Η είδηση του θανάτου του Λάκη Μπέλλου οδήγησε αρκετούς απ’ τους παλιούς συνεργάτες και φίλους του να καταθέσουν το δικό τους μερίδιο μνήμης από τη σχέση ζωής που είχαν μαζί του. Αναδημοσιεύουμε ορισμένα από τα κείμενα που αναρτήθηκαν στο facebook στη μνήμη του
Δεν γίνεται να σε ξεχάσουμε. Θα είσαι πάντα μαζί μας, αδερφέ μου. Σε κάθε έργο που γράφω. Σε κάθε σατιρικό μου μονόλογο. Σε κάθε «ατάκα»
Χάρρυ Κλυνν
Εκ πείρας σάς λέω (καθώς έχω γνωρίσει πολλά ιερά τέρατα του χιούμορ) ότι 9 στις 10 φορές είναι καταθλιπτικοί άνθρωποι… κι αν όχι καταθλιπτικοί… στεναχωρεμένοι… το χιούμορ είναι κραυγή. Ο Λάκης ήταν ταυτόχρονα και ντροπαλός άνθρωπος
Μάνος Αντώναρος
Ο αθλητικός δημοσιογράφος Στράτος Σεφτελής έγραψε πως «...ο Αγιος Πέτρος σκάει στα γέλια τούτες τις ώρες… Απέναντί του είναι ένας τύπος με γυαλιά, κοντός, που του λέει πράγματα αστεία με ήρεμο ύφος και με ένα αριστοτεχνικό υπομειδίαμα… Είναι ο ίδιος τύπος που κάναμε οικογενειακώς Πάσχα στο χωριό του… Είναι ο ίδιος που έπαιζε δίπλα μου στην ομάδα των δημοσιογράφων και δεν με άφηνε να συγκεντρωθώ στο παιγνίδι από τα αστεία που γεννούσε αυθόρμητα το πανούργο μυαλό του…
»Είναι ο ίδιος που καθόταν δίπλα μου στο Δ.Σ. του ΠΣΑΤ στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και με έκανε να σκάω στα γέλια από τα απίστευτα που έλεγε ψιθυριστά… Λάκη, αδελφέ μου και συνοδοιπόρε, μάλλον πλάκα μάς κάνεις και τώρα… Δεν μπορεί, ρε φίλε, να μας την έκανες τόσο νωρίς… Δεν μπορεί…».
•Συγκινητικό ήταν και το μήνυμα του Χάρρυ Κλυνν: «Καλό σου ταξίδι, Λάκη μου αγαπημένε. Ξεκουράσου ειρηνικά, αδερφέ μου. Η παρέα μας μικραίνει όσο πάει. Πρώτα ο Γιάννης ο Καλαμίτσης, μετά ο Γιάννης ο Κακουλίδης και τώρα εσύ… Και μένω πίσω εγώ. Με τον Μπαλαφούτη και τον Σπυρόπουλο.
»Να σας ψάχνω στις χιλιάδες σάτιρες που γράψαμε μαζί. Στα ατέλειωτα αστεία μας που δρόσισαν την ψυχή και γλύκαναν την πίκρα του κόσμου. Δεν γίνεται να σε ξεχάσουμε. Θα είσαι πάντα μαζί μας, αδερφέ μου. Σε κάθε έργο που γράφω. Σε κάθε σατιρικό μου μονόλογο. Σε κάθε “ατάκα”».
•Με τίτλο «Το χιούμορ είναι κραυγή», ο Μάνος Αντώναρος αποχαιρέτησε τον Λάκη Μπέλλο:
«Tον Λάκη Μπέλλο τον συνάντησα στα μέσα της δεκαετίας του ’80 σε μια εφημερίδα που λεγόταν “Ειδήσεις”… Και οι δυο μας στο αθλητικό τμήμα. Και οι δυο μας Παναθηναϊκοί και μάλιστα στα ντουζένια μας. Η δική μου δουλειά ήταν να γράφω παρα-αθλητικά… Εκείνος έγραφε για τον Παναθηναϊκό… Διάβαζα τα κείμενα όλων για να παίρνω αυτά που χρειαζόμουν.
Τα δικά του ήταν διαφορετικά… Του το είπα. Λάμψανε τα μάτια του πίσω από τα γυαλιά του.
– Θα ’θελα να γράψω θέατρο… μου ψιθύρισε (σπάνια έλεγε αυτά που ήθελε).
– Ε, άντε…
– Ναι, σιγά…
Εκλεισε η εφημερίδα γρήγορα και τον έχασα.
