Μέτρια από πολλές απόψεις ήταν η πολυαναμενόμενη εκτέλεση της «Συμφωνίας αρ. 9» του Μπετόβεν που πρόσφερε η ΚΟΑ υπό τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Στέφανο Τσιαλή στο Μέγαρο Μουσικής (9/12/2015). Στην εκτέλεση συμμετείχαν η Χορωδία της ΕΡΤ, η Χορωδία των μουσικών συνόλων του Δήμου Αθηναίων και τέσσερις μονωδοί.
Η βραδιά ξεκίνησε με τη σπάνια παρουσιαζόμενη συμφωνική εισαγωγή «Ο βασιλιάς Στέφανος», επίσης του Μπετόβεν, σε μια ταιριαστά ορμητική, κοφτή ανάγνωση, με καλή παραγραφοποίηση και σωστές διαφοροποιήσεις ταχυτήτων.
Ωστόσο, ήδη από εδώ έγιναν αισθητά τόσο το μέτρια συντονισμένο παίξιμο των εγχόρδων όσων και ο ερμηνευτικά γενικόλογος χαρακτήρας της ερμηνείας.
Ακολούθησε η «Συμφωνία αρ. 9». Εργο κομβικό στην ιστορία της μουσικής, τόσο για την τολμηρότητα της απαιτητικής γραφής του όσο και για τα εξωμουσικά, ιδεολογικά/φιλοσοφικά μηνύματά του, χρειάζεται εκτέλεση που να συνδυάζει την αναλυτική θεώρηση με τη συνολική εποπτεία και ταυτόχρονα να πείθει εκφραστικά.
Παρ’ ότι τεχνικά ελεύθερη λαθών, με καλές ισορροπίες δυναμικής και καλή εσωτερική οργάνωση, η εκτέλεση που ακούσαμε συχνά πρόβαλλε εκφραστικά αδιάφορη και συγκινησιακά αναιμική.
Το εναρκτήριο μέρος έρευσε σαν με αυτόματο πιλότο, στερημένο από την πιεστική αίσθηση του επείγοντος, το σκέρτσο παίχτηκε άκαμπτα και αμέτοχα, σε μια σταθερή ταχύτητα, παραπέμποντας σε αυστηρά πειθαρχημένο στρατιωτικό εμβατήριο παρά στην αίσθηση βασανιστικής δίνης παθών.
Ωραία, μαλακά και εύπλαστα δόθηκε το αργό, μελωδικό τρίτο μέρος, όπως και το επαναληπτικό ξετύλιγμα της ορχηστρικής εκδοχής του «Υμνου στη χαρά» στο καταληκτικό τέταρτο μέρος.
Ολοι γνωρίζουν πόσο δύσκολα -συχνά άχαρα άτεχνη, αλλά ταυτόχρονα και συναρπαστική!- είναι η γραφή για τους σολίστες στο φινάλε, όπως επίσης και ο τύπος των φωνών που απαιτούνται. Οχι τυχαία, λοιπόν, η έκδηλη ανισότητα του κουαρτέτου των μονωδών αποδείχτηκε εδώ μείζον πρόβλημα.
Με εξαίρεση τον βαρύτονο Δημήτρη Τηλιακό, μοναδική ρωμαλέα, απολύτως υγιή φωνή, οι υπόλοιποι υστερούσαν λίγο ώς πολύ: η υψίφωνος Μιχαέλα Κάουνε είχε μεν τις νότες αλλά όχι τις απαραίτητες ανάσες για να τις υποστηρίξει με αποτέλεσμα συνεχείς, άτεχνες κατατμήσεις των φράσεων, η μεσόφωνος Μανουέλα Μπρες απλά δεν ακουγόταν, ο Ελληνας τενόρος Μάριο Τζεφίρι διέθετε τις νότες αλλά όχι το απαιτούμενο «ηρωικό» μέγεθος φωνής.
Ακριβές, καλά εστιασμένο, με σαφή εσωτερική οργάνωση και εύρος αποχρώσεων δυναμικής ήταν το τραγούδι των συνδυασμένων χορωδιών της ΕΡΤ και του Δήμου Αθηναίων.
-320x213.jpg)
