Ενας νέος παίκτης στο ευρασιατικό παιχνίδι

Το Ιράν αποτελεί μια από τις χώρες που κρύβονται πίσω από την «κουρτίνα» που έχουν κρεμάσει διεθνή μέσα ενημέρωσης, ισχυρές κυβερνήσεις και κυρίως η άγνοια για τον ισλαμικό κόσμο, που με τη σειρά της δίνει πρόσφορο έδαφος στην ανάπτυξη κάθε είδους προπαγάνδας.

Η ευκαιρία για μια ματιά πίσω από αυτή την «κουρτίνα» είναι εξόχως δελεαστική.

Πέραν όμως των προφανών πολιτιστικών αφορμών, υπάρχουν γεωπολιτικοί και οικονομικοί λόγοι που κάνουν το Ιράν τόπο ελκυστικό για παρατήρηση.

Παρακολουθώντας με την απαραίτητη απόσταση τις εξελίξεις, διακρίνουμε μια εμφανέστατη «στροφή» τόσο της Δύσης όσο και του ίδιου του Ιράν, που σφραγίστηκε με την επίσημη ανακοίνωση στα μέσα Ιανουαρίου της άρσης των κυρώσεων που είχαν επιβληθεί λόγω του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης.

Αλλαξε άρδην το δόγμα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ; Προφανώς όχι.

Αλλαξε άρδην στάση η Τεχεράνη; Επίσης όχι.

Ωστόσο οι απρόβλεπτοι παράγοντες στη Συρία και τον υπόλοιπο αραβικό κόσμο δίνουν την ευκαιρία στο Ιράν να αποδείξει ότι αποτελεί παράγοντα σταθερότητας σε μια περιοχή που κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή με ανάφλεξη.

Τα κομβικά γεγονότα

Η Δύση, αυτό το εντελώς ανομοιογενές σύνολο κρατών της Ευρώπης και της Αμερικής, δεν στάθηκε με ενιαίο τρόπο απέναντι στο Ιράν από την εποχή της νίκης της ισλαμικής επανάστασης το 1979.

Κομβικά γεγονότα, όπως ο οκταετής πόλεμος Ιράν και Ιράκ, τα παιχνίδια των ισορροπιών τρόμου στην Αραβική Χερσόνησο, η δραστηριότητα του Ισραήλ, χρησιμοποιήθηκαν από όλες τις πλευρές κατά το δοκούν και ανάλογα με τις κατά καιρούς επιδιώξεις των «παικτών».

Μέσα σε όλα αυτά, βέβαια, χώρες όπως η Γερμανία και η Ιταλία είδαν τις εμπορικές τους συναλλαγές να αυξάνονται ραγδαία κατά τα χρόνια των κυρώσεων. Πληροφορίες μιλούν για αυξήσεις της τάξης του 70-100%. Οι ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα μετά την άρση των κυρώσεων, σπεύδουν να κλείσουν συμφωνίες με το Ιράν.

Σε αυτή την κατάσταση παρεμβάλλεται η Ελλάδα. Το δόγμα της ενεργού και πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής της ελληνικής κυβέρνησης αποτελεί καλή αφορμή για σύναψη εμπορικών συμφωνιών.

Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ο πρώτος ηγέτης χώρας της Ε.Ε. που επισκέφτηκε την Τεχεράνη μετά την άρση των κυρώσεων, συνοδευόμενος από 70 επιχειρηματίες και συνάπτοντας συμφωνίες στρατηγικού χαρακτήρα.

Στόχος των δύο πλευρών είναι, φυσικά, η άντληση οφελών. Η μεν Ελλάδα εγκαινιάζει σχέσεις με μια ισχυρή πετρελαϊκή δύναμη, που έχει πληθυσμό 78 εκατομμυρίων και τα 2/3 των πολιτών της είναι κάτω των 35 ετών. Το δε Ιράν επιθυμεί να αντλήσει τεχνογνωσία σε κρίσιμους τομείς των παραγωγικών του δραστηριοτήτων.

Πώς είναι δυνατόν να υπάρξουν και να ευδοκιμήσουν συνεργασίες με το Ιράν, όταν η Ελλάδα προωθεί συνεργασίες με χώρες όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος;

Η ιρανική ηγεσία γνωρίζει πολύ καλά τα δεδομένα της Ευρώπης, της ελληνικής κρίσης και των σχέσεων με τον αραβικό κόσμο. Αφού, λοιπόν, μπορεί να αντλήσει τα όποια οφέλη από την Ελλάδα υπό αυτό το καθεστώς, θα το πράξει προσεκτικά μεν, χωρίς να προβάλει προσκόμματα δε.

