Η Μορίν Ο’Χάρα δεν ευτύχησε ποτέ να είναι υποψήφια για Οσκαρ. Το 2014 όμως της απονεμήθηκε τιμητικό Οσκαρ για την προσφορά της. Στα 94 της χρόνια η διάσημη ηθοποιός οδηγήθηκε με αναπηρικό καροτσάκι στην τελετή και πήρε το βραβείο από τα χέρια του Κλιντ Ιστγουντ και του Λίαμ Νίσον, ωστόσο έσπευσε στο τέλος να διαμαρτυρηθεί γιατί κόπηκε στη μέση η ομιλία της…
Δυναμική, πεισματάρα, η Ιρλανδή με τα κόκκινα μαλλιά και τα σμαραγδένια μάτια -την αποκαλούσαν «βασίλισσα του technicolor»- διατήρησε μέχρι τέλος το ταμπεραμέντο της.
Εφυγε όμως ήρεμα, στον ύπνο της, το Σάββατο στο σπίτι της στο Αϊνταχο, έχοντας ακούσει την αγαπημένη της μουσική από την ταινία «Ο ήσυχος άνθρωπος», όπως ανακοίνωσε ο μάνατζέρ της Τζόνι Νικολέτι. Ο ίδιος συνυπογράφει την αυτοβιογραφία της με τίτλο «’Tis Herself».
Αγαπημένη ηθοποιός του Τζον Φορντ, ιδανική παρτενέρ του Τζον Γουέιν, η Μορίν Ο’Χάρα ταυτίστηκε με κλασικές ταινίες της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, τις δεκαετίες του ‘40 και του ‘50. Πρωταγωνίστησε στη βραβευμένη με Οσκαρ ταινία του Φορντ «Η κοιλάδα της κατάρας» (1941), στον «Ησυχο άνθρωπο» που γύρισε ο ίδιος το 1952 με τον Γουέιν, ενώ οι τρεις είχαν «δέσει» και στο περίφημο γουέστερν του 1951 «Rio Grande».
Ο Τζον Γουέιν έλεγε πως προτιμούσε να συνεργάζεται με άντρες, ωστόσο έκανε μια εξαίρεση για την Ο’Χάρα, «επειδή είναι σπουδαίος τύπος». Η ίδια είχε πει για εκείνον το 1991: «Συναντηθήκαμε μέσω του Φορντ και ήρθε κι έδεσε. Τον θαύμαζα και με αγαπούσε. Αλλά ποτέ δεν είχαμε σχέση».
Γεννήθηκε το 1920 στο Δουβλίνο και το πραγματικό της επώνυμο ήταν Φιτζσίμονς. Εκπαιδεύτηκε στο φημισμένο θέατρο Abbey του Δουβλίνου, ενώ στη συνέχεια κυνήγησε στην Αμερική το όνειρό της. Το 1939 έπαιξε στην ταινία του Χίτσκοκ «Η Ταβέρνα της Τζαμάικα», όπου ο Τσαρλς Λότον τής άλλαξε το επώνυμο. Μαζί πρωταγωνίστησαν στην «Παναγία των Παρισίων» που την έκανε γνωστή.
Αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο μετά το γουέστερν του 1971 «Μονομαχία στη Δύση» με τον Γουέιν και την τηλεταινία «The Red Pony» (1973) με τον Χένρι Φόντα, αλλά επέστρεψε το 1991 με την κωμωδία του Κρις Κολόμπους «Ποτέ χωρίς τη μαμά».
«H πρώτη μου φιλοδοξία ήταν να γίνω Νο1 ηθοποιός στον κόσμο», έλεγε το 1999. «Και όταν όλος ο κόσμος υποκλίθηκε στα πόδια μου ήθελα να αποσυρθώ με δόξα και να μην ξανακάνω τίποτα».
Παντρεύτηκε τρεις φορές. Με τον τελευταίο της σύζυγο Τσαρλς Μπλερ, ιδιοκτήτη αεροπορικής εταιρείας, ζούσαν στις Παρθένους Νήσους και έκαναν ταξίδια σε όλο τον κόσμο. Οταν εκείνος σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα το 1978 η Ο’Χάρα ανέλαβε τη διαχείριση της εταιρείας, την οποία τελικά πούλησε.
«Θέλω όλα να γίνονται όπως θέλω, με τον δικό μου τρόπο. Αλλά μη νομίζετε ότι πάντα μου περνάει. Υπήρχαν απογοητεύσεις που με συνέθλιψαν. Αλλά όποτε συνέβαινε αυτό έλεγα: “Βρες έναν άλλο λόφο να σκαρφαλώσεις”», δήλωνε η δυναμική ηθοποιός. Αλλωστε σύμφωνα με την οικογένειά της: «Οι ηρωίδες που ερμήνευσε ήταν νευρικές και ατρόμητες, όπως ακριβώς και η ίδια στην πραγματική της ζωή. Ηταν επίσης περήφανη Ιρλανδή και μοιράστηκε την κληρονομιά και την υπέροχη κουλτούρα της με τον κόσμο».
