Μία βαθιά ρωγμή στην ομοφοβία

Oι φωτογράφοι και οι δημοσιογράφοι επέμειναν και στο τέλος της συνέντευξης Τύπου ο πατέρας Κριστόφ Τσαράμσα, συγκινημένος, αγκάλιασε τον σύντροφό του, Εντουάρντο. Ηταν ένα έντονο Σαββατοκύριακο αυτό που έζησε ο σαραντατριάχρονος Πολωνός υψηλόβαθμος κληρικός.

«Είμαι ομοφυλόφιλος, ιερέας και ευτυχής», δήλωσε ο Τσαράμσα σε συνέντευξη που αποφάσισε να παραχωρήσει στην εφημερίδα «Κοριέρε Ντέλα Σέρα». Είναι η πρώτη φορά που στη Ρώμη, στην καρδιά του καθολικισμού, ένα «στέλεχος» του Βατικανού αποφασίζει να σπάσει τη σιωπή του σε ένα τόσο ευαίσθητο και συγχρόνως ανθρώπινο θέμα.

Μέλος της Επιτροπής για το Δόγμα της Πίστεως (αυτό που κάποτε ονομαζόταν και δρούσε ως Ιερά Εξέταση), δεύτερος γραμματέας της Διεθνούς Θεολογικής Επιτροπής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Γκρεγκοριάνα της Ρώμης (το οποίο ανήκει στο Βατικανό), ο χαμογελαστός αυτός κληρικός θέλησε να στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα μία μέρα πριν από την έναρξη της συνόδου της Καθολικής Εκκλησίας, η οποία είναι αφιερωμένη στην οικογένεια, αλλά και να κάνει μια έμμεση αναφορά στις νέες μορφές των σύγχρονων «οικογενειών».

«Η πρώην Ιερά Εξέταση είναι η καρδιά της ομοφοβίας της Καθολικής Εκκλησίας, μιας ομοφοβίας παρανοϊκή και χωρίς όρια», δήλωσε ο Τσαράμσα, ο οποίος σκοπεύει να παραδώσει και προσωπικά ένα αναλυτικό γράμμα στον Πάπα Φραγκίσκο.

«Ξέρω ότι θα πληρώσω τις συνέπειες της πράξης μου αυτής, ετοιμάζομαι να ψάξω, να βρω δουλειά. Η Εκκλησία, όμως, πρέπει να σταματήσει να εθελοτυφλεί και να καταλάβει ότι ο δρόμος που υποδεικνύει στους γκέι πιστούς, η πλήρης αποχή από την εμπειρία της αγάπης, είναι απάνθρωπος», είπε ο σαραντατριάχρονος κληρικός.

Χαρακτήρισε τον Πάπα Φραγκίσκο «φανταστικό» διότι «επέτρεψε και πάλι σε όλους τους καθολικούς να ανακαλύψουν τη μαγεία του διαλόγου».

Ελπίζει, ουσιαστικά, ότι ο Αργεντινός ποντίφικας θα μπορέσει να προχωρήσει σε περαιτέρω ανοίγματα, αναγνωρίζοντας ότι μεγάλο μέρος των καθολικών ιερέων είναι ομοφυλόφιλοι, ότι δεν πρέπει, πλέον, να κρύβονται και πως όλοι, γκέι και στρέιτ -και στην περίπτωση που είναι παπάδες- έχουν δικαίωμα να ζούνε την εμπειρία της αγάπης, μια εμπειρία η οποία εμπλουτίζει κάθε άνθρωπο.

Δεν είναι εύκολο, βέβαια, για τον Πάπα να πάρει ανοικτά θέση υπέρ της θεαματικής αυτής κίνησης. Ο εκπρόσωπος Τύπου του Βατικανού, πατέρας Φεντερίκο Λομπάρντι, δήλωσε ήδη ότι ο Τσαράμσα θα πρέπει να παραιτηθεί απ’ όλα τα αξιώματά του, ενώ σε ό,τι αφορά την ίδια την ιερατική αποστολή του, θα αποφασίσει ο αρμόδιος, τυπικά, επίσκοπος στην Πολωνία.

Χαρακτήρισε επίσης την όλη επιλογή της δημοσιοποίησης «σοβαρή και ανεύθυνη» από τη στιγμή που «στοχεύει στο να θέσει τη σύνοδο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας υπό την αθέμιτη πίεση των μέσων μαζικής ενημέρωσης».

Ο Φραγκίσκος διαμήνυσε μόνον ότι «η Εκκλησία πρέπει να είναι ο οίκος και εκείνων που νιώθουν ότι η καρδιά τους λαβώθηκε». Οσων, δηλαδή, υποφέρουν. Αυτό που θέλησε να πει ο σαραντάρης Πολωνός θεολόγος, όμως, είναι μάλλον κάτι το διαφορετικό:

Μας αποκάλυψε ότι «η Εκκλησία δεν γνωρίζει την ομοφυλοφιλία διότι δεν γνωρίζει τους ομοφυλόφιλους. Είναι παντού αλλά η Εκκλησία δεν τους κοιτάζει στα μάτια».

Ο κληρικός αυτός, με την έκκλησή του, ζήτησε από όλους τους ομοφυλόφιλους ιερείς «να βγούνε από τις ντουλάπες μέσα στις οποίες έχουν κρυφτεί», να πούνε, δηλαδή, ότι υπάρχουν.

Τίθενται υπό αμφισβήτηση, δηλαδή, μια σειρά, ουσιαστικών θεμάτων: Η υποχρεωτική αγαμία όλων των καθολικών κληρικών -ετεροφυλόφιλων και ομοφυλόφιλων- και κατά πόσον αυτό ωφελεί την προσωπική ψυχολογική τους ισορροπία και βοηθά την ίδια τους την αποστολή.

Η «πρακτική της σιωπής», η οποία υιοθετείται συχνά σε κάποιους θρησκευτικούς κύκλους της Ρώμης και βάσει αυτής ό,τι παραμένει κρυφό δεν θεωρείται αμαρτία. Αλλά και η στάση της Εκκλησίας προς όλους τους ομοφυλόφιλους, η οποίοι δεν αποβάλλονται από τους κόλπους της, υπό τον όρο όμως να να απέχουν -διά βίου- από κάθε σεξουαλική αλλά και αισθηματική εμπειρία.

Ο πατέρας Κριστόφ Τσαράμσα ψάχνει για δουλειά και ετοιμάζεται να εκδώσει βιβλίο στην Ιταλία και στην Πολωνία.

Η μαρτυρία του είναι κάτι παραπάνω από σημαντική και δείχνει ότι τίποτα πράγματι δεν είναι ακατόρθωτο. Διότι, τελικά, τον παπά και τον όποιο αξιόλογο άνθρωπο τον κάνουν, πάνω και πρώτα από όλα, οι προθέσεις, η ουσιαστική πίστη και η ειλικρίνεια.