Ο Κρίστιαν Μπέιλ, ο Στιβ Καρέλ, o Μπραντ Πιτ και ο Ράιαν Γκόσλινγκ υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Ανταμ ΜακΚέι σε μια ταινία με αφορμή τη φούσκα της αγοράς ακινήτων στην Αμερική και το κέρδος μέσα από την κρίση. Στις αίθουσες και ο νέος Ταραντίνο που περιμέναμε.
Το μεγάλο σορτάρισμα ★★★½✰✰
(The Big Short, ΗΠΑ, 2015, 131’)
- σκηνοθεσία: Ανταμ ΜακΚέι
- ηθοποιοί: Στιβ Καρέλ, Κρίστιαν Μπέιλ, Μπραντ Πιτ, Ράιαν Γκόσλινγκ, Κάρεν Γκίλαν, Σελίνα Γκόμεζ, Μαρίσα Τομέι, Μελίσα Λίο
Μπορεί το πρώτο ελκυστικό στοιχείο στο «The Big Short» να είναι ο εκρηκτικός συνδυασμός του καστ του (απαραίτητος άλλωστε για να χρηματοδοτήσει ο μέχρι τώρα γνωστότερος ως συν-σεναριογράφος και σκηνοθέτης των «Anchorman» ΜακΚέι), αλλά η παρουσία τους ξεχνιέται στο πρώτο 10λεπτο της ταινίας, όχι μόνο χάρη στις εξαίσιες ερμηνείες τους (ειδικά του Στιβ Καρέλ), αλλά κυρίως επειδή η απρόσμενα καίρια ταινία απολαμβάνει ένα απίθανα σφιχτό, εύστοχο, κυνικό σενάριο για τα αίτια, τις συνέπειες, τον φαύλο κύκλο και τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης.
Η ιστορία βασίζεται στο βιβλίο του Μάικλ Λούις και παρακολουθεί τέσσερις ημιπαράφρονες, κοινωνικά απροσάρμοστους χρηματιστές λίγο πριν από το 2008 που διακρίνουν την επερχόμενη κατάρρευση της οικονομίας στην Αμερική μέσω των στεγαστικών δανείων και αποφασίζουν να εκθέσουν το σαθρό σύστημα, όχι τόσο βέβαια από ιδεολογία, όσο για να το εκμεταλλευτούν προς όφελός τους. Και για ν’ αποδείξουν πως εκείνο που ο περισσότερος κόσμος δεν βλέπει, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει.
Το φιλμ ξετυλίγεται μεταξύ κλειστών δωματίων με διαλόγους που, γεμάτοι ρυθμό και ένταση, βυθίζουν τη συνείδηση στην απόγνωση για ό,τι συνέβη και ξανασυμβαίνει σήμερα και σε «ποπ» διαλείμματα που μεταφέρουν με εκπληκτικά πολύχρωμο και ειρωνικό τρόπο πόσο ξένοιαστα ζούσε ο κόσμος όσο καταχωριζόταν οριστικά η οικονομική καταδίκη του.
Τα δυνατότερα δράματα διατυπώνονται με χιούμορ και η οξυδερκής ελαφρότητα δεν λείπει από την ταινία, η οποία καταφέρνει με κινηματογραφική δύναμη, αν όχι να εξηγήσει πώς την πατήσαμε, σίγουρα να συμβάλει δημιουργικά στον αυτοσαρκασμό της σημερινής κοινωνίας.
Οι μισητοί οκτώ ★★★✰✰
(The Hateful Eight, ΗΠΑ, 2015, 167’)
- σκηνοθεσία: Κουέντιν Ταραντίνο
- ηθοποιοί: Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Κερτ Ράσελ, Τζένιφερ Τζέισον Λι, Γουόλτον Γκόγκινς, Ντέμιαν Μπισίρ, Τιμ Ροθ, Μάικλ Μάντσεν, Μπρους Ντερν, Τσάνινγκ Τέιτουμ
Η κάθε νέα ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο προορίζεται για ενθουσιώδη υποδοχή: ανόθευτη αδρεναλίνη, λεπτοδουλεμένοι διάλογοι γεμάτοι αξιομνημόνευτες ατάκες, απολαυστικά στιλιζαρισμένη βία, αθυροστομίες που εκτοξεύονται με ταχύτητα μεγαλύτερη κι από τις σφαίρες που συνήθως γεμίζουν την οθόνη, ιερόσυλο χιούμορ κι όλα αυτά χτισμένα πάνω σε στιβαρές κινηματογραφικές και σινεφιλικές βάσεις.
