Μάχη με σημαδεμένα χαρτιά

Μετά το σοκ των πρώτων ημερών, έχει ήδη αρχίσει και καλά κρατεί, η έκρηξη του απολογισμού. Παρακολουθήσαμε με τη ψυχή στο στόμα μια τερατώδη σε μέγεθος, σε ενέργεια, σε συζητήσεις, σε αντεγκλήσεις, σε ξενύχτια και σε αγωνία διαπραγμάτευση. 

Η συζήτηση αυτή ήταν τόσο άγρια γιατί είχε ως αξεπέραστη και μη αναστρέψιμη βάση το κυκλώπειο χρέος, η οποία εξ αρχής είχε τοποθετηθεί ως αμετακίνητη και μη επιδεχόμενη οιαδήποτε αμφισβήτηση της πραγματικότητάς της, σαν μία θρησκευτική αρχή, την οποία κανείς θνητός δεν μπορεί ν’ αλλάξει.

Το ποσόν μέσα στο ιερό των αγορών ήταν ένας τεράστιος αριθμός, απ’ αυτούς που δύσκολα μπορούμε να κατανοήσουμε και τον οποίο, δέχτηκαν οι Έλληνες συζητητές ως υπεράνω πάσης υποψίας και εκτός παντός ελέγχου.

Το ποσόν αυτό είναι το φυσικό αποτέλεσμα διαφόρων πολύπλοκων υπολογισμών του παρόντος νεοφιλελεύθερου χρηματοπιστωτικού συστήματος, οι οποίοι βέβαια υπολογισμοί είναι ‘νόμιμοι’ σύμφωνα πάντα με τους νέους κανόνες και νόμους του εν λόγω συστήματος.

Οι νόμοι αυτοί είναι έξω από κάθε αμφισβήτηση και υπηρετούνται από ‘βαπτισμένους’ απόλυτα πιστούς στο σύστημα.

Για εμάς βέβαια, όσοι είναι υποψιασμένοι, οι κανόνες αυτοί δεν είναι νόμιμοι και οδηγούν σε ‘απόσχιση’ από την πραγματικότητα των οφειλών (όπως στη σχιζοφρένεια, η σκέψη του ψυχωσικού έχει επίσης ‘αποσχισθεί’ από την περιρρέουσα πραγματικότητα, έχει κομματιασθεί, και αυτά τα κομμάτια όταν ενωθούν ξανά, ακολουθούν τους δικούς της δρόμους και οδηγούν σε άλλες μορφές εξωπραγματικού λόγου, δηλαδή στο παραλήρημα.).

Κατά τους ειδικούς που επιτελούν το έργο του Λογιστικού Ελέγχου,  δημιουργείται όμοιο παράλογο αποτέλεσμα, όχι  ‘άρρωστο’ και άρα ασυνείδητο, αλλά παράνομο[1] με την οικονομολογική και νομική έννοια και άρα συνειδητό. Το αποτέλεσμα «χτίζεται στη βάση μιας μαθηματικής φόρμουλας, που ούτε αυτός που την συνέθεσε δεν μπορεί μετά να την κατανοήσει.»[2]  

Παρ’ όλ’ αυτά όμως γνωρίζει καλά ότι το αποτέλεσμα είναι ένα παράλογα αυξημένο χρέος, το οποίο και απαιτεί. Γι’ αυτό και είναι ηθικά ένοχος. Επομένως γνωρίζει ότι πρόκειται για μία κατασκευή και γι’ αυτό το λόγο έχει πλήρη ηθική ευθύνη. Τελικά όλο αυτό το βαρυσήμαντο σκηνικό δεν είναι τίποτε άλλο από ένα εξαμβλωματικό γέννημα μιας κλεπτομηχανής[3] νεοφιλελεύθερης απληστίας.

Η ελληνική κυβέρνηση αποδέχθηκε το τελικό ακατανόητο νούμερο, χωρίς καμία αντίρρηση  και χωρίς να ρίξει ούτε μια ματιά αμφισβήτησης στον αριθμό, ο οποίος αντιστοιχεί σε δυστυχία 100 ετών μιας ολόκληρης χώρας, και επομένως χωρίς καν ν’ αναρωτηθεί και να ρωτήσει δειλά και διακριτικά, όπως μια δειλή κοπελίτσα της παλιάς εποχής θα μπορούσε  να ρωτήσει για κάτι στον αρραβωνιαστικό που της διάλεξαν για σύζυγο.   