Δυο χρόνια μετά ξανασυναντηθήκαμε. Στον 9,84… εκεί ακριβώς που άλλαξαν όλα στα ΜΜΕ κι όχι μόνο. Κυριακή προς Δευτέρα στις 3 (!!!) το πρωί εκείνος, ο Νίκος Ευαγγελάτος και ο Γιάννης Μακρής (δυστυχώς δεν είναι ούτε αυτός μαζί μας πλέον) σε μια εντελώς σατιρική εκπομπή που λεγόταν “Συνωμότες στη συνωμοσία του πατσά!”… Νομίζω ότι μουσικός επιμελητής τους ήταν ο Ιάσων Τριανταφυλλίδης.
Εμείς (η Αγάθη Πλώτα, ο Θοδωρής Ρουσόπουλος και εγώ με μουσικούς επιμελητές τον Νίκο Λυμπερόπουλο και τον Γιάννη Δόξα) κάναμε την εκπομπή “Κάτι τρέχει” αμέσως πριν: 12.00-03.00… Εκείνοι ήταν από τις 2 στο στούντιο και εμείς μέναμε μέχρι τις 4. Με άλλα λόγια: Ολοι μια ραδιοφωνική παρέα.
Στη δεύτερη ή τρίτη εκπομπή ο Λάκης έφερε έναν νεαρό. Εναν τύπο που έκανε (μίμηση) όλες τις φωνές που δεν έκανε κανένας άλλος… τον Διακογιάννη, τον Συρίγο, τον Μαυρομμάτη, τον Εβερτ, τον Σόμπολο, εμένα, τον φύλακα, τον ηχολήπτη… όποιον τέλος πάντων μιλούσε. Τον έλεγαν Γιώργο Μητσικώστα.
Ηρθε μία και δεν ξανάφυγε ποτέ. Κάναμε τρομερές πλάκες σε ανθρώπους. Ενας νεαρός που ήθελε να γίνει αθλητικογράφος, αλλά ο Λάκης αμέσως κατάλαβε ότι δεν ήταν γι’ αυτό, αλλά για το ταλέντο της μίμησης που το ’χε στην κωλότσεπη. Στην παρέα τους λίιιιγο αργότερα προστέθηκε και ο Μίμης Κανής… ο κατοπινός διόσκουρός του. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε…
Ο ήχος μεταφέρθηκε στην εικόνα της τηλεόρασης και ο Λάκης ήταν ο βασικός συγγραφέας των κειμένων του Γιώργου. Με την επιτυχία στην τηλεόραση ήρθε και το θέατρο.
– Ολα γίνονται τελικά, Λάκη… του είπα τη φορά που παρακολούθησα την πρώτη του επιθεώρηση. Είχε σκίσει, αλλά εκείνος ακόμα και μετά την επιτυχία μόνο που δεν έσκιζε τις σάρκες του από το άγχος.
Κι όταν “πιάστηκε” -αυτός ο σιωπηλός άνθρωπος- έδειξε το μεγαλείο του. Λίγοι γνωρίζουν ότι πήγαινε στα θέατρα… στις πρόβες… καθόταν στην πίσω πίσω θέση στα σκοτεινά και έψαχνε νέα ταλέντα. Χωρίς να ενοχλεί… όταν το ’μαθα θυμήθηκα ότι το ίδιο μου ‘χε πει ότι έκανε και ο Αλέκος Σακελλάριος. Πάντα ήταν πρόθυμος και έτοιμος να δώσει ευκαιρίες σε νέα παιδιά και ποτέ μα ποτέ δεν τα “πίεσε” για κάτι… δεν ζήτησε αντάλλαγμα.
Ο Λάκης Μπέλλος ήταν αγνός άνθρωπος… Αγνός και μόνος. Λέω ήταν επειδή έφυγε από τη ζωή μετά από ένα βαρύ εγκεφαλικό… Πρέπει να ’ταν 2-3 χρόνια μικρότερός μου.
Μιλούσαμε συχνά στο τηλέφωνο. Ειδικά την εποχή που ήθελε να κάνει πράγματα στο internet και είχα 5-6 πράγματα να του πω. Ηταν τρομερός χιουμορίστας… χιούμορ από το τίποτα… το χιούμορ που λατρεύω.
Εκ πείρας σάς λέω (καθώς έχω γνωρίσει πολλά ιερά τέρατα του χιούμορ) ότι 9 στις 10 φορές είναι καταθλιπτικοί άνθρωποι… κι αν όχι καταθλιπτικοί… στεναχωρεμένοι… το χιούμορ είναι κραυγή.
