Εδώ και χρόνια στον αναπτυγμένο κόσμο, στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, κυριάρχησε ο νεοφιλελευθερισμός. Μια θεωρία για την κοινωνία και την οικονομία που εφαρμόστηκε στην πράξη και οδήγησε στη σημερινή παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού. Είναι η θεωρία της απελευθέρωσης των αγορών, της κυριαρχίας των τραπεζών, του αέναου δανεισμού κρατών και νοικοκυριών, της δημιουργίας του πλασματικού κεφαλαίου, δηλαδή της ατέλειωτης σωρείας χρεογράφων που στην πραγματικότητα δεν αντιστοιχούν σε καμία εμπράγματη αξία.
Ο νεοφιλελευθερισμός είναι ο σύγχρονος καπιταλισμός της κρίσης και όχι μια πλευρά του. Το χειρότερο είναι ότι αυτός ο καπιταλισμός επιχειρεί να «γιατρευτεί» με τα μέσα που τον δημιούργησαν. Με τις αγορές ελεύθερες, με τις τράπεζες κυρίαρχες, με τα χρέη κρατών και νοικοκυριών να συνεχίζουν να αποτελούν μια τεράστια επένδυση για τους «γύπες» των αγορών, με τους πολίτες πεινασμένους κι όχι πλέον πλασματικά ευκατάστατους.
Η συνταγή του νεοφιλελευθερισμού που οδήγησε στην κρίση βρίσκει την πιο εμμονική εφαρμογή της, ως φάρμακο κατά της κρίσης, στην ενωμένη Ευρώπη και κυρίως στην ευρωζώνη μέσω της γερμανικής ηγεμονίας. Την αξία αυτής της συνταγής τη γνώρισε, την πλήρωσε και την πληρώνει ο ευρωπαϊκός Νότος και κυρίως η Ελλάδα.
Κι είναι αυτό μία από τις βασικές αιτίες που ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ από μικρή σε μεγάλη και κυβερνητική δύναμη. Η ίδια αιτία γέννησε το κίνημα των Podemos (Μπορούμε) στην Ισπανία, τις αναζητήσεις μιας νέας Αριστεράς σε ολόκληρη την Ευρώπη και τελευταία τη μετατόπιση προς τα αριστερά του βρετανικού Εργατικού Κόμματος με την εκλογή ως ηγέτη του Τζέρεμι Κόρμπιν.
Ασφαλώς βρισκόμαστε στην αρχή. Είναι όμως βέβαιο ότι το οικοδόμημα του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη παρουσιάζει σοβαρές ρωγμές καθώς η ανάγκη ενός άλλου σχεδίου για την Ευρωπαϊκή Ενωση είναι περισσότερο από επιτακτική. Το ευτύχημα είναι πως οι ρωγμές προκαλούνται από αυτή τη νέα Αριστερά και όχι από τις λεγόμενες ευρωσκεπτικιστικές αντιδραστικές δυνάμεις. Η σύγχρονη ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να ξαναφέρει τις λαϊκές δυνάμεις στο προσκήνιο και να αμφισβητήσει την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη.