Η αιδώς είναι μια σπουδαία αρετή του παρελθόντος, θύμα και αυτή του σύγχρονου αμοραλισμού, ενώ ο  Νεοφιλελευθερισμός, επειδή δεν μπορεί να την σκοτώσει, την έχει κοιμίσει με τη βοήθεια ψυχοφαρμάκων σε βρώμικο ξενοδοχείο σε κακόφημη συνοικία της πόλης.

Κάπου κάπου όμως ξυπνά, όταν γίνεται πολύς θόρυβος. Η Ελλάδα παρ’ όλες τις θριαμβολογίες ανθρώπων που  δήλωσαν στις Βρυξέλλες ότι την αγαπούν, κατάφερε να δημιουργήσει ένα θέμα, όχι μόνο πανευρωπαϊκό αλλά και παγκόσμιο.

Η αιδώς έχει προφανώς ξυπνήσει και θα δημιουργήσει επίσης ένα τεράστιο πρόβλημα όταν αποδειχθεί ότι η Ελλάδα έχει υποστεί μια επίθεση κλοπής, αρπαγής, υπεξαίρεσης (και όποια άλλη λέξη της τρέχουσας και της νομικής γλώσσας θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε) και χωρίς καμία άμυνα εκ μέρους των ταγών, που έχει η ίδια η χώρα ορίσει.

Δεν θα ήθελε λοιπόν κανείς ακόμα και από τους ‘σεμνούς’ άρχοντες της ΕΕ να επισημανθεί, να αποκαλυφθεί, να γίνει τοις πάσι γνωστό και να συζητιέται στα ανά τον κόσμο καφενεία και στις πλατείες, ακόμα και στους Παπούα της Ινδονησίας, δίπλα στα ποταμάκια με τα πιράνχας, ότι η ΕΕ κλέβει την Ελλάδα με κατασκευασμένα νούμερα χρέους.

Φτάνουμε  λοιπόν στο συμπέρασμα, ότι το ύψος του χρέους είναι κατασκευασμένο με τις τεχνικές αυτής της μηχανής και συνιστά τη βάση επάνω στην οποία γίνονται οι περαιτέρω συζητήσεις.

Εμείς, αποδεχόμενοι ασυζητητί το δοσμένο από αυτούς επονείδιστο και ‘κλεψίγαμο’ ύψος του χρέους, έχουμε ήδη δεχθεί περισσότερο από το μισό ποσόν του ονομασμένου ελληνικού χρέους ως πραγματικό και το έχουμε ουσιαστικά φορτωθεί.[4]

Με άλλα λόγια αποδεχόμενοι σιωπηλά το ψευδές ύψος του χρέους, έχουμε εξ αρχής αποδεχθεί την ύπαρξη ως πραγματικότητα ενός τεράστιου και μη εξυπηρετούμενου χρέους.[5]

Αυτή ήταν η πρώτη και η κατ’ εξοχή κρίσιμη ήττα, αυτοταπείνωση και παράδοση άνευ όρων, η οποία έγινε σιωπηλά.  Από εκεί  και μετά ήταν φυσικό να συμβαίνει αυτό που είπε ο κ. Βαρουφάκης στη Le Monde: «οι πιστωτές και το Eurogroup έκλειναν τα αφτιά στα οικονομικά επιχειρήματά μας. Ήθελαν να παραδοθούμε.»

Η παράδοση όμως ήταν μια πράξη που είχε ήδη συντελεσθεί εν κρυπτώ και οι δανειστές δεν ήθελαν με τίποτα να αποκαλυφθεί η μέθοδος με την οποία είχε ήδη γίνει, δηλαδή, της άνευ όρων, και χωρίς αντίλογο, επαναλαμβάνουμε, αποδοχής από την Ελλάδα των αριθμητικών αποτελεσμάτων της κλεπτομηχανής για το ελληνικό χρέος.[6]

Έτσι λοιπόν οι διάφορες θυελλώδεις διαπραγματεύσεις έγιναν με σημαδεμένη τράπουλα, πριν ακόμα αρχίσει η μάχη. Γιατί και εκείνοι και εμείς γνωρίζαμε τα δεδομένα της άνευ όρων αποδοχής του ποσού αυτού.

Γνωρίζαμε επίσης ότι με βάση αυτόν τον υπολογισμό έγιναν και θα γίνουν όλοι οι υπολογισμοί αποπλήρωσης και όλα τα γνωστά μέτρα λιτότητας.

