Κι αρχή καλός μας χρόνος

Είθισται οι πρώτες μέρες του χρόνου να είναι αφιερωμένες στις προβλέψεις για το τι μέλλει γενέσθαι τον καινούργιο χρόνο. Βέβαια οι προβλέψεις δεν είναι τίποτε άλλο από μια περιήγηση στα συμβάντα των περασμένων χρόνων και οι πιθανότητες να στραφούν είτε προς την καλύτερη είτε προς τη χειρότερη έκβαση. Τα «καλύτερη» και «χειρότερη» μέσα στα όρια της ανθρώπινης αντίληψης για ό,τι κατηγοριοποιεί ως καλό ή κακό.

Για την πατρίδα μας τα προηγούμενα κακά είναι γνωστά σε όλους. Είναι επίσης γνωστές πιθανές αρχές λύσεων ή αλλαγές που θα έρθουν από τους εταίρους μας της Ε.Ε. και θα μετατρέψουν την κατάθλιψη σε πιο θετικές προσδοκίες.

Η αυταπάτη όμως εύκολα διολισθαίνει προς τον παραλογισμό. Η ελπίδα ως ανθρώπινη ασπίδα κατά της σκληρότητας και της απόρριψης μπορεί να μετατραπεί σε μια ανύπαρκτη πραγματικότητα. Δυστυχώς το 2016 μπήκε με τις χειρότερες εξελίξεις για μας πριν καλά καλά προλάβει να καταγραφεί ως νέος χρόνος.

Ιεραρχώντας τα δυσάρεστα θα πρέπει πρώτα να δούμε και πάλι τη γειτονιά μας, η οποία βρίσκεται σε μια συνεχή αντιπαράθεση όλων εναντίον όλων.

Αυτό που κάνει ξεχωριστή τη σημερινή εικόνα είναι το εξής: η «μία και μόνη υπερδύναμη», της οποίας ο πραγματικός ρόλος είναι να διατηρεί την ειρήνη και η οποία επί σειρά δεκαετιών είχε χρησιμοποιήσει κάθε μέσον, ακόμη και στρατιωτικές παρεμβάσεις, για να επιβάλει τη θέλησή της ή να διαφυλάξει την ειρήνη όπως αυτή νόμιζε, ένιψε τας χείρας της ως σύγχρονος Πόντιος Πιλάτος και άφησε την πόρτα του θηριοτροφείου ανοιχτή, αφού είχε βομβαρδίσει τους φράχτες και τους φύλακες.

Για πολλούς η συμπεριφορά αυτή δεν είναι παρά ένα επιπλέον καταστροφικό σχέδιο, το οποίο θα έχει ως αποτέλεσμα τη διάλυση των κρατών της περιοχής και την επικράτηση του Χ ή του Ψ τον οποίον υποστηρίζει η υπερδύναμη.

Αν όμως ισχύει αυτό, τότε το σχέδιο είναι όχι μόνο καταστροφικό αλλά και παρανοϊκό και αντιφατικό, δηλαδή είναι εναντίον των συμφερόντων των ΗΠΑ.

Κατ’ αρχάς η εκτέλεση του σιίτη Σαουδάραβα κληρικού και η εν συνεχεία αντίδραση της Τεχεράνης αποδεικνύουν πως οι ΗΠΑ δεν ελέγχουν το παιγνίδι, δηλαδή δεν ελέγχουν το πιόνι που λέγεται Σαουδική Αραβία.

Το δεύτερο συμβάν: η καταβαράθρωση του χρηματιστηρίου της Σαγκάης κατά 7% στις 4/1/2016, και βέβαια η συνεπής ακολουθία από όλα τα χρηματιστήρια του κόσμου, επιβεβαιώνει την αδυναμία των ΗΠΑ να ελέγξουν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα όσο και αν φαίνεται πως αυτό είναι πρωταρχικό τους μέλημα.