Η κίνηση αυτή, πάντως, δεν φαίνεται να είναι ευκαιριακή. Η υποδοχή του Αλέξη Τσίπρα και από τον αγιατολάχ Χαμενεΐ ενέχει σημαντικό συμβολισμό.

Η δομή εξουσίας που περιβάλλει τον ανώτατο ηγέτη έχει εξαιρετική δύναμη στο Ιράν. Μέσα από το πλέγμα εξειδικευμένων συμβούλων επί όλων των θεμάτων, ο ισόβιος αγιατολάχ μπορεί να επικαθορίζει την τακτική και τελικά τις αποφάσεις της πολιτικής εξουσίας της χώρας. Η Τεχεράνη λοιπόν ευελπιστεί σε μια σταθερότερη σχέση με την Αθήνα.

Προκειμένου να αναλυθεί αυτό το τεράστιο πεδίο πολιτικών επιδιώξεων απαιτούνται δεκάδες χιλιάδες σελίδες. Πρέπει όμως αρχικά να γίνει μια πρώτη προσέγγιση εκ του σύνεγγυς. Η «Εφ.Συν.» είχε την ευκαιρία να βρεθεί στην Τεχεράνη και άλλες πόλεις του Ιράν προκειμένου να τραβήξει, όσο το δυνατόν, την «κουρτίνα».

Οι διαφορές αντίληψης είναι προφανώς μεγάλες. Οι αξιακοί κώδικές μας απέχουν παρασάγγας. Ωστόσο μια πρώτη επαφή, με κυρίαρχο το στοιχείο της καταγραφής, είναι εξόχως χρήσιμη.

Οδοιπορικό

Στα ρεπορτάζ που ακολουθούν έχουμε την ευκαιρία αφ’ ενός να παρουσιάσουμε το πώς αντιλαμβάνεται σήμερα η ιρανική θρησκευτική και πολιτική εξουσία το διεθνές πεδίο. Πώς διαμορφώνει τον δημόσιο λόγο της γύρω από τους «εχθρούς» της και πώς παρουσιάζει σήμερα λεκτικά και πρακτικά τη στάση της στον λαό του Ιράν και τους παρατηρητές των εξελίξεων.

Και αφ’ ετέρου να καταγράψουμε μερικές εικόνες από την καθημερινότητα μιας χώρας σε πολλούς εντελώς άγνωστης, εστιάζοντας στις αντιφάσεις της, οι οποίες μπορούν να σχηματίσουν μια ευκρινή εικόνα για το πού είναι πιθανό να οδεύσει η εσωτερική κατάσταση της μοναδικής χώρας που μετέτρεψε ένα θρησκευτικό δόγμα σε θεωρία διάρθρωσης κράτους.

Μια χώρα γεμάτη αντιφάσεις

Το Ιράν είναι μια χώρα γεμάτη αντιφάσεις. Από την καθημερινότητα στη γεμάτη καυσαέρια Τεχεράνη, μέχρι τις συνήθειες στη θρησκευτική «πρωτεύουσα» της Κομ και την πολιτιστική κοιτίδα του Ισφαχάν, η σημειολογία παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο.

◼ Εικόνα πρώτη: Ο φοιτητής, που αναλαμβάνει την ξενάγηση στο κτίριο της πρεσβείας των ΗΠΑ που κατελήφθη για 444 ημέρες από τον Νοέμβριο του 1979 μέχρι τον Ιανουάριο του 1981, μιλά με πάθος ενάντια στον ρόλο της Αμερικής. Δείχνει με αποκαλυπτικές χειρονομίες τα μηχανήματα με τα οποία κατασκευάζονταν πλαστά διαβατήρια. Αλλά, φοράει μια φόρμα με το λογότυπο πολύ γνωστής αμερικανικής εταιρείας αθλητικών ειδών.

◼ Εικόνα δεύτερη: Στην πόλη από όπου ξεκίνησε τη διδασκαλία του ο αγιατολάχ Χομεϊνί, την Κομ, ο κόσμος στον δρόμο είναι κυρίως κληρικοί, που μπαινοβγαίνουν στο τοπικό ιεροδιδασκαλείο.