Οι πιστωτές προφανώς ήθελαν να δοθεί με πολύ θόρυβο αυτή η μάχη για να θολωθεί το οπτικό πεδίο και να μην αποκαλυφθεί, η προκατασκευασμένη με διάφορα χρηματοπιστωτικά και τραπεζιτικά  τεχνάσματα, η ψευδής ποσότητα του ελληνικού χρέους. Γιατί μια τέτοια αποκάλυψη με αναφορά την Ελλάδα, δυναμιτίζει τα θεμέλια του νεοφιλελεύθερου συστήματος σήμερα. 

Μετά λοιπόν από αυτήν τη συζήτηση οι θυελλώδεις 17ωρες διαπραγματεύσεις αποκτούν άλλο νόημα. Για μεν τους δανειστές ήταν το προπέτασμα πυκνού καπνού για να κρυφτεί ό,τι συμβαίνει πίσω από το πεδίο μιας μάχης ‘σικέ’.

Για τους Έλληνες, για όσους γνώριζαν (και φαίνεται ότι δεν ήταν και τόσο λίγοι αυτοί), είχε το ίδιο νόημα, για όσους δεν γνώριζαν, ήταν οι ηρωικές συγκρούσεις για χαμένες μάχες και κατά βάθος σηματοδοτούσαν τις έμμεσες παρακλήσεις να μας λυπηθούν και να μας χαρισθούν.

Ακόμα, τους παρακαλούσαμε να περικόψουν το χρέος, να περικόψουν δηλαδή ένα μέρος από το κατασκευασμένο χρέος, δηλαδή από ένα κομμάτι του αέρα που έχουμε χρεωθεί μετονομασμένον σε χρήμα-  και φυσικά θα είμαστε και ευγνώμονες γι’ αυτό.

Βέβαια εκείνοι επέμεναν μέχρι το τέλος, και ζητούσαν  την μέχρις εσχάτων υποταγή των αντιπάλων, ημών δηλαδή, αφού τα σύγχρονα αρπαχτικά ξέρουν (αρκετά, θα λέγαμε) καλή ψυχολογία.

Αυτό που έγινε ήταν γι’ αυτούς προβλέψιμο, γιατί ίσως είχε προετοιμασθεί πολύν καιρό πριν.

Προχωρώντας λοιπόν τη σκέψη μας, προσκρούομε στην εξής ιδέα: Αποδεχόμενοι το τελικό ποσόν έχουμε ήδη αποδεχθεί και τη μέθοδο υπολογισμού του  χρέους, δηλαδή, τη νεοφιλελεύθερη οικονομική λογική.  Άρα έμμεσα δεχόμεθα και την ίδια τη θεωρία του συστήματος. 

Από εδώ και πέρα τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ή δεχόμαστε ότι μας κοροϊδεύουν, οπότε το λέμε φανερά και υπερασπιζόμαστε την αλήθεια, ως πρώτο θέμα οποιασδήποτε περαιτέρω διαπραγμάτευσης ή αποδεχόμαστε ανοιχτά και φανερά τον νεοφιλελευθερισμό ως οικονομικό και κατ’ επέκταση πολιτικό σύστημα, κάτι  άλλωστε, που στο μεταξύ σιωπηλά είχαμε κάνει στην πράξη.

Με απλά λόγια, συνοψίζοντας,  είχαμε ήδη ηττηθεί από τη στιγμή που χωρίς αντίλογο παίξαμε στο δικό τους γήπεδο, με τους δικούς τους όρους και με χαρτιά σημαδεμένα. Η τελική ανοιχτή και πλήρης ήττα μας, στις οικονομικές αλλά ακόμα και στο χώρο της ιδεολογίας, ήταν αυτονόητη. Συγχρόνως είχαμε όχι μόνο εγκαταλείψει κάθε αριστερή νότα στο λόγο μας και στην ιδεολογία μας, αλλά είχαμε σιωπηλά προσχωρήσει και στη δική τους ιδεολογία καταδικάζοντας τον ελληνικό λαό με διπλάσιο ή και τριπλάσιο βάρος χρέους, σαν να ήταν κάποιου «άλλου,  ξένου ή αντίπαλου», συμμαχώντας έτσι με τους ονομασμένους αντιπάλους μας, σαν να είχαμε συμμαχήσει με τον Αττίλα εναντίον της Ελλάδας.

