Πολλά στοιχήματα έχει να κερδίσει η Νέα Δημοκρατία το επόμενο διάστημα. Το πρώτο είναι να διεξαχθούν κανονικά και χωρίς προβλήματα αύριο οι εκλογές για να κλείσει ο κύκλος του ευτελισμού μιας διαδικασίας που είναι (υποτίθεται) η επιτομή της δημοκρατικής λειτουργίας μιας οργανωμένης συλλογικότητας.
Το δεύτερο είναι να μείνει το κόμμα ενωμένο. Ο νέος αρχηγός θα χρειαστεί να καταβάλει επίπονες και συντονισμένες προσπάθειες για να το πετύχει. Δεν θα είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, καθότι το περιβάλλον είναι φορτισμένο και η πόλωση έχει περάσει στο ακροατήριο της παράταξης.
Οι υποσχέσεις που δίνουν οι υποψήφιοι ότι δεν πρόκειται να αμφισβητήσουν τη νέα κατάσταση και ότι θα στηρίξουν ανιδιοτελώς τον εκλεγμένο πρόεδρο είναι τυπικές και γίνονται εξ υποχρεώσεως, αν λάβουμε υπόψη μας τι έχει συμβεί κατά τη διάρκεια της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου: διάχυτες υποψίες για δράση παράκεντρων, δίκες προθέσεων, προσωπικές επιθέσεις, βιτριολικοί υπαινιγμοί ότι κάποιοι αναζητούν διαύλους επικοινωνίας με τον πολιτικό αντίπαλο, υβριστικές δηλώσεις, δηλητηριώδεις απορίες για τα οικονομικά μέσα που χρησιμοποιούνται, ακόμη και καταγγελίες για εμπλοκή της διαπλοκής στην κούρσα διαδοχής.
Από την ένταση που έχει η αντιπαράθεση δημιουργείται η εντύπωση σε όσους παρακολουθούν τις διεργασίες στη Ν.Δ. ότι έχουμε να κάνουμε μ’ ένα βίαιο ξεκαθάρισμα λογαριασμών που θα ολοκληρωθεί μόνο αν ισοπεδωθούν οι χαμένοι: είτε αναχωρώντας για… άλλες πολιτείες είτε αναλαμβάνοντας (εξαναγκαζόμενοι) να παίξουν ρόλους βουβών προσώπων και παπαγάλων.
Το τρίτο στοίχημα είναι η εξουδετέρωση των βαρόνων. Ο νέος αρχηγός θα κληρονομήσει ένα κόμμα το οποίο επί της ουσίας διοικείται από το παρασκήνιο. Αν δεν θέλει να είναι πρόεδρος υπό επιτροπεία, άρα ετερόφωτος, οφείλει να σπάσει το απόστημα. Να αναμετρηθεί, δηλαδή, με τη βαριά σκιά του Καραμανλή και τη ρεβανσιστική στρατηγική του Αντ. Σαμαρά.
Ο Κ. Καραμανλής μπορεί να έχει επιλέξει τη σιωπή, ωστόσο επιτρέπει σε διάφορους παράγοντες να τον επικαλούνται. Αν πραγματικά ήθελε να μη χρησιμοποιούν τ’ όνομά του… επί ματαίω θα μπορούσε να σταματήσει αυτό το γαϊτανάκι με τις έγκυρες διαρροές κύκλων που μερικές φορές τον εκθέτουν αφού, όπως έχει αποδειχτεί, δεν διακρίνονται για τη συνέπειά τους.
Κι αν οι ιμάντες μεταφοράς χωλαίνουν ή φαλτσάρουν, το πρόβλημα βρίσκεται στη μηχανή. Η εκκωφαντική αλαλία του είναι προδήλως ύποπτη.
Προφανώς, παρά τα όσα περί του αντιθέτου διακινούν οι συνομιλητές του, ο Κώστας Καραμανλής δεν έχει παραιτηθεί τελείως από την ιδέα να παίξει κάποια στιγμή κεντρικό ρόλο (ως παράκλητος φυσικά), είτε στο κόμμα του αν τα πράγματα εξελιχθούν πολύ άσχημα, είτε στη χώρα αν η κυβέρνηση αποτύχει.
Το πρόβλημα με τον Αντ. Σαμαρά είναι άλλης τάξεως και είναι πιο σοβαρό. Ο πρώην πρωθυπουργός με τις τελευταίες παρεμβάσεις του δείχνει ότι δεν έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια να επιστρέψει τροπαιούχος στην κεντρική σκηνή.
Είναι, για να μην ξεχνιόμαστε, ο συγγραφέας του πονήματος για την αριστερή παρένθεση (βοήθησε και ο Ευάγγ. Βενιζέλος). Αν ο επόμενος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι της αρεσκείας του ή αν αισθανθεί ότι περιθωριοποιείται, δεν αποκλείεται να προχωρήσει στη ρήξη.
Δηλώνει άλλωστε «παρών» και μάχιμος και περιβάλλεται από ανθρώπους που έχουν βάλει στόχο ζωής τη δικαίωση της πολιτικής των κυβερνήσεων Σαμαρά-Βενιζέλου, πάση θυσία και με όλα τα διαθέσιμα μέσα.
Το τέταρτο στοίχημα για τον νέο αρχηγό, εφόσον καταφέρει να ξεμπλέξει με τις λιγότερες δυνατές απώλειες με τα προηγούμενα, είναι η αντιμετώπιση της κρίσης ταυτότητας που ταλαιπωρεί το κόμμα εδώ και χρόνια.
Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα συνονθύλευμα ιδεολογικών ρευμάτων, που συνυπάρχουν άλλοτε ειρηνικά (όταν είναι στην εξουσία), άλλοτε συγκρουσιακά (όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση).
Το -έτσι κι αλλιώς προβληματικό από την κατασκευή του- αφήγημα του ιδρυτή της δεν μπορεί να εκφράσει ταυτοχρόνως και ισοδύναμα -στις σημερινές συνθήκες όπου η κρίση αντιπροσώπευσης και η απουσία χαρισματικού ηγέτη επιδεινώνουν το πρόβλημα- τον παραδοσιακό συντηρητισμό, τον ακραιφνή νεοφιλελευθερισμό, τον πολιτικό φιλελευθερισμό και τις ακροδεξιές απόψεις.
Χωρίς δεσπόζουσα συνισταμένη η οποία θα δίνει τον τόνο και θα διαμορφώνει την πολιτική φυσιογνωμία, αφήνοντας φυσικά χώρο και στις άλλες προτάσεις, το κόμμα γίνεται χυλός, ένα άθροισμα δηλαδή ετερόκλητων ομάδων.
Την περίοδο Σαμαρά το πάνω χέρι είχαν πάρει οι εκπρόσωποι του υπερσυντηρητισμού σε συνεργασία με τους ακροδεξιούς.
Εξαιτίας αυτής της συμμαχίας η Νέα Δημοκρατία διολίσθησε στον παραληρηματικό αντικομμουνισμό, στον αντιδημοκρατικό λαϊκισμό και την αντιφιλελεύθερη αερολογία, θυμίζοντας τη Δεξιά της μετεμφυλιακής περιόδου. Θα συνεχίσει στον ίδιο δρόμο; Δυστυχώς για το κρίσιμο ζήτημα της ιδεολογίας δεν ακούσαμε σχεδόν τίποτε από τους τέσσερις υποψηφίους.