Ακριβώς στη διπλανή πόρτα ένας μαγαζάτορας πουλάει φουσκωτές φιγούρες ηρώων από κόμικς του Ντίσνεϊ, ενώ, απ’ ό,τι μας λένε, γυναίκες έχουν αναλάβει τα τελευταία χρόνια μερικά από τα μαθήματα στους ιερείς.

Πώς γίνεται αυτό; Το 60% των φοιτητών είναι γυναίκες και «σε λίγο καιρό θα είναι πολύ πιο μορφωμένες από εμάς τους άντρες», μας λέει ένας μαγαζάτορας.

◼ Εικόνα τρίτη: Στο τέλος της ξενάγησης στο εντυπωσιακό Τζαμί του Σάχη στο Ισφαχάν, σε αυτό το ανυπέρβλητο δημιούργημα, μας περιμένει ένας τριαντάρης κληρικός που μιλά άπταιστα αγγλικά.

Μας λέει διαρκώς ότι η ισλαμοφοβία και η ιρανοφοβία καλλιεργούνται από κύκλους και ηγεσίες της Δύσης για να διαβάλουν τους μουσουλμάνους.

Παράλληλα στηλιτεύει ήπια, αλλά με θέρμη, τους σαλαφιστές του «Daesh», εξηγώντας μας την άποψη του Ιράν για την κρίση στη Συρία και την ανάγκη διατήρησης της ισχύος του Μπασάρ αλ Ασαντ. Οι πάντες στο Ιράν μοιάζουν να είναι εκπαιδευμένοι λαϊκοί διπλωμάτες.

◼Εικόνα τέταρτη: Στους δρόμους της Τεχεράνης τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν είναι στην εξωτερική τους εμφάνιση σχεδόν πανομοιότυπα.

Τα περισσότερα φέρουν το σήμα μεγάλης γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας, που διατηρούσε εργοστάσιο στο Ιράν πριν από την Ισλαμική Επανάσταση.

Ωστόσο τα καυσαέρια που παράγουν είναι αποπνικτικά και το νέφος σού καίει τον λαιμό.

Η βενζίνη που καταναλώνουν, όπως μαθαίνουμε, δεν διυλίζεται σύμφωνα με τα πιο σύγχρονα πρότυπα, καθώς η επιβολή κυρώσεων διέκοψε την εξέλιξη σε αυτόν τον τομέα.

Την ίδια ώρα όμως αξιωματούχοι του Ιράν μάς ενημερώνουν ότι μέχρι το 2025 έχουν στόχο να θέσουν σε τροχιά δορυφόρο, ενώ ήδη έχουν διεξαχθεί δοκιμαστικές αποστολές με μαϊμούδες.

◼ Εικόνα πέμπτη: Οι γυναίκες στο Ιράν χωρίζονται σε τρεις ομάδες. Η πρώτη ακολουθεί πιστά τις ενδυματολογικές κατευθύνσεις της ισλαμικής παράδοσης.

Με άλλα λόγια, φορούν μαύρες μαντίλες και ρούχα που αφήνουν έκθετα μόνο το πρόσωπο και τις παλάμες.

Η δεύτερη ομάδα αξιοποιεί την εμφανή χαλάρωση των σχετικών κανόνων, καλύπτοντας με μαντίλι μόνο το πίσω μέρος του κεφαλιού τους, φορούν πολύχρωμα ρούχα, οδηγούν αυτοκίνητο και -οι πιο τολμηρές- καπνίζουν δημόσια.

Η τρίτη ομάδα δεν είναι ορατή στους πολυσύχναστους δρόμους της Τεχεράνης, καθώς περιορίζονται στα πλούσια προάστιά της.

Τα πολυτελή αυτοκίνητα που οδηγούν οι σύντροφοί τους, δεν απαντούν ούτε στους πιο κοσμοπολίτικους δρόμους της Ευρώπης.

◼ Εικόνα έκτη: Η Τεχεράνη είναι γεμάτη με αφίσες για τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, που θα διεξαχθούν στις 26 Φεβρουαρίου. Στις περισσότερες εμφανίζεται ο αγιατολάχ Χαμενεΐ να ρίχνει τον φάκελο στην κάλπη.

Τα κόμματα δεν έχουν δικές τους αφίσες.

Ο πρόεδρος Ροχανί στην ομιλία του για τους εορτασμούς της επανάστασης είπε μεταξύ άλλων ότι οι διαφόρων ειδών πολιτικές ομάδες πρέπει να αφήσουν στην άκρη κάθε αντιπαλότητα.