Λάκης ήταν ταυτόχρονα και ντροπαλός άνθρωπος. Τον παρακαλούσα θερμά να έρθει ένα απόγευμα σπίτι… να γνωρίσει τη γυναίκα μου και τα παιδιά… και ενώ ενθουσιαζόταν… δεν ήρθε ποτέ… Ολο έβρισκε μια δικαιολογία και δραπέτευε… Δεν πιέζεις ποτέ τους μελαγχολικούς ανθρώπους… έχουν τους λόγους τους στα “όχι”.
Οταν ξεκίνησα από το σπίτι μου τις ραδιοφωνικές μου εκπομπές στον Αmagi μού έστειλε τρομερά κωδικά-αστεία μηνύματα που όλα έφερναν τον 9,84 στο 2015. Πάντα πριν την εκπομπή και ποτέ κατά τη διάρκεια μπας και ενοχλήσει. Δεν είχε μόνο ντροπή… είχε και ένα ενστικτώδες (το καλύτερο) τακτ.
Μια βραδιά τού αφιέρωσα ολόκληρη την εκπομπή… Λίγοι κατάλαβαν, αλλά εγώ χαιρόμουν που ’χε καταλάβει εκείνος. Οταν χώρισα και έμεινα μόνος χωρίς τα παιδιά – μου τηλεφώνησε αμέσως.
– Ακουσέ με… μου είπε… άκουσέ με προσεκτικά.
– Πες μου.
– Είσαι τυχερός, δεν το καταλαβαίνεις;
– Γνώρισες έρωτες, αγάπες, χωρισμούς, πόνο και τώρα έχεις και παιδιά.
– Λοιπόν;
– Εγώ δεν γνώρισα τίποτα από όλα αυτά και ούτε πρόκειται. Είμαι μόνος, Μάνο.
Ναι, ήταν αυτό που ήθελα να ακούσω: η δική του απελπισία ήταν βάλσαμο για τη δικιά μου. Μου ‘κανε τόοοοοση μεγάλη εντύπωση που μου “ανοίχτηκε”. Μέσα στη στεναχώρια μου το θεώρησα (και ήταν) μεγάλο παράσημο. Το ’γραψα και πιο πάνω.
Ηταν δοσμένος άνθρωπος… στο γράψιμο, στη δημοσιογραφία, στους φίλους του, στην οικογένειά του… Τη στιγμή της μεγάλης του επιτυχίας, η ζωή τον δοκίμασε… η αδελφή του είχε ένα σοβαρό τροχαίο, καθώς ερχόταν να τον δει… δεν συνήλθε ποτέ εξ ολοκλήρου το κορίτσι… ο Λάκης τής δόθηκε εντελώς… την πήρε σπίτι του… εκεί τέλειωσε η δικιά του ζωή… που δεν έπαψε βέβαια ποτέ να ασφυκτιά.
Με ειδοποίησε προχθές ότι ήταν στο ΚΑΤ με πολλαπλό εγκεφαλικό, η “Κωλόγρηα”, μια γυναίκα με απίστευτο χιούμορ και συγγραφικό ταλέντο… με όλα τα στοιχεία των ανθρώπων του χιούμορ που περιέγραψα… είχαν συνεργαστεί μαζί στο θέατρο… Ημουν λοιπόν σχετικά προετοιμασμένος, όταν διάβασα σήμερα την είδηση του θανάτου του.
Το είδα στο site της “Εφημερίδας των Συντακτών”, όπου ο Λάκης τον τελευταίο καιρό έγραφε το “Πάμε Λουκέτο”… Του άρεσε το θέατρο… το θέαμα… αλλά βασικά ήταν δημοσιογράφος. Και μένα έχει αρχίσει και μου λείπει επικίνδυνα αυτό. Αν έκλαψα; Ναι… λίγο… δυνατά και λίγο… σαν να έβηξε η καρδιά μου… και αμέσως μετά τηλεφώνησα στην Κωλόγρηα να της το πω.
Εμεινα χωρίς σκέψεις μπροστά στον υπολογιστή.
ΥΓ1. Είναι αλήθεια. Εχω κάτσει κι εγώ -όπως ο Λάκης- στο πίσω πίσω κάθισμα του θεάτρου κι έχω βρει τα ταλέντα. Εκείνος μου το ’μαθε αυτό.
