Αλέξης Τσίπρας: Μηνύματα και στοιχήματα

Ειλικρινά, περίμενε κανείς τέτοιο αποτέλεσμα; Τέτοια έκταση νίκης για τον ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά για τον Αλέξη Τσίπρα; Ούτε ο ίδιος δε το περίμενε. Είναι απολύτως βέβαιο…

Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με μια θριαμβευτική νίκη, μια απόλυτη επικράτηση που πλησίασε και μπορεί να συγκριθεί ακόμη και με την μεγάλη επικράτηση του Γενάρη. Μια επιτυχία που φέρει σφραγίδα και υπογραφή: Αλέξης Τσίπρας.  

Με τη διαφορά όμως ότι τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ είχε υπογράψει το τρίτο μνημόνιο και φαινομενικά έβγαινε τραυματισμένος από μία διάσπαση. Δύο κορυφαία πολιτικά γεγονότα που αρκετοί πίστεψαν ότι θα κοστίσουν και θα φέρουν απώλειες, κάτι που ωστόσο διέψευσαν οι κάλπες και οι πολίτες με την ψήφο τους.

Πως εξηγείται τότε το χθεσινό αποτέλεσμα; Μπορεί να ερμηνευτεί ως η επιβράβευση της στάσης του πρωθυπουργού όλο το προηγούμενο 7μηνο και της σκληρής διαπραγμάτευσης που πραγματοποίησε, παρά το αμφιλεγόμενο τελικό αποτέλεσμα. 

Ως αναγνώριση της ειλικρίνειας με την οποία περιέγραψε τα διλήμματα για την υπογραφή μιας συμφωνίας με βαρύτατο κόστος που ωστόσο απέτρεψε την άτακτη χρεοκοπία της χώρας, καθώς επίσης και της βούλησης να συγκρουστεί σε εσωτερικό πολιτικό επίπεδο με συμφέροντα και κατεστημένα, αφού είναι ένας πολιτικός αρχηγός που δεν έχει εξαρτήσεις και δε βαρύνεται με αμαρτίες του παρελθόντος.

Η κοινωνία όντως δεν ήθελε το παλιό και την επιστροφή στο παρελθόν, το οποίο ταύτισε με στελέχη και κόμματα που ήταν οι βασικοί πολιτικοί αντίπαλοι του Αλέξη Τσίπρα.

Δεν ήθελε ούτε τη ΝΔ ούτε τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, που οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι δεν έχουν καμία ελπίδα ανάκαμψης, χωρίς βαθύτατες τομές τόσο στο πολιτικό προσωπικό της συντηρητικής παράταξης όσο και στο γενικότερο στίγμα που εκπέμπουν. Θα πρέπει να περιμένουν αρκετά αν βασιστούν στη θεωρία του ώριμου φρούτου.

Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας παρ’ ότι παντοδύναμος για να μακροημερεύσει οφείλει να συναισθανθεί και να μην υποτιμήσει τις δυσκολίες της νέας πολιτικής περιόδου.

Πρώτον, η εφαρμογή του προσφάτως ψηφισθέντος μνημονίου μοιάζει για πολλούς με αναρρίχηση στα Ιμαλάια. Γεννάται εύλογα το ερώτημα αν θα μπορέσει να το κατορθώσει μέσα από την επανάληψη της σύμπραξης με τους ΑΝΕΛΛ του Πάνου Καμμένου και τη μάλλον οριακή πλειοψηφία των 155 εδρών. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι υποχρεωμένος να επιδιώξει τις συνεργασίες και τις συναινέσεις εκείνες που δίστασε ή δεν του επέτρεψαν οι περιστάσεις να αποτυπώσει στο κυβερνητικό σχήμα.

Δεύτερον, καλείται να τολμήσει τις τομές και τις μεταρρυθμίσεις που θα σταθεροποιήσουν την οικονομία, αποδεικνύοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρεσβεύει μια ευρωπαϊκή αντίληψη δημοκρατικών και προοδευτικών αλλαγών. Την ίδια ώρα όμως επιβάλλεται να βρει και τον τρόπο να υλοποιήσει αντισταθμιστικά μέτρα που θα απαλύνουν τις πληγές από τα πιο επώδυνα μέτρα της συμφωνίας που ο ίδιος υπέγραψε.

Τρίτον, θα ήταν ασυγχώρητο να υποχωρήσει από τη θέση για  αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου στην κοινωνία και ταυτόχρονα πρέπει να αποφύγει τις «παιδικές ασθένειες», τα λάθη και τις παλινωδίες της προηγούμενης διακυβέρνησης.

Ο Αλέξης Τσίπρας, με βάση το αναπτυγμένο πολιτικό αισθητήριο που διαθέτει, είναι εν τέλει υποχρεωμένος να κάνει πράξη τη δική του υπόσχεση για την αντιστοίχηση του ΣΥΡΙΖΑ με την κοινωνία, τις ανάγκες της και τις προτεραιότητές της και να ανοίξει νέους δρόμους, παράλληλα με τα απαραίτητα βήματα για την ταχύτερη έξοδο από τη μέγγενη της κρίσης.