«Χρειαζόμαστε τώρα συναίνεση. Μη γυρνάτε την πλάτη στις κάλπες», συμπλήρωσε.

Ορισμένοι φοβούνται ότι η απάθεια και η αποχή θα αναδειχθούν σε νέα μορφή αντίδρασης στην πρακτική των αποκλεισμών υποψηφίων.

Η πλειονότητα πάντως των πολιτών, και ιδιαίτερα οι κάτοικοι των επαρχιακών πόλεων, φαίνεται ακόμα να νιώθουν την ανάγκη απαρέγκλιτης τήρησης των θρησκευτικών και πολιτικών κανόνων, ως όχημα για την «απόκρουση του ιμπεριαλισμού».

Γι’ αυτούς η απλότητα είναι ο μοναδικός δρόμος για την προσωπική και συλλογική ολοκλήρωση, λένε χαρακτηριστικά.

◼ Εικόνα έβδομη: Επισκεπτόμαστε αρχικά το παλάτι του σάχη, που βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Τοχάλ και βλέπουμε τα περσικά χαλιά των σχεδόν 150 τετραγωνικών στα δωμάτια που επισκέφθηκαν μεταξύ άλλων ο Σαρλ ντε Γκολ και ο Τζίμι Κάρτερ.

Επόμενος σταθμός το σπίτι του Χομεϊνί, στο οποίο έμενε με ενοίκιο, και το «γραφείο» όπου δεχόταν επισκέψεις δεν είναι παραπάνω από 20 τετραγωνικά.

«Δείτε την αντίθεση ανάμεσα στη χλιδή του σάχη και την απλότητα του ιμάμη Χομεϊνί», μας παροτρύνουν οι ξεναγοί μας.

Στο υπόγειο της οικίας του πρώτου αγιατολάχ, φιλοξενούνται μερικά προσωπικά του είδη: τα φτωχικά του ρούχα, οι παντόφλες του και ένα μπουκαλάκι φίνο γυναικείο άρωμα γνωστού γαλλικού οίκου, που αγάπησε κατά τη διαμονή του στο Παρίσι.

Οι παλαιοί και οι νέοι εχθροί!

«Θάνατος στην Αμερική! Θάνατος στο σιωνιστικό καθεστώς! Θάνατος στον Οίκο των Σαούντ!».

Είναι 11 Φεβρουαρίου, στις εκδηλώσεις για την 37η επέτειο από τη νίκη της Ισλαμικής Επανάστασης και από τα μεγάφωνα στην πλατεία Αζάντι της Τεχεράνης ηχούν αυτά τα συνθήματα.

Οι χιλιάδες συγκεντρωμένοι πολίτες και μαθητές από τα σχολεία αρρένων και θηλέων, κουνώντας σημαίες του Ιράν, φωνάζουν και επευφημούν με τη σειρά τους.

Οι εκδηλώσεις αυτές είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία για την ηγεσία της χώρας να επιδείξει τη δύναμη που έχει στον ιρανικό λαό των 78 εκατομμυρίων κατοίκων.

Μία ημέρα νωρίτερα η ηγεσία της χώρας διοργάνωσε «διεθνές συνέδριο» στο κτίριο της Ιρανικής Δημόσιας Τηλεόρασης.

Ομιλητές ήταν στελέχη του επιτελείου του αγιατολάχ Χαμενεΐ και εκπρόσωποι των Φρουρών της Επανάστασης.

Ηταν ακόμα μία σημαντική ευκαιρία για να περιγραφεί το πλαίσιο στο οποίο στηρίζεται ιδεολογικά η επανάσταση, αλλά και για να τεθούν τα όρια της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.

Οι ΗΠΑ

Ο σύμβουλος για θέματα διεθνών σχέσεων, δρ Βελαγιατί, είπε, για παράδειγμα, ότι «ιδεολογίες όπως ο σοσιαλισμός περιορίζουν την ισλαμική ταυτότητα», έβαλε κατά του μοντερνισμού και της παγκοσμιοποίησης και ξεκαθάρισε ότι κανένα κράτος δεν προόδευσε χωρίς τη βοήθεια της επιστήμης.

