Το Πανεπιστήμιο του Τέξας πραγματοποιεί ένα τριήμερο συμπόσιο στη μνήμη του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, του μεγάλου Κολομβιανού και παγκόσμιου συγγραφέα, που βραβεύτηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1982.
Το συμπόσιο οργανώθηκε από το Κέντρο Ανθρωπιστικών Σπουδών Χάρι Ράνσομ, που έχει αγοράσει το προσωπικό αρχείο του συγγραφέα και πλέον είναι προσβάσιμο στο κοινό.
Στη διάρκειά του, 28-30 Οκτωβρίου, θα αναλυθεί η φιγούρα του Γκάμπο, τόσο ως συγγραφέα όσο και ως δημοσιογράφου, σεναριογράφου και πολιτικού δρώντα της εποχής του.
Το συμπόσιο κλήθηκε να ανοίξει ο Ινδός Σαλμάν Ρούσντι.
Όπως διηγήθηκε, αγόρασε τα «Εκατό χρόνια μοναξιά» στις 13 Μαρτίου 1975, στο Λονδίνο, έπειτα από προτροπή ενός φίλου του.
Ο φίλος του τότε του είχε πει: «Βλέπω πως έχει επηρεαστεί πολύ από τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες».
Και ο 27χρονος τότε Ρούσντι του απάντησε: «Μα ποιος είναι ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες;»
Ο φίλος του, γεμάτος απόγνωση, του είπε: «Κάποιος που αυτή τη στιγμή θα πας να αγοράσεις το βιβλίο του».
Και όταν ο φέρελπις ποιητής Ρούσντι ρώτησε «Εκατό χρόνια; Μα, θα είναι καλό;», πήρε την κατάλληλη απάντηση: «Μην είσαι ηλίθιος!» Ύστερα παραδέχθηκε ότι ο χαρακτηρισμός ήταν πιο σκληρός…
Το αντίτυπο αυτό, σε μέγεθος τσέπης, το κρατάει ακόμη, ενώ φέρει γραμμένη πάνω του την ημερομηνία αγοράς.
Αγιάτρευτος έρωτας 40 χρόνων
«Ήταν ένας αγιάτρευτος έρωτας που κράτησε 40 χρόνια» είπε ο Ρούσντι.
Δεν συναντήθηκαν ποτέ διά ζώσης.
Ωστόσο είχε την τύχη να τον «γνωρίσει», όταν σε ένα δείπνο, στο Μεξικό με τον Κάρλος Φουέντες, ο έτερος μεγάλος της λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής κάλεσε τον Μάρκες στο τηλέφωνο.
«Είναι κρίμα που δεν τον έχει γνωρίσει», του είπε.
Έτσι ο Ρούσντι μίλησε με τον Μάρκες πολλή ώρα, ούτε που θυμάται πια πόση.
Ο διάλογος έγινε σε τρεις γλώσσες: στα λίγα αγγλικά που ήξερε ο Μάρκες, στα λίγα ισπανικά που ήξερε ο Ρούσντι και στα γαλλικά, μια γλώσσα που είχαν διδαχθεί επαρκώς και οι δύο.
Και είδαν ότι μοιράζονταν πολλά κοινά: το Μακόντο του Μάρκες έμοιαζε με τη Βομβάη του Ρούσντι, κι ας ήταν τόσο μακριά το ένα από το άλλο και τόσο διαφορετικά στην όψη.
Όταν το θαύμα συγκατοικεί με το καθημερινό
Και όταν πέρυσι πέθανε ο Μάρκες, ο Ρούσντι συνειδητοποίησε πως, τελικά, είχε γνωρίσει του στρατιωτικούς του Μάρκες, τουλάχιστον τους αντίστοιχους Πακιστανούς και Ινδούς.
«Οι επίσκοποί του ήταν οι δικοί μου μουλάδες, οι υπαίθριες αγορές του ήταν τα παζάρια μου, ο κόσμος του ήταν δικός μου, αλλά μεταφρασμένος στα ισπανικά».
Και στο τέλος το ομολόγησε ακόμη μία φορά:
«Αυτό που ερωτεύτηκα στον Μάρκες δεν ήταν η μαγία του, αλλά ο ρεαλισμός του. Η ευαίσθητη περιγραφή της γεύσης, του χωριού που φοβάται την τεχνολογία, που, όπως και στα χωριά της πατρίδας μου, της Ινδίας, το θαύμα συγκατοικεί με το καθημερινό σε κάθε στοιχείο της ζωής».
Ίσως αυτό να ήταν που αγάπησαν και όλοι οι υπόλοιποι στο έργο του Μάρκες.
(Με στοιχεία από την El Pais)