ΥΓ2. Κάποτε (γνωρίζοντας τη συστολή του και θέλοντας να του κάνω πλάκα έγραψα έναν ΥΜΝΟ γι’ αυτόν). O Mπέλος το ένα… ο Μπέλος το άλλο…ο Μπέλος το τρίτο… Μου έστειλε ένα SMS:
Το Μπέλος γράφεται με δυο “λ”.
ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ γέλαγα δυο μέρες.
Ξανα-ανέβασα κι άλλο άρθρο γι’ αυτόν γράφοντας ο Μπέλλλος αυτό, ο Μπέλλλος εκείνο κ.λπ.
Γέλαγε δυο εβδομάδες.
Εκεί που θα πας… φιλιά στον Μακρή ε;».
Υπηρέτης και κύριος του χιούμορ
Μερικές φορές, μέσα στην ησυχία της εφημερίδας, άκουγες ξαφνικά κάποιον να ξεσπάει σε τρανταχτά, ασυγκράτητα γέλια. Ολοι καταλαβαίναμε. Διάβαζε Λάκη Μπέλλο!
Οντως, διαβάζοντας τη στήλη του το γέλιο έβγαινε αβίαστα, λυτρωτικό, όπως και το κλάμα (αλλά αυτά είναι ξένα για τους κρατούντες και τον ρεαλισμό της εξουσίας, που βασίζεται στη βία και το ψεύδος).
Αυτή τη βία και αυτό το ψεύδος στηλίτευε καθημερινά ο σε όλους αγαπητός συνάδελφος, ο άδικος και πρόωρος χαμός του οποίου σκόρπισε τη λύπη σε όλους μας.
Ξιφήρης, (αυτο)σαρκαστικός και δηλητηριώδης, ουδέποτε όμως εμπαθής, κατάφερνε επίσης να μας προτρέπει να χαμογελάμε πικρόχολα, να αναστοχαζόμαστε και να παίρνουμε κουράγιο· έτσι ανατρεπτικό ήταν το χιούμορ του, ένα χιούμορ που γι’ αυτόν «δεν ήταν διάθεση, αλλά κοσμοθεωρία».
Ενας πιστός υπηρέτης του χιούμορ, που ήταν ταυτόχρονα και κύριός του.
Γιώργος Σταματόπουλος
Αυτός ο απίστευτος ατακαδόρος, αυτός ο υπέροχος και γλυκύτατος άνθρωπος
Ενα από τα πρώτα κείμενα που διόρθωσα, όταν άρχισαν τα δοκιμαστικά στο τμήμα της Διόρθωσης, μπαίνοντας στο τελικό στάδιο προετοιμασίας για την έκδοση της «Εφ.Συν.», ήταν του Λάκη Μπέλλου.
Διόρθωνα και γέλαγα… Οταν έφτασα στο τέλος του κειμένου και είδα την υπογραφή του Λάκη, γύρισα και είπα στους συναδέλφους: «Εχουμε μαζί μας τον Λάκη Μπέλλο; Ε, τότε θα πάμε πολύ καλά!».
Δεν τον γνώριζα προσωπικά. Λίγες μέρες όμως μετά την έκδοση της εφημερίδας μας μιλήσαμε στο τηλέφωνο, για να ζητήσω διευκρινίσεις για κάποιο «Λουκέτο» του και έτσι βρήκα την ευκαιρία να του εκφράσω τον θαυμασμό μου και την εκτίμηση που έτρεφα για εκείνον.
Μοιραστήκαμε το «πάθος» μας για το Twitter και περάσαμε πολλά βράδια «μιλώντας» μέσω direct messages. Σε κάποια από τις πρώτες συνελεύσεις του Συνεταιρισμού επιτέλους γνωριστήκαμε και… διά ζώσης και από τότε από καιρό σε καιρό κανονίζαμε μερικές πολύ ωραίες συνάξεις παρέα με συναδέλφους-φίλους.
Τελευταία φορά που είδα τον Λάκη ήταν στις 16 Οκτωβρίου, όταν έπειτα από μια γενική μας συνέλευση πήγαμε σ’ ένα μπαράκι στην πλατεία Καρύτση με μια υπέροχη παρέα.
Περάσαμε πολύ όμορφα, γελάσαμε πάρα πολύ και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού ήταν μαζί μας αυτός ο απίστευτος ατακαδόρος, αυτός ο υπέροχος και γλυκύτατος άνθρωπος. Κρατάω αυτή την τελευταία εικόνα του Λάκη και θα την κουβαλάω για πάντα μαζί μου…
Δώρα Σελλά