Ο δε Χαμίντ Ρεζά, σύμβουλος επί της επικοινωνίας, επιτέθηκε στις «αθεϊστικές ιδεολογίες, που απέτυχαν να λύσουν τα υπαρκτά προβλήματα», αλλά και στη «λεγόμενη φιλελεύθερη δημοκρατία, που απλά δικαιολογεί τη βία».

Ο αντιαμερικανισμός λειτουργεί για το Ιράν ως μια έκφανση της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Αυτός άλλωστε αποτελεί τη βάση στην οποία έχει οικοδομηθεί η εξουσία στο Ιράν.

Οι λόγοι μπορούν εύκολα να ανιχνευθούν εάν ανατρέξουμε απλώς στην ιστορία της χώρας των τελευταίων 50 χρόνων. Η εικόνα όμως παίζει επίσης πολύ σημαντικό ρόλο.

Κατά το δεκαήμερο των εορτασμών από την 1η μέχρι την 11η Φεβρουαρίου η ιρανική τηλεόραση γέμισε με μηνύματα για τα επιτεύγματα των Ιρανών ενάντια στις ΗΠΑ.

Η δημόσια τηλεόραση προέβαλλε σε επανάληψη ανά τακτά διαστήματα πλάνα από τη σύλληψη δέκα Αμερικανών στρατιωτών, που βρέθηκαν τον Ιανουάριο με το πλοίο τους 50 μίλια εντός των χωρικών υδάτων του Ιράν.

Κρατικοί αξιωματούχοι επιχαίρουν και λένε ότι το όλο επεισόδιο δείχνει πως «η Αμερική δεν είναι τόσο ισχυρή όσο φαίνεται».

Στο ίδιο μοτίβο, πολίτες που διαδηλώνουν κατά χιλιάδες στις λεωφόρους της Τεχεράνης δείχνουν τον Μπαράκ Ομπάμα να έχει τη μύτη του Πινόκιο, ενώ η τηλεόραση προβάλλει έγγραφα, σύμφωνα με τα οποία οι ΗΠΑ σχεδιάζουν εδώ και χρόνια την αλλαγή του καθεστώτος στο Ιράν.

«Θέλουν να χτυπήσουν τον λαό μας και την πρόοδό μας», λέει το τηλεοπτικό μήνυμα.

Και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τίποτε δεν μπορεί να κλονίσει την Ισλαμική Δημοκρατία.

Το «σιωνιστικό καθεστώς»

Οι σχέσεις μεταξύ Ιράν και Ισραήλ δεν είναι απλώς εχθρικές. Ωστόσο οι αναφορές των ομιλητών στο Ισραήλ είναι λίγες, ενώ ακόμα και η διατύπωση που επιλέγεται για το αντίπαλο κράτος είναι εξόχως ενδεικτική της στάσης της ηγεσίας του Ιράν.

Η διαφοροποίηση του λαού του Ισραήλ από το «σιωνιστικό καθεστώς» δείχνει ότι το Ιράν τηρεί προσεκτική στάση μπροστά στις ευαίσθητες ισορροπίες.

Το Ισραήλ, άλλωστε, είναι εδραιωμένο στη Μέση Ανατολή και το ισχυρό Ιράν δείχνει να το γνωρίζει καλά. Παράλληλα όμως η υλική υποστήριξη στη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς κάθε άλλο παρά υποκρύπτεται από τις δημόσιες ομιλίες κορυφαίων αξιωματούχων της ηγεσίας της χώρας.

Από την άλλη πλευρά όμως, στο Ιράν υπάρχει μια υπολογίσιμη κοινότητα Εβραίων πολιτών, τους οποίους η πολιτική εξουσία επιθυμεί να μεταχειριστεί με σεβασμό.

Το Ιράν ούτως ή άλλως σπεύδει να παραχωρήσει διευκολύνσεις σε μειονότητες, όποτε προκύπτουν προβλήματα στην ευρύτερη περιοχή.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι στο Μουσείο της Ιερής Αμυνας υπάρχει ειδική πτέρυγα αφιερωμένη στους Εβραίους και χριστιανούς Ιρανούς, που πολέμησαν στον οκταετή πόλεμο με το Ιράκ, σκοτώθηκαν και αναγνωρίζονται ως μάρτυρες.

Επιπρόσθετα 14 από τις 290 έδρες στο Κοινοβούλιο κατέχουν μέλη από τις θρησκευτικές μειονότητες της χώρας.

Η εχθρότητα ενάντια στο «σιωνιστικό καθεστώς» δεν μπορεί φυσικά να «εξατμιστεί».