Απλή απόδειξη αυτού, αν χρειάζεται και άλλη απόδειξη,  είναι ότι όλες αυτές τις μέρες μέσα στα άπειρα θλιβερά ξενύχτια, δεν ακούστηκαν ούτε μια φορά οι λέξεις ‘λογιστικός επανέλεγχος’, λες και ο όρος αυτός δεν υπήρχε ή ήταν αυστηρά απαγορευμένος∙ και φυσικά για εκείνους ήταν αυστηρότατα απαγορευμένη ακόμα και η αναφορά των λέξεων γιατί θα ήταν αποκάλυψη και επομένως οι ίδιες οι λέξεις, θα άνοιγαν ένα ναρκοπέδιο μέσα στην ίδια την Ευρώπη. Όλα τα άλλα είναι λόγια για φτηνή και απελπισμένη κατανάλωση.

Γιατί έγινε αυτό; Γιατί αποσιωπήθηκε το θέμα της ΕΛΕ (Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου), όπως η ομάδα της βουλής, με πρωτοβουλία της κ. Κωνσταντοπούλου, της κ. Σακοράφα και του κ. Κασιμάτη του κ. Βατικιώτη και άλλων, και με τη συνδρομή διεθνούς κύρους οικονομολόγων, όπως του κ. Τουσέν και άλλων, έχει ξεκινήσει, και πρόσφατα έχει ήδη ανακοινώσει κάποια στοιχεία, που προαναφέραμε;

Φτάσαμε τώρα στο πιο κρίσιμο σημείο της συζήτησης. Ο Λογιστικός Επανέλεγχος είναι ο πλέον αποτελεσματικός και ίσως ο μοναδικός τρόπος αντιμετώπισης της κλεπτομηχανής, γιατί αποκαλύπτει το ψεύδος στο οποίο τα πάντα στηρίζονται και από το οποίο όλα τα υποπροϊόντα του σημερινού κόσμου εκπορεύονται.  

Και το οποίο εμφανίζεται ως αλήθεια. Η ΕΛΕ υπονομεύει τα θεμέλια του νεοφιλελευθερισμού και των παρανόμων συμπερασμάτων του, όπως λέει πάλι ο κ. Τουσέν, και αποκαλύπτει το αληθινό του πρόσωπο πετώντας στα σκουπίδια, με τρόπο επιστημονικό, φανερό και μη αμφισβητούμενο, τα σιδερωμένα ρούχα από τα  βεστιάρια των καναλιών που του έχουν φορέσει.

Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία για όλους τους εμπλεκομένους πολιτικούς και για τους αδιάφθορους αλλά και για τους περιπλέοντες τζογαδόρους, οι οποίοι ξεχνούν μισοσυνειδητά ή μισοασυνείδητα και κάποιες φορές πλήρως συνειδητά, ότι εκτός από τα προσωπικά τους συμφέροντα υπάρχει και η ίδια η Ελλάδα. 

Ο κ. Τουσέν λέει: «Τι θα γίνει αν όντας στη κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσιζε να πάρει τοις μετρητοίς το άρθρο 7 ενός κανονισμού που υιοθετήθηκε το Μάη του 2013 από την Ευρωπαϊκή Ένωση και αφορά τις χώρες που υποβάλλονται σε ένα σχέδιο διαρθρωτικής προσαρμογής; Συγκεκριμένα, πρόκειται για τη Πορτογαλία, την Ελλάδα και τη Κύπρο. Το σημείο 9 του άρθρου 7 επιβάλλει στα κράτη που βρίσκονται σε καθεστώς διαρθρωτικής προσαρμογής να πραγματοποιήσουν πλήρη λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους προκειμένου να εξηγήσουν γιατί το χρέος αυξήθηκε υπερβολικά και να εντοπίσουν παρατυπίες. Ιδού το πλήρες κείμενο:  ‘Τα κράτη μέλη που υπόκεινται σε πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής διεξάγουν πλήρη έλεγχο των δημόσιων οικονομικών τους προκειμένου να εκτιμήσουν, μεταξύ άλλων, τους λόγους που οδήγησαν σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα χρέους και να εντοπίσουν οποιαδήποτε πιθανή παρατυπία’».

Αν πειράξουν την κ. Κωνσταντοπούλου και τους άλλους συνεργάτες από τη θέση τους και το έργο που επιτελούν, υποτασσόμενοι στις εντολές, που θα τους έχουν δοθεί, τότε κινδυνεύει να γκρεμιστεί, ο τελευταίος πύργος άμυνας της χώρας.

