι που συνδέει το Μανχάταν με το Στάτεν Αϊλαντ.
Σύμφωνα με το κείμενο, ο Νατ Τέιτ ήταν εραστής της Πέγκι Γκούγκενχαιμ, ιδρύτριας του ομώνυμου μουσείου στη Νέα Υόρκη και προσωπικός φίλος του Πικάσο και του Μπρακ. Μάλιστα ένα έργο του παρουσιαζόταν με την κυκλοφορία του βιβλίου, που περιείχε φωτογραφία του υποτιθέμενου ζωγράφου σε ηλικία 9 ετών, ενώ το εξώφυλλο κοσμούσε μια κακοσυντηρημένη φωτογραφία του σε ώριμη ηλικία.
Στην παρουσίαση του βιβλίου, αρχές Απριλίου 1998 στη Νέα Υόρκη, είχαν μαζευτεί στο στούντιο του καλλιτέχνη της ποπ αρτ Τζεφ Κουνς δημοσιογράφοι και τεχνοκριτικοί ειδικών και μη εντύπων, τηλεοπτικά συνεργεία, άπειροι γνωστοί καλλιτέχνες, γκαλερίστες, συλλέκτες…
Ολοι έδειχναν να γνωρίζουν ή να έχουν τουλάχιστον ακούσει για τον Νατ Τέιτ. Πολλοί μάλιστα έκλαψαν όταν ο ίδιος ο Μπόουι διάβασε συγκινητικά αποσπάσματα από τη ζωή του καλλιτέχνη που χάθηκε πρόωρα. Επί ώρες ο Μπόουι συζητούσε στην τηλεόραση με ειδικούς το φαινόμενο Τέιτ, ενώ οι εφημερίδες και τα περιοδικά παρουσιάζοντας το βιβλίο αφιέρωσαν περισπούδαστες μελέτες για την προσφορά του ανύπαρκτου ζωγράφου.
Η αποκάλυψη
Μόνο ο δημοσιογράφος της «Independent» Ντέιβιντ Λίστερ ανέφερε ότι για πρώτη φορά άκουγε την ύπαρξη του Νατ Τέιτ. Ψάχνοντας περισσότερα στοιχεία που να επιβεβαιώνουν την ιστορία του βιβλίου, κατέληξε πως ο Νατ Τέιτ είναι μυθιστορηματικός ήρωας και ο δήθεν διασωθείς πίνακας έργο του συγγραφέα του βιβλίου – που πράγματι ήταν.
Η δε φωτογραφία στο εξώφυλλο ανήκε στη συλλογή ανώνυμων φωτογραφιών του συγγραφέα.
Οταν ο Λίστερ αποκάλυψε στην εφημερίδα του την καλοστημένη απάτη, οι ειδικοί σταμάτησαν να μιλούν για το θέμα, σαν να μην είχαν αναφερθεί πριν από λίγες ημέρες με λεπτομέρειες στην πολυτάραχη ζωή του πολύ σημαντικού ζωγράφου…
Γνώστες του φιάσκο και δημιουργοί του ήταν ο συγγραφέας, ο Μπόουι και τρεις συνεργάτες τού «21 Publishing», ενώ μεταξύ αυτών που το αγνοούσαν ήταν και ο ιδιοκτήτης του στούντιο όπου έγινε η παρουσίαση.
Για να γίνει μάλιστα πιο πειστική η ιστορία επιστρατεύτηκε ο βετεράνος συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής Γκορ Βιντάλ και ο βιογράφος του Πικάσο, Τζον Ρίτσαρντσον, ο οποίος στο βιβλίο περιγράφει περιστατικά από τη… γνωριμία του με τον Νατ Τέιτ, ενώ ο Βιντάλ αναφέρει στο εξώφυλλο του βιβλίου: «Ενας συγκινητικός απολογισμός του έργου ενός καλλιτέχνη που ευτύχησε να γίνει πέραν του δέοντος κατανοητός στην εποχή του»!
Η διευθύντρια του «21» Κάρεν Ράιτ πολύ το διασκέδασε ακούγοντας τους τεχνοκριτικούς να λένε ότι γνωρίζουν καλά τον Νατ Τέιτ. «Οι κριτικοί ποτέ δεν παραδέχονται πως δεν γνωρίζουν κάτι. Είναι πολύ περήφανοι για τις γνώσεις τους…» αποφάνθηκε.
Στο πλαίσιο
☞ Λόγος για το ραδιόφωνο σήμερα (που πάντως καλύπτεται αρκούντως από τον Δημήτρη Κανελλόπουλο, τόσο στο ημέτερο φύλλο όσο και στο e-tetradio.gr), με τα ερτζιανά να έχουν καταληφθεί από τους 950 τόσους σταθμούς ανά την επικράτεια (χωρίς ή με προσωρινή άδεια λειτουργίας). Να πλήρωναν τουλάχιστον το προσωπικό (το μεταφέρω κι εδώ καθότι αρκετές οι σχετικές καταγγελίες…)
☞ Ακροατής από ετών του Τρίτου 90.9, αλλά τον τελευταίο καιρό δυσκολεύομαι να το αναγνωρίσω. Πολύ μπλα μπλα, επαναλήψεις εκπομπών που κάποτε κάτι έλεγαν (π.χ. προγράμματα για παιδιά, ολόκληρα θεατρικά έργα), που αναρωτιέμαι ποιοι μπορεί να τα παρακολουθούν. Διάβασα ότι παραιτήθηκε ο προσωρινός συντονιστής, καταγγέλλοντας σοβαρά προβλήματα στελέχωσης. Υπάρχει συνεπώς εξήγηση. Ας το νοιαστούν οι αρμόδιοι, γιατί είναι κρίμα να στερηθούμε και αυτό το μουσικό αποκούμπι.
☞ Σαλτάρω στην άλλη μουσική όχθη, να πω τον καλό μου λόγο για την εκπομπή «Ρεμπέτικα, Σμυρνέικα, Πολίτικα γλυκά τραγούδια ανατολίτικα» – σπάνιες εκτελέσεις από δίσκους γραμμοφώνου, του Πάνου Σαββόπουλου στον Alpha 98.9, Δευτέρα έως Παρασκευή 10-11 βράδυ. Απόλαυση (κάνοντας, εννοείται και κάποια δουλειά, εξ ου και η απέχθεια στην προαναφερόμενη πολυλογία που αποσπά την προσοχή).
☞ Απόλαυση και οι εκπομπές του Φώτη Απέργη: «Διεθνείς πτήσεις» στο Κόσμος 93.6, Τρίτη και Πέμπτη, 9-11 βράδυ, με μουσικές από διάφορες χώρες, σε απρόοπτες συναντήσεις, «εκεί που το ροκ συναντάει το μπαρόκ και η τζαζ το χιτζάζ». Και Παρασκευή 11-12 πρωί στο Δεύτερο 103.7, συναντήσεις με πρόσωπα από διάφορους πολιτιστικούς χώρους.
ΚΑΙ… Η συνταγή της νίκης: Νιότη, «τζάκι», Χάρβαρντ.
