Μια μικρή ιδέα για το εύρος και τη φαντασία για το τί θεωρούν οι περισσότεροι δήμοι ως ανάπλαση.
Μπορεί το κίνητρο μιας ανάπλασης να είναι αγνό και να περιέχει όραμα, αλλά το αποτέλεσμα σχεδόν πάντα είναι πολύ μπετόν, κομμένα δέντρα και αφιλόξενος χώρος ακόμα και για μια απλή διέλευση.
Η μόνη σωτηρία στην συγκεκριμένη φαλακρή «πλατεία-κόμβο» μεταξύ τραμ και ηλεκτρικού στο Φάληρο είναι το γεγονός ότι πολύ κοντά βρίσκεται το Στάδιο ειρήνης και Φιλίας, που ευτυχώς έχει ακόμα όμορφα μέρη για περίπατο.
Τώρα το πόσα λεφτά ξοδεύτηκαν για ένα τόσο φτωχό αποτέλεσμα είναι δουλειά των πολιτών και του Δήμου.
Τέλος, παραμένει μια μικρή ελπίδα ότι δεν είναι αυτή η τελική εικόνα και ότι κάτι θα συμπληρώσει την «ανάπλαση» και θα την κάνει λίγο πιο ανθρώπινη.

