Με τον χειρότερο τρόπο αντιμετωπίζονται τα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας (ΣΔΕ), σύμφωνα με επιστολή που έστειλαν οι διευθυντές των ΣΔΕ Αττικής στον υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη και τον γενικό γραμματέα Διά Βίου Μάθησης, Παυσανία Παπαγεωργίου.
Οπως είναι γνωστό, τα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας είναι μια εκπαιδευτική καινοτομία που έχει ξεκινήσει από το 2000 με το πρώτο πιλοτικό ΣΔΕ Περιστερίου.
Αυτή τη στιγμή λειτουργούν 8 ΣΔΕ στην Αττική και 64 σε ολόκληρη την Ελλάδα. Κάποια από αυτά λειτουργούν σε φυλακές (Κορυδαλλού, Ελεώνα, Τρικάλων).
Τα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας παρέχουν τη δυνατότητα σε ενήλικες, 18 ετών και άνω, που δεν έχουν ολοκληρώσει την εννιάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, να συνεχίσουν τις σπουδές τους και να αποκτήσουν τίτλο ισότιμο με το απολυτήριο του Γυμνασίου.
Στα χρόνια της λειτουργίας τους εκατοντάδες εκπαιδευόμενοι επανεντάχθηκαν κοινωνικά, επαγγελματικά και αποκόμισαν δεξιότητες που τους βοήθησαν να αλλάξουν τη ζωή τους.
Ενα μεγάλο ποσοστό των αποφοίτων των ΣΔΕ συνέχισε στην επόμενη βαθμίδα εκπαίδευσης (ΕΠΑΛ, Γενικό Λύκειο) και μερικοί προχώρησαν στο Πανεπιστήμιο κι έλαβαν τίτλους ανώτατων ιδρυμάτων.
Δεύτερης κατηγορίας
Αυτόν τον καιρό, όχι μόνο οι διευθυντές και οι εκπαιδευτές, αλλά και οι εκπαιδευόμενοι βρίσκονται σε αναβρασμό.
Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία πέντε χρόνια υπήρχαν αρκετά προβλήματα. Τα ΣΔΕ αντιμετωπίστηκαν από τις εκάστοτε κυβερνήσεις ως «δεύτερης κατηγορίας» σχολεία.
Αργούν να στελεχωθούν, οι προμηθευτές αργούν να πληρωθούν, δεν έχουν χρήματα συχνά ούτε για τα στοιχειώδη.
Στα περισσότερα ΣΔΕ έχει γίνει «συνήθεια» να διοργανώνονται «παζάρια», όπου πωλούνται σε συμβολικές τιμές έργα των μαθητών του σχολείου και τα χρήματα χρησιμοποιούνται για την κάλυψη τρεχουσών αναγκών, όπως π.χ. μια λάμπα που κάηκε, μια κλειδαριά που πρέπει να αλλαχτεί.
Ωστόσο, αυτό που συμβαίνει φέτος φανερώνει ότι ο κατήφορος της εγκατάλειψης από την πολιτεία δεν έχει τέλος.
Οπως περιγράφουν εκπαιδευτές, αυτό που συνέβη, είναι ότι η ισχύουσα χρηματοδότηση έληξε και δεν έχει ανανεωθεί ακόμα. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανένα κονδύλι για τα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας.
Δεν υπάρχουν συνεργεία καθαρισμού και οι καθηγητές σε συνεργασία με τους μαθητές καθαρίζουν μόνοι τους. Δεν υπάρχουν χαρτιά τουαλέτας και φέρνουν καθηγητές και μαθητές από το σπίτι τους. Δεν υπάρχουν μελάνια εκτυπωτών, τόνερ για φωτοτυπικό, χαρτιά εκτύπωσης.
Δεν υπάρχει τίποτα. Αυτή τη στιγμή, τα μαθήματα γίνονται με τον διευθυντή, τον υποδιευθυντή και κάποιους εκπαιδευτικούς που αποσπάστηκαν από τη μέση εκπαίδευση στην αρχή της σχολικής χρονιάς.
Φυσικά 2, 3 ή 4 εκπαιδευτικοί σε κάθε σχολείο δεν καλύπτουν όλες τις ειδικότητες.
Για τις ειδικότητες που λείπουν, γίνεται προσπάθεια να καλυφθούν οι ώρες με εθελοντική υπέρβαση του ωραρίου των καθηγητών, με διδασκαλία και άλλων αντικειμένων εκτός της ειδικότητάς τους και με εθελοντές καθηγητές.
Αυτοί οι τελευταίοι συνήθως είναι παλαιοί καθηγητές του σχολείου που έχουν συνταξιοδοτηθεί ή εργάζονται σε άλλες υπηρεσίες και από αγάπη προς το σχολείο έρχονται και κάνουν μάθημα δωρεάν.
Επιστολή στο υπουργείο
Στην επιστολή τους προς την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, οι διευθυντές των ΣΔΕ Αττικής επισημαίνουν ότι «μετά από τρεις μήνες υπολειτουργίας των Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας δεν υπάρχουν πια περιθώρια για μια στάση αναμονής.
»Τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, ξεπερνούν την όποια καλή θέληση. Και τονίζουμε ότι η ευθύνη δεν είναι δική μας.
»Εκτός των άλλων, οι λύσεις που πολλές φορές αναγκαζόμαστε να δώσουμε σε προβλήματα που απαιτούν άμεση αντιμετώπιση, δεν είναι πάντα συμβατές με τον τρόπο που οφείλει να λειτουργεί ένα δημόσιο σχολείο και ξεπερνούν τις αρμοδιότητές μας.
»Για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνουμε, γιατί θα πρέπει ένα ΣΔΕ να λύσει το πρόβλημα της καθαριότητας, είτε σχηματίζοντας εθελοντικές ομάδες είτε κάνοντας έρανο (!), έτσι ώστε να συγκεντρώνονται κάποια χρήματα για την ημιαπασχόληση μιας καθαρίστριας».
Ωστόσο, όπως τονίζουν οι διευθυντές των ΣΔΕ, σοβαρό πρόβλημα υπάρχει και με το ζήτημα των ωρομίσθιων καθηγητών.
Το μείζον θέμα σε αυτή τη φάση δεν είναι το ποιος θα κάνει τη μοριοδότηση, αλλά το πότε θα στελεχωθούν τα σχολεία, καθώς υπάρχει ο κίνδυνος να μην καταστεί δυνατόν να δοθούν τίτλοι σπουδών στους δευτεροετείς, αν π.χ. τοποθετηθούν οι ωρομίσθιοι τον Μάρτιο.
Και το ερώτημα είναι: Πώς είναι δυνατόν μια πολιτεία να επιτρέπει την παροχή ισότιμου τίτλου σπουδών μέσα από συνοπτικές εκπαιδευτικές διαδικασίες;
Η λογική αυτή υποδηλώνει μια καλυμμένη υποβάθμιση για το έργο που παρέχουν τα ΣΔΕ, αλλά και για τους αποδέκτες αυτού του έργου.
