Αν αναζητήσει κανείς τις πιο σημαντικές στιγμές στη σύγχρονη ιστορία των διαστημικών Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, θα μπορούσε με ευκολία να σταθεί στις μεγάλες νίκες που πέτυχαν πέρυσι, για να στεφθούν πρωταθλητές για τέταρτη φορά στην ιστορία τους και πρώτη ύστερα από 40 ολόκληρα χρόνια.
Ή επίσης στα λίγα φετινά παιχνίδια που κινδύνεψαν να χάσουν και θα τους εμπόδιζαν να συντρίψουν το 15-0, που ήταν το προηγούμενο ρεκόρ αήττητης εκκίνησης στο ΝΒΑ και το κατείχαν οι Ουάσινγκτον Κάπιτολς (1948) και οι Χιούστον Ρόκετς (1993).
Αντε και στη μέρα που αποφάσισαν να παραδώσουν το τιμόνι της τεχνικής ηγεσίας από τον Μαρκ Τζάκσον στον άλλοτε σταρ των μεγάλων Μπουλς και μετέπειτα σχολιαστή της τηλεόρασης, Στιβ Κερ.
Εκείνοι όμως που ξέρουν εκ των έσω όλη τη διαδρομή αυτού του σύγχρονου success story θεωρούν ότι μακράν η πιο κρίσιμη φάση ήταν αυτή που πέρασαν το καλοκαίρι του 2012.
Ηταν τότε που στριμώχτηκαν τόσο πολύ που -εκ των πραγμάτων- ήταν υποχρεωμένοι να πάρουν αποφάσεις κομβικές για το μέλλον τους. Αποφάσεις που τότε έμοιαζαν με δίκοπο μαχαίρι.
Τότε που, κατ’ αρχάς, οι «Πολεμιστές» έπρεπε να απαντήσουν σε ένα πολύ βασανιστικό δίλημμα. Να διαλέξουν ποιον από τους δυο, σχεδόν παρόμοιους, γκαρντ που διέθεταν εκείνη την εποχή θα κρατούσαν στο δυναμικό τους και ποιον θα απομάκρυναν: τον Στεφ Κάρι ή τον Μόντα Ελις.
Μπορεί τώρα ο προβληματισμός να μοιάζει ανέκδοτο ή ακόμη και με άσκηση σε διαγώνισμα παιδιών της Α’ Δημοτικού, αλλά, πιστέψτε μας, εκείνες τις ημέρες δεν ήταν ακριβώς έτσι. Η συζήτηση ήταν μεγάλη.
Υπήρχαν υπέρμαχοι και της μιας και της άλλης άποψης. Οι δυο παίκτες δεν είχαν πολλές διαφορές, για να μην πούμε ότι ο Κάρι είχε περισσότερα μειονεκτήματα.
Το βασικότερο απ’ όλα ήταν ότι είχε ροπή σε τραυματισμούς, ειδικά στους ευαίσθητους αστραγάλους του.
Δεν είχε την εξέλιξη που περίμεναν όταν το 2009 τον επέλεγαν στο νούμερο «7» του ντραφτ, δεν είχε διάρκεια στο παρκέ, πέρναγε πολλές μέρες στο φυσικοθεραπευτήριο και ένιωθε φοβισμένος.
Εφτασε μάλιστα σε σημείο να λοιδορείται από ειδικούς και μη. Ο Ελις τουλάχιστον έδειχνε πιο υγιής και στο φινάλε είχε μέσο όρο 20,4 πόντους ανά παιχνίδι.
Η διοίκηση αποφάσισε να διοργανώσει ένα ιδιόμορφο debate, το οποίο, ύστερα από μια ολόκληρη διαδικασία, κατέληξε στην απόφαση να κρατήσει τον Κάρι.
Πολλοί τότε είπαν ότι για τον Κάρι ήταν κάτι σαν χάρη που προσφέρει η Δικαιοσύνη σε έναν καταδικασμένο ισοβίτη.
Ενδεικτικό είναι ότι το συμβόλαιο που υπέγραψε τότε ήταν -και παραμένει- ένα από τα χαμηλότερα για παίκτες της φουρνιάς του.
Ο Κάρι υπέγραψε για 11 εκατομμύρια δολάρια και αξίζει να σας παραθέσουμε τις αντίστοιχες αμοιβές των παικτών που βρέθηκαν μαζί του στο ντραφτ του 2009 για να καταλάβετε: Ο Μπλέικ Γκρίφιν των Κλίπερς, νούμερο «1» εκείνης της λοταρίας, αμείβεται με 19 εκατομμύρια δολάρια.
