Μισές δουλειές

H ιστορία κάποιου τοίχου μπορεί να είναι μία λέξη μονάχα, μπορεί και κάτι ακόμη λιγότερο: ό,τι άφησε πίσω του το απρόοπτο άδειασμα του σπρέι ή του μαρκαδόρου, η ξαφνική εμφάνιση κάποιας απειλής ή οποιοδήποτε άλλο απρόοπτο γεγονός.

Αν στην αποκομμουνιστικοποιημένη Σόφια του 1993 χρειαζόταν πιθανότατα αρκετό κουράγιο για να σχεδιάσει κανείς ένα σφυροδρέπανο σε κεντρικό σημείο της πόλης (1), σε πολλές άλλες περιπτώσεις τα πράγματα εξελίχθηκαν μάλλον πιο πεζά (2-12).

Κατά τη φετινή πάλι γενική απεργία της 3ης Δεκεμβρίου, η προαναγγελία του «μαύρου Δεκέμβρη» στη συμβολή των οδών Σταδίου και Κοραή έμεινε στη μέση λόγω του πανικού που προκλήθηκε από την ανεπάντεχη ρίψη μολότοφ λίγα μέτρα πιο πέρα (13).

Φυσικά, οι σκόπιμες απομιμήσεις υστερούν κι εδώ κατά πολύ σε ευρηματικότητα, σε σχέση με τα αυθεντικά προϊόντα (14).

Υπάρχουν, τέλος, φορές που ο πανδαμάτωρ χρόνος αναλαμβάνει ν’ ακρωτηριάσει ο ίδιος ό,τι οι άνθρωποι παρέδωσαν κάποτε ακέραιο.

Στο Μπεζεστένι του Μελιγαλά, λ.χ., ο περαστικός ταξιδιώτης έμενε το 2005 με την απορία, αν η μισοσβησμένη επιγραφή του μαντρότοιχου ζητωκραύγαζε στην αρχική μορφή της για την εθνοσωτήριο 21η Απριλίου ή για κάποια μεταπολιτευτική εθνικόφρονα αφορμή (15).