Επιτέλους, το σύμφωνο! Μπορούμε, αλήθεια, να χαιρόμαστε για κάτι τόσο στοιχειώδες;
Γιατί, αν το καλοσκεφτούμε, άξιο συζήτησης δεν είναι ότι θεσμοθετείται το διευρυμένο σύμφωνο για ομόφυλα και ετερόφυλα ζευγάρια, αλλά το ότι χρειάστηκε τόσος χρόνος, τόσος αγώνας ιδίως της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας για να γίνει.
Οτι υπήρξε τόση δυσκολία από πλευράς του ελληνικού κράτους, παρότι αυτό αποτελούσε ρητή υποχρέωσή του, μετά την καταδικαστική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.
Επειδή λοιπόν το αυτονόητο δεν ήταν τόσο αυτονόητο, ναι, μπορούμε, αν όχι να πανηγυρίζουμε, αλλά πάντως να χαιρόμαστε.
Για λόγους πραγματικούς (τα ομόφυλα ζευγάρια θα έχουν τα ίδια δικαιώματα με τα ετερόφυλα) αλλά και συμβολικούς: η ψήφιση είναι μια στιγμή που ο λόγος της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας ακούγεται ευρύτερα και φτάνει στη Βουλή – και αυτό είναι σπουδαίο για την ίδια αλλά και όλη την κοινωνία.
Ακούστηκε πολύ ότι το τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι είναι ιδιωτική του υπόθεση. Μόνο που εδώ δεν μιλάμε γι’ αυτό. Το «τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του», ναι, δεν αφορά ούτε εμάς ούτε το κράτος.
Αυτό όμως που μας αφορά και αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση του κράτους είναι να διασφαλίζει ότι όλοι οι πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα – και όχι να υπάρχουν δύο κατηγορίες και διακρίσεις, λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού τους.
Το διευρυμένο σύμφωνο συμβίωσης ασφαλώς αποτελεί σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση της ισονομίας και των δικαιωμάτων.
Ωστόσο, η σημασία του θα κριθεί και από τη συνέχεια: αν θα προχωρήσουμε δηλαδή γρήγορα στα επόμενα βήματα, όπως ο πολιτικός γάμος και η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου για τα τρανς άτομα.
Πρέπει να παλέψουμε γι’ αυτά, από αύριο.
*βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, εισηγήτρια του νομοσχεδίου