Ο Τζέιμς Χάρντεν, νούμερο «3», παίρνει από τους Ρόκετς 15 εκατομμύρια δολάρια. Ακόμη και ο Ισπανός Ρίκι Ρούμπιο, που ήταν το νούμερο «5» και που δεν έχει κάνει τίποτα σπουδαίο με τους Τίμπεργουλφς, προβλέπεται να πάρει συνολικά 12,7 εκατομμύρια δολάρια.
Είναι προφανές ότι τη διαφορά που υπάρχει αυτή τη στιγμή ανάμεσά τους τη δημιούργησε στα χρόνια που μεσολάβησαν ο ίδιος ο Κάρι με τον τρόπο που δούλεψε για να αξιοποιήσει εκείνη τη μεγάλη, ου μην τελευταία, ευκαιρία.
Ολοι λένε ότι ο Στεφ ένιωσε πως έμεινε σχεδόν χατιρικά και πείσμωσε. Μπήκε σε ένα εξαντλητικό πρόγραμμα προπόνησης με σκοπό να δυναμώσει το σώμα του και κυρίως τους μυς του, ώστε να γίνει πιο ανθεκτικός και να μην τραυματίζεται.
Δεν κάθισε ούτε ένα καλοκαίρι μακριά από το γυμναστήριο. Από τότε, κάθε χρόνο γινόταν και πιο δυνατός και καλύτερος παίκτης.
Εφτασε στο σημείο, αυτός που είχε προβλήματα στους αστραγάλους, να αποκαλείται στην πιάτσα και «ankle breaker» γιατί με τις περίφημες σταυρωτές ντρίμπλες του σπάει τους αστραγάλους των αντιπάλων!
Ολα τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Οι Ουόριορς, με ηγέτη τον Κάρι και μαζί του ένα κράμα από ταλαντούχους σκόρερ (βλέπε Τόμσον) και συνειδητοποιημένους ρολίστες (βλέπε Ιγκουοντάλα, Γκριν), πήραν το πρωτάθλημα.
Φέτος έχουν βαλθεί να συντρίψουν κάθε ρεκόρ, αφού μετά το 15-0 έχουν βάλει στο μάτι το 72-10 που είχαν οι Μπουλς στην κανονική περίοδο του 1996. Και φυσικά, πάνω απ’ όλα, να φτάσουν στο repeat.
Γιατί όπως δήλωσε τις προάλλες στο ESPN ο Κάρι, «τι να τα κάνουμε τα ρεκόρ αν δεν πάρουμε ξανά το πρωτάθλημα;».
Παρεμπιπτόντως, ο 30χρονος πια Μόντα Ελις έχει γίνει ένας συμπαθητικός γυρολόγος του ΝΒΑ, που παίζει στους Πέισερς, αφού πέρασε από το Μιλγουόκι και το Ντάλας…
Σημειωτέον, σε όλα αυτά τα παιχνίδια της φετινής σεζόν που έχουν παίξει μέχρι σήμερα, στον πάγκο δεν κάθεται ο πρώτος προπονητής τους, Στιν Κερ, ο οποίος υποβλήθηκε σε εγχείρηση στη μέση και εμφανίστηκε μόνο στην απονομή για να πάρει το δαχτυλίδι, αλλά ο άμεσος συνεργάτης του, Λουκ Ουόλτον, γιος του άλλοτε μεγάλου σταρ Μπιλ Ουόλτον.
Κανένα πρόβλημα. Μέχρι που γράφονταν αυτές οι γραμμές μέτραγαν 23-0.
Το συμβόλαιο του Κάρι λήγει το 2017. Με βάση τους κανονισμούς που διέπουν το ΝΒΑ, όταν θα έρθει η ώρα να το ανανεώσει θα μπορεί να διεκδικήσει το maximum, δηλαδή το 30% του salary cup της ομάδας, το οποίο υπολογίζεται ότι θα κυμαίνεται μεταξύ 30 και 35 εκατομμυρίων δολαρίων.
Προφανώς θα έρθει η ώρα και της οικονομικής ανταμοιβής για έναν παίκτη που έχει πλέον αλλάξει επίπεδο και, κατά δήλωση του ιδίου, έχει βάλει πια στόχο να κυνηγήσει τα επιτεύγματα ακόμη και αυτού του μεγάλου Μάικλ Τζόρνταν.