Η τρίτη εξέλιξη είναι η συμπεριφορά του «σουλτάνου» της περιοχής, Ερντογάν, ο οποίος ελέω περιδεούς Ε.Ε. και Γερμανίας βομβαρδίζει κουρδικές πόλεις στη νότιο Τουρκία, σκοτώνει αμάχους, εισβάλλει στο Ιράκ, καταρρίπτει ρωσικό αεροπλάνο, εκδίδει ΝΟΤΑΜ για δέσμευση του Αιγαίου και των νήσων, ζητάει να τα βρει με το Ισραήλ και θεωρεί πως το προεδρικό σύστημα της χιτλερικής Γερμανίας λειτουργούσε πολύ αποτελεσματικά.

Τα παραπάνω είναι μερικά από τα κατορθώματα και τις προθέσεις του. Αυτό που αποτελεί καίριο ζήτημα ελευθερίας και αυτονομίας για εμάς είναι το μέχρι πού θα τον αφήσουν οι περιδεείς Ευρωπαίοι και Αμερικανοί πολιτικοί να οδηγήσει την Τουρκία, δηλαδή αν θα του επιτρέψουν να προχωρήσει σε συγκρούσεις με Συρία, Ιράκ, ίσως και Ιράν, αλλά και σε ουσιαστικές προκλήσεις προς την πατρίδα μας με σκοπό να υπάρξει πλέον ένα ουσιαστικό μοίρασμα του Αιγαίου, την επικυριαρχία της Θράκης και τη μετατροπή της Ελλάδος σε χώρα υποτελή της Τουρκίας.

Για κάποιους αυτά ακούγονται φοβικά και υπερβολικά. Σίγουρα δεν μπορούν να συμβούν μεταξύ «πολιτισμένων» γειτόνων.

Οποιοι έχουν τέτοιες απόψεις δεν έχουν παρά να μελετήσουν την ιστορία της περιοχής τα τελευταία πέντε χρόνια για να αντιληφθούν πως είναι ξέφραγο αμπέλι και πως το μόνο που εξασφαλίζει κάποια ισορροπία στα Βαλκάνια και στις σχέσεις Ελλάδος-Τουρκίας είναι το ΝΑΤΟ, όσο και αν αυτό ακούγεται αντιφατικό.

Στην αντιπαράθεση με χρήση βίας και επίδειξη ισχύος, όπως συνέβη με την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού, η Ρωσία δεν αντέδρασε γιατί απλώς η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Αλλά σε μια πρόκληση κατά της Ελλάδος να ξεκαθαρίσει τις σχέση της με τη γείτονα στη βάση των απαιτήσεών της δεν είναι κανείς σίγουρος κατά πόσον το ΝΑΤΟ θα παρέμβει κατευναστικά ή θα ζητήσει να «τα βρούμε» για να διατηρηθεί ή συμμαχία.

Και βέβαια η καγκελάριος Μέρκελ θα έχει κάθε λόγω να εξευμενίσει την Τουρκία εις βάρος μας, μια και το πολιτικό μέλλον της κρέμεται από τη θέληση του Ερντογάν να μειώσει τις προσφυγικές ροές στη «μεγάλη» Γερμανία.

Παρ’ όλα τα παραπάνω, οι Ελληνες αγωνιούν πρωτίστως για τις συντάξεις τους, κατά δεύτερον για το ΕΣΥ, δηλαδή την επιβίωσή τους σε περίπτωση ασθένειας, παρ’ όλες τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που καταβάλλει το περιορισμένο προσωπικό των νοσοκομείων, και τρίτον για την ανεργία των νέων, η οποία είναι εθνική τραγωδία πολλών διαστάσεων.

Δικαίως οι αγωνίες αυτές αξιολογούνται ως οι πιο ζωτικές για μας, αλλά δυστυχώς οι άλλες μάλλον θα πρωταγωνιστήσουν ως αιτίες και συνθήκες για το οποιοδήποτε απρόβλεπτο μέλλον που θα διαγράψει το 2016.

* συγγραφέας