Ο Τζόε Μπερνς των Calexico ήταν ενθουσιασμένος το Σάββατο βράδυ στο Fuzz, αν και σοκαρισμένος και αυτός από την επίθεση στο Παρίσι. «Οι συναυλίες μας στην Ελλάδα αποτελούν πάντοτε το χάιλαϊτ κάθε περιοδείας μας», μας αποκάλυψε.
«Οι άνθρωποι, το μέρος, το φαγητό, η ενέργεια, όλα παίζουν ρόλο με αποτέλεσμα τα συγκεκριμένα live να είναι πάντα από τα καλύτερα. Υπάρχει ένα μυστήριο γύρω από την Ελλάδα που μας προκαλεί να θέλουμε να μάθουμε ακόμα περισσότερα για εσάς».
Την Παρασκευή έπαιξαν στη Θεσσαλονίκη και το Σάββατο στην Αθήνα. Δύο sold out παρακαλώ, χίλιοι θεατές πάνω, χίλιοι πεντακόσιοι εδώ.
Με την εμφάνιση των Αθηνών να ήταν ιδιαιτέρως φορτισμένη μετά απ’ όσα συνέβησαν στο Μπατακλάν, τον συναυλιακό χώρο της γαλλικής πρωτεύουσας, εκεί όπου έπαιζαν την Παρασκευή βράδυ οι Eagles Of Death Metal (οι οποίοι ήταν να έρθουν και στο Fuzz αλλά τελευταία στιγμή αναβλήθηκε).
Γι’ αυτό και τα δύο βασικά μέλη του συγκροτήματος, ο Τζόε Μπερνς και ο Τζον Κοβερντίνο, βγήκαν στην αρχή μόνοι τους στη σκηνή, χωρίς τους υπόλοιπους μουσικούς.
Δίχως φωτισμό, αφιερώνοντας το πρώτο κομμάτι τους στα θύματα της επίθεσης.
Μη νομίζετε, ένα Fuzz ακριβώς είναι και το Μπατακλάν στο Παρίσι, ανάλογες συναυλίες φιλοξενεί, στο ίδιο κοινό απευθύνεται.
Συγκίνηση, λοιπόν, στην αρχή, και θλίψη. Αλλά στη συνέχεια ήταν η μουσική και η ζωή που βγήκαν νικήτριες.
Ηταν η καλύτερη από τις συναυλίες που έχουν δώσει στην Ελλάδα οι Calexico τόσα χρόνια τώρα.
Το συγκρότημα από την Αριζόνα των ΗΠΑ μάς παρουσίασε και τον καινούργιο του δίσκο, τον όγδοο κατά σειρά, το «Edge Of The Sun».
Κυκλοφόρησε στη χώρα μας με ένα επιπλέον τραγούδι ως bonus track, το «Roll Tango», στο οποίο κάνει φωνητικά ο Ερικ Μπάρτον των Animals και παίζουν οι δικοί μας Takim. Ηταν και στο Fuzz οι Takim, ανέβηκαν στη σκηνή για δύο τραγούδια κι επικράτησε πανικός.
Τα πνευστά των Calexico μαζί με τα παραδοσιακά όργανα των Takim συνέθεσαν ένα χαρμάνι μοναδικό που ξεσήκωσε τον κόσμο. Ειδικά το «Stray», το πιο γνωστό τραγούδι των Calexico (το κομμάτι που ακούγεται στους τίτλους των «Πρωταγωνιστών» του Σταύρου Θεοδωράκη), το διασκεύασαν καταπληκτικά.
Οι Calexico σχηματίστηκαν στο Tucson της Αριζόνας στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και το όνομά τους το πήραν από μία πόλη που βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της χώρας, ουσιαστικά στα σύνορα μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Μεξικού.
Το ντεμπούτο τους ήταν το «Spoke» (1997) αλλά άρχισαν να γίνονται γνωστοί με την επόμενη δουλειά τους, το «The Black Light».
Στις κορυφαίες δισκογραφικές τους στιγμές συγκαταλέγονται ακόμα το «Hot Rail» (2000) και το «Carried To Dust».
Στη σκηνή του Fuzz βρέθηκαν επτά μουσικοί, συνολικά. Από την Αμερική, το Μεξικό, τη Γερμανία και την Ισπανία.
Κι επειδή όλοι τους σχεδόν έπαιζαν περισσότερα από ένα όργανο, έμοιαζε σαν να είχαν στήσει μια μίνι ορχήστρα.
Και στο άλμπουμ υπάρχουν πολλές συμμετοχές που δίνουν ανά τραγούδι και διαφορετικό ηχητικό χρώμα, από τον Σαμ Μπιν των Iron & Wine και την Αμπάρο Σάντσεζ των Amparanoia έως τον Μπεν Μρίντγουελ των μεγάλων Band Of Horses και τη Neko Case.
«Εχουμε εμπιστοσύνη στην αισθητική των καλεσμένων μας. Αρκεί να τους βρούμε διαθέσιμους όταν τους χρειαζόμαστε. Σ’ αυτόν τον δίσκο όλα πήγαν καλά».
Αγαπάει τα λάτιν ο Τζόε Μπερνς.
«Μου αρέσουν τα ισπανικά λόγια στα τραγούδια, κάποιες φράσεις που είναι δύσκολο να μεταφραστούν σε άλλες γλώσσες ηχούν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες», συμπληρώνει.
«Πάρτε τη λέξη “μελαγχολία” για παράδειγμα, που είναι “Sehnsucht” στα γερμανικά και “saudade” στα πορτογαλικά. Στα ισπανικά η λέξη μεταφράζεται σε “melancolia”, μοιάζει αρκετά δηλαδή με το αρχικό. Κάθε γλώσσα παρουσιάζει μια ελαφρώς διαφορετική ερμηνεία και χροιά. Οι αποχρώσεις τους με ενδιαφέρουν πολύ».
Στην Πόλη του Μεξικού εμπνεύστηκαν το «Edge Of The Sun» οι Calexico.
«H μεγάλη πόλη σού προσφέρει ενέργεια. Εμείς συνήθως τα γράφουμε τα τραγούδια μας στο στούντιο, με τον αυθoρμητισμό και τον αυτοσχεδιασμό να παίζουν καθοριστικό ρόλο. Πιθανότατα έτσι να μας παίρνει περισσότερο χρόνο, αλλά το τελικό αποτέλεσμα ακούγεται, νομίζουμε, καλύτερο και πολύ πιο ενδιαφέρον».