Εξω από το κτίριο του μουσείου, δίπλα σε κάδους σκουπιδιών με χαραγμένο το αστέρι του Δαυίδ και μέσα σε τζαμαρίες βρίσκονται καλυμμένα με λευκά πανιά και λίγα λουλούδια τα βομβαρδισμένα αυτοκίνητα «νέων μαρτύρων».

Είναι επιστήμονες του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, οι οποίοι δολοφονήθηκαν, όπως λένε κρατικοί αξιωματούχοι, από το «σιωνιστικό καθεστώς».

Η οικογένεια των Σαούντ

«Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο αληθινό Ισλάμ και το φιλικό στις ΗΠΑ, αιματηρό Ισλάμ», λέει από το βήμα του συνεδρίου ο Χαμίντ Ρεζά, υπεύθυνος επικοινωνίας του επιτελείου του αγιατολάχ, εξηγώντας ότι «το αληθινό Ισλάμ αντικατοπτρίζεται στην Ισλαμική Επανάσταση».

Στον λόγο του αναφέρει το πνεύμα της δεύτερης επιστολής που απέστειλε ο Χαμενεΐ στη νεολαία της Δύσης, που «θάφτηκε από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης» και τονίζει ότι το Ιράν αντέδρασε άμεσα ενάντια στα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι.

Η πολεμική σύρραξη που μαίνεται στη Συρία, όχι μόνο αποσταθεροποιεί την ίδια τη χώρα και τις γειτονικές της περιοχές, αλλά τραντάζει και τις σχέσεις που με κόπο έχει οικοδομήσει τα τελευταία χρόνια το Ιράν.

Η αποστολή σαουδαραβικών δυνάμεων στη Συρία, η εξάπλωση των υπερσυντηρητικών σαλαφιστών του «Daesh» (είναι ο όρος που χρησιμοποιούν για τον ISIS και στα αραβικά σημαίνει «διχαστής») και οι παραδοσιακά καλές σχέσεις που διατηρεί η Σαουδική Αραβία με τις ΗΠΑ, προκαλούν, φυσικά, την αυξημένη εγρήγορση του Ιράν.

Η αποστολή στελεχών των ειδικών δυνάμεων των Φρουρών της Επανάστασης στη Συρία αποτελεί την πρώτη, αλλά σαφή για τις διαθέσεις της, αντίδραση της Τεχεράνης.

Ο επικεφαλής αυτού του βραχίονα, Κασέμ Σολεϊμανί, συμμετείχε στην πορεία για την επέτειο της Ισλαμικής Επανάστασης.

Οι συγκεντρωμένοι τον αγκάλιαζαν διαρκώς. Το δε «νούμερο δύο» των Φρουρών της Επανάστασης, Χοσεΐν Σαλαμί, έγινε δεκτός με ενθουσιασμό στο συνέδριο, με δεκάδες παριστάμενους να σπεύδουν να βγάλουν μαζί του μια αναμνηστική φωτογραφία.

Οι πύραυλοι

Οι Ιρανοί αξιωματούχοι μιλούν διαρκώς για τον ειρηνευτικό ρόλο που παίζει η χώρα τους.

«Η επανάσταση δεν ήταν μόνο πολιτική, αλλά άλλαξε την ηθική και την οντολογία του συνόλου του έθνους. Αρνήθηκε τη βία και προόδευσε ειρηνικά», είπε ο πρόεδρος Ροχανί ενώπιον του πλήθους στην πλατεία Αζάντι.

Λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά, στον χώρο μπροστά από το Πολεμικό Μουσείο, δεσπόζουν τρεις πύραυλοι. «Εχουμε 500 χιλιάδες τέτοιους πυραύλους σε όλη τη χώρα για την άμυνά μας», μας λέει ένας Ιρανός που επισκέπτεται τον χώρο.

Η αλήθεια, ούτως ή άλλως, βρίσκεται πάντοτε στην «γκρίζα ζώνη» ανάμεσα στις στρατηγικές επιδιώξεις και τους επικοινωνιακούς ελιγμούς.

Το βέβαιο είναι ότι το Ιράν δεν πρόκειται να παραιτηθεί από την πρόοδο την οποία έχει επιτύχει στον τεχνολογικό και οικονομικό τομέα.

Και γι’ αυτό επιθυμεί να προσαρμόσει την τακτική του και τη στοχοθεσία του, ανάλογα με τη συγκυρία.