Ποιητής… εκ του προχείρου

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάφροι όσοι την ψήφο μας ζητούν ξανά;

Μην είν’ η μαύρη αυγή που χρυσολάμπει και τρίτο κόμμα νά ‘βγει λαχταρά;

Μην είναι τάχατες οι νουθεσίες και των «εταίρων» η σκληρή φωνή ή των «σωτήρων» μας οι μαλακίες κι η κατρακύλα μας προς τη δραχμή;

Μην είν’ οι νέοι; Εξετάσεις δίνουν για κουρελόχαρτα της συμφοράς!

Οι καταθέσεις μας μην είν’ που φθίνουν κι ο μετανάστης που στραβά κοιτάς;

Μην είν’ οι γέροι της που περιμένουν το βδομαδιάτικο σε μιαν ουρά;

Μην είν’ οι άνεργοι που επιμένουν χτυπώντας πόρτες μήπως βρουν δουλειά;

Μην είναι άραγε το βουβό δάκρυ που σαν μισεύουμε αργά κυλά;

Μην είν’ ο άστεγος που σε μιαν άκρη το χέρι απλώνει δίχως να μιλά;

Μην είν’ πυράκανθος σ’ ένα άσπρο σπίτι και μια γλαστρούλα με βασιλικό;

Ή το κορίτσι μου που μ’ ένα τσίτι ρούχο ολομέταξο φορεί, θαρρώ;

Ολοι πατρίδα μας, κι αυτοί κι εκείνοι και μες στα χώματα θαμμένη πια μια στάλα αίματος, κρυφό ρουμπίνι που αν το χάσουμε θα ‘ναι αργά…