Αν κάποιοι το καταφέρουν, ας είναι βέβαιοι ότι το όνομά τους θα γραφεί στα μαύρα κατάστιχα της ελληνικής ιστορίας του παρόντος και του μέλλοντος δίπλα στους διάφορους «Νενέκους». Ένα δέντρο που ευδοκιμεί ιδιαίτερα στην Ελλάδα.

Γιατί λοιπόν δεν έγινε κανείς απολύτως λόγος για την ΕΛΕ όλον αυτόν τον καιρό; Σ’ αυτό το τόσο καίριο ερώτημα, ο γράφων δεν μπορεί να δώσει καμία άλλη απάντηση, απ’ αυτήν που θα μπορούσε να προκύψει από την παραπάνω ανάλυση.

Ρωτάμε και τους πολιτικούς και τον κ. Βαρουφάκη. Αυτό δεν θα ήταν περισσότερο απλό και σίγουρο αλλά και πλήρως ‘νόμιμο’ από τα περίπλοκα σχέδια Β, που οργάνωνε;

Εφόσον είναι διεθνώς νόμιμο και όχι μόνο αλλά και υποχρεωτικό, πως όταν μια χώρα μπει στη διαδικασία λογιστικού ελέγχου του χρέους, αναστέλλονται νομίμως όλες οι εξοφλήσεις δόσεων των δανείων;

—————————————–    

1. Ο κ. Τουσέν επαναλαμβάνει πάντα τα περί παρανομίας του χρέους.

2. Γ. Βαρουφάκης, Ομιλία, για την ΕΛΕ, 4/6/2015.

3. Financial engineering, είναι ο επίσημος όρος.  Δεν υπάρχει φυσικά το πρώτο συνθετικό το  «κλεπτο…’, υπάρχει όμως η έννοια της μηχανής. 

4. Ο κ. Ερίκ Τουσέν, πρόεδρος της επιτροπής των ειδικών εμπειρογνωμόνων, οι οποίοι μελετούν τον ελληνικό χρέος, εδήλωσε ότι από τα μέχρι τώρα στοιχεία 242 δισ. από τα 325 δισ. τα φερόμενα ως οφειλόμενα από την Ελλάδα είναι παράνομα και επομένως πρέπει να διαγραφούν.     

5. Όπως διαφαίνεται πιο πάνω, ο λογιστικός έλεγχος θα καταδείξει ότι το σχέδιο της υποτιθέμενης διάσωσης της Ελλάδας, που κατέστρωσαν οι ευρωπαϊκές αρχές με τη βοήθεια του ΔΝΤ, χρησίμεψε στη πραγματικότητα για να επιτρέψει στις τράπεζες μερικών ευρωπαϊκών χωρών που διαθέτουν αποφασιστική επιρροή στα ευρωπαϊκά όργανα να συνεχίσουν να αποπληρώνονται από την Ελλάδα ενώ ταυτόχρονα μεταφέρουν το ρίσκο τους στα κράτη μέσω της Τρόικας. Δεν είναι η Ελλάδα που σώθηκε αλλά μάλλον μια χούφτα μεγάλων ευρωπαϊκών ιδιωτικών τραπεζών που εδρεύουν κυρίως στις πιο ισχυρές χώρες της ΕΕ. Έτσι, οι ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες αντικαταστάθηκαν από την Τρόικα που έγινε ο κύριος πιστωτής της Ελλάδας από τα τέλη του 2010. Απόσπασμα από την ομιλία του κ. Ερίκ Τουσέν στις 13/1 2015.

6. Μόνο έτσι εξηγείται η ανήκουστη σε χυδαιότητα και βαρβαρότητα επίθεση από τον τύπο προς την κ. Κωνσταντοπούλου. Για να την αναγκάσουν να παραιτηθεί από τη συνέχιση του εγχειρήματος της αποκάλυψης της αλήθειας

• Κανονισμός (ΕΕ) Νο 472/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 21ης Μαΐου 2013 σχετικά με την οικονομική και δημοσιονομική επιτήρηση των κρατών μελών της Ευρωζώνης που γνωρίζουν ή κινδυνεύουν να γνωρίσουν σοβαρές δυσκολίες από την άποψη της οικονομικής τους σταθερότητας http://eur-lex.europa.eu/legal(content/FR/TXT/?uri=uriserv:OJ.L_.2013.140.01.0001.01.FRA.

*Ο Γιώργος Μποτονάκης είναι ψυχίατρος-ψυχαναλυτής