Οι (αρκετά) πιο παλιοί θυμούνται τα ντέρμπι του Ολυμπιακού με την ΑΕΚ με διαφορετικές παραστάσεις.
Πρώτα από όλα «εκείνα τα χρόνια» υπήρχαν οπαδοί και των δύο αντιπάλων στις εξέδρες. Με τα προβλήματα, δεν λέει κανείς όχι αλλά υπήρχαν. Τώρα είναι ο καθένας μόνος του. Έπειτα, οι φίλοι των ομάδων πήγαιναν στο γήπεδο περιμένοντας να δούνε συγκεκριμένα πράγματα από συγκεκριμένους παίκτες. Από τον Αναστόπουλο και τον Μαύρο έως τον Τζόρτζεβιτς και τον Νικολαϊδη, στην πιο πρόσφατη version.
Τώρα το άθλημα έχει «βιομηχανοποιηθεί». Στα σύγχρονα ντέρμπι οι ομάδες είναι των προπονητών και όχι των ποδοσφαιριστών. Υπάρχουν βέβαια κάποιοι που αποτελούν σημεία αναφοράς και στον Ολυμπιακό είναι περισσότεροι αφού η ΑΕΚ τώρα επέστρεψε στη Super League μετά την περιπέτειά της, όμως οι πρωταγωνιστές είναι εγκλωβισμένοι στα συστήματα.
Συνήθως τέτοιου τύπου παιχνίδια κρίνονταν στις προσωπικές ενέργειες και λιγότερο στην πειθαρχία της τακτικής. Αυτό που ίσως παραμένει αναλλοίωτο είναι ότι το πάθος έπαιζε σημαντικό ρόλο. Το ποιος το «ζητούσε» περισσότερο παιχνίδι ήταν πάντα το πρώτο ζητούμενο. Το θέμα είναι όμως ότι οι πολλοί ξένοι παίκτες ίσως να μην το αντιλαμβάνονται όπως οι Έλληνες που είναι οι μόνοι που γνωρίζουν το τι σημαίνει να χάνεις σε αυτά τα 90 λεπτά.
Όλα αυτά αν τα βάλουμε στο μίξερ ίσως να μας προκύψει μία πρώτη εικόνα για την παράσταση που θα δούμε στο Καραϊσκάκη το βράδυ του Σαββάτου. Αν και στο ποδόσφαιρο υπάρχει πάντα το απρόβλεπτο κι αυτό είναι που το κρατάει διαχρονικά στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος, ανεξάρτητα από τα δεδομένα της κάθε εποχής…