Μ’ αυτές τις προσδοκίες «η 8η ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο» κάθεται χαμηλότερα από το βάθρο της.
Η ιστορία ακολουθεί την κλασική αφήγηση ενός γουέστερν, ντυμένου με τη θεατρική στατικότητα και τον κοινωνικό σχολιασμό του Μπρεχτ (γι’ αυτό και η ταινία συχνά φέρνει στον νου το «Dogville» του Λαρς φον Τρίερ). Στον βαρύ χειμώνα του Γουαϊόμινγκ, λίγο μετά τον αμερικανικό εμφύλιο κι όσο η διχόνοια βράζει, ένας κυνηγός κεφαλών φέρνει μια καταζητούμενη σ’ ένα ορεινό καταφύγιο κι εκεί συναντά ένα μάτσο ύποπτους ταξιδιώτες.
Με κοφτερό χιούμορ, γενναιόδωρο splatter που κορυφώνεται στο φινάλε, απίθανες μικρές αλλά εκρηκτικές ερμηνείες από την ομάδα των πρωταγωνιστών του, μια μαγική πρωτότυπη μουσική του Ενιο Μορικόνε, τη λυρική φωτογραφία του Ρόμπερτ Ρίτσαρντσον γυρισμένη σε φιλμ 70mm (που δεν μπορεί πλέον να προβληθεί στην Ελλάδα) και το υπέροχο σεναριακό θράσος του, που ποτέ δεν γνωρίζει φραγμούς, ο Κουέντιν Ταραντίνο κάνει ένα φιλμ αμιγώς αντιρατσιστικό.
Χρησιμοποιεί την κλασικότερη αμερικανική κινηματογραφική φόρμα που δόξασε ένας Τζον Φορντ, πασπαλισμένη μ’ ένα μυστήριο α λα Αγκαθα Κρίστι, για να υπονομεύσει και να κατηγορήσει τον πολιτισμό των διακρίσεων στην Αμερική αλλά και στον κόσμο.
Μόνο που εγκλωβίζει την ταινία του σε παραπάνω από δύο ώρες (έλλειψης) δράσης μέσα σε τέσσερις ξύλινους τοίχους, με ασταμάτητους διαλόγους, με μια αυστηρή δομή έξι κεφαλαίων όπου η πλοκή εκτυλίσσεται δύο φορές από δύο οπτικές γωνίες, καταδικάζοντας μόνος του τον πάντα εκρηκτικό ρυθμό του σε υπερβολικά χαμηλούς, θεατρικούς τόνους, σε μια ταινία που, παρά την αισθητική λατρευτική τελειότητά της, ίσως θα διαβαζόταν καλύτερα.
Σ’ ένα φιλμ που αφήνει εντονότερες εικόνες και αναμνήσεις στο μυαλό αργότερα, παρά την ώρα που ξετυλίγεται στην οθόνη.
Η ιστορία της Nahid ★½✰✰✰✰
(Nahid, Ιράν, 2015, 105’)
- σκηνοθεσία: Ιντα Παναχαντέ
- ηθοποιοί: Σαρέχ Μπαγιάτ, Πετζμάν Μπαζεγκί, Ναβίντ Μοχάμαντ Ζαντέχ
Σε μια μικρή ιρανική πόλη η Ναχίντ, διαζευγμένη, μεγαλώνει τον γιο της. Οταν ερωτευτεί έναν άλλον άντρα και θελήσει να τον παντρευτεί, ο πρώην σύζυγος θα διεκδικήσει την κηδεμονία του παιδιού φέρνοντας τη Ναχίντ μπροστά στο δίλημμα της κοινωνικής νόρμας και της ευτυχίας.
Μπορεί το πρώτο φιλμ της Παναχαντέ να βραβεύτηκε στο Ενα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Κανών με το Ειδικό Βραβείο Ελπιδοφόρου Μέλλοντος, δεν παύει όμως να είναι ένα κοινότοπο, παλιομοδίτικο μελόδραμα που ξεχωρίζει ουσιαστικά μόνο επειδή το υπογράφει μια γυναίκα δημιουργός από το Ιράν.
-320x213.jpg)
