Βάλαν τριάντα πρόσφυγες σε ένα αεροπλάνο και είναι και περήφανοι όλοι τους κι από πάνω!
Σταγόνα στον ωκεανό της τόσης δυστυχίας που πλημμυρίζει Λέσβο, Κω, πλατεία Βικτωρίας…
Τσίπρας και Αβραμόπουλος και Σουλτς χαμογελάνε πάνε, φωτογραφίζονται, δυο λόγια τούς ρωτάνε
κι ύστερα φεύγουν βιαστικοί, οι ευθύνες τούς πιέζουν κι οι έρμοι που μένουν απορούν: τι θα φάν’, πού θα χέζουν…
Μ’ άλλα είναι τα θέματα που εμάς μας ταλανίζουν κι ολημερίς κι ολονυχτίς φριχτά μας βασανίζουν:
Τι είναι εθνοκάθαρση και τι γενοκτονία; Πολύ πονοκεφάλιασα μ’ αυτήν την ιστορία…
Δεν ξέρω τη διαφορά, μα από την εμπειρία πάσης κακίας μήτηρ είν’, το ξέρω, η αργία.
Δεν έχει φαίνεται δουλειά στο υπουργείο ο Φίλης κι εκθέτει τις απόψεις του επί παντοίας ύλης κι εκτίθεται.
Να μη μιλά, έστω διά ροπάλου, πείστε τον, αν δεν ζήλεψε τη δόξα του Παγκάλου…
Πού πήγε και το ξέθαψε το θέμα των Ποντίων αντί το χάλι να κοιτά των πανεπιστημίων
όπου τους αξιολογητές θερμά υποδεχτήκαν: με φρούτα και με απειλές, τον δάσκαλό τους βρήκαν
οι διάσημοι καθηγητές που βαίνουν στους αιθέρες και ήρθαν να τα βάλουνε με φοιτητοπατέρες…
Κι έτσι και πάλι διεθνώς γινήκαμε ρεζίλι ενώ συγχρόνως κόψαμε του ΙΚΥ το κονδύλι.
Αφού, βεβαίως, ρετσινιά είναι η αριστεία τι να την κάνουν τα παιδιά και την υποτροφία;
