Η κατανόηση βοηθά στη δίκαιη ετυμηγορία

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι ο Τσίπρας τα κατάφερε καλά στη διαπραγμάτευση με τους «εταίρους». Είναι όμως σίγουρο ότι αυτός και η διαπραγματευτική ομάδα του πάλεψαν με όλες τις δυνάμεις που διέθεταν.

Ομως, ο συσχετισμός δυνάμεων και δυνατοτήτων ήταν τέτοιος που τελικά δεν άφησε περιθώρια να γίνουν αυτά που ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε ότι θα επιτευχθούν. Το τείχος δεν τρυπιόταν με κανένα από τα τρυπάνια που ο Τσίπρας και η ομάδα του πίστευαν ότι τελικά θα το διαπεράσουν. Ούτε και με το διαμαντοτρύπανο της αλληλεγγύης των λαών του Νότου.

Ο Τσίπρας είδε, τελικά, ότι η σύγκρουση με το αδιαπέραστο τείχος της ευρωπαϊκής αδιαλλαξίας, μιας Ελλάδας παραγωγικά τελείως απροετοίμαστης για μια τόσο αποφασιστική κίνηση, θα οδηγούσε σε οικονομική ασφυξία.

Οι Ευρωπαίοι υπάλληλοι των ολιγαρχών για να παραδειγματίσουν όλους εκείνους τους λαούς που ονειρεύονται καλύτερες μέρες θα οδηγούσαν την Ελλάδα στην καταστροφή. Και είναι η ευθύνη, και όχι ο φόβος, εκείνο που επιβάλει σε έναν ηγέτη να προστατέψει τον λαό που τον εμπιστεύτηκε, να παραβιάσει προς στιγμή τις προεκλογικές του εξαγγελίες, τα ιδεολογικά σύνορα, τον κομματικό καθωσπρεπισμό.

Το σχέδιο Β δεν υπήρξε ποτέ και ο Λαφαζάνης υπεκφεύγει να απαντήσει όταν ο Τσίπρας τού ζητεί να μας πει πιο θα μπορούσε να είναι τελικά. Ετσι, οι υποσχέσεις που δόθηκαν στη Θεσσαλονίκη μπήκαν προς το παρόν στο συρτάρι.

Ο Τσίπρας δεν είναι ο αριστερός ηγέτης του παρελθόντος, όπως εκείνοι που, για χάρη του κομματικού καθωσπρεπισμού οδήγησαν στην πυρά ήρωες πατριώτες, όπως ο Μπελογιάννης, ο Μπάτσης, ο Βελουχιώτης κτλ. Είναι ο αριστερός ηγέτης του μέλλοντος, που στόχος του είναι η μακροπρόθεσμη επαναστατική αλλαγή. Δηλαδή, η τελική διακυβέρνηση της χώρας, με γνώμονα το συμφέρον και όχι την εκμετάλλευση του λαού από «ημετέρους» και ολιγάρχες.

Ενας υπεύθυνος ηγέτης δεν πάει να συγκρουστεί με τον τοίχο της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας χωρίς σχέδιο Β, καταστρέφοντας ένα λαό, για χάρη ενός στενοκέφαλου κομματικού καθωσπρεπισμού.

Είναι πολύ εύκολο να κάνουμε βιαστική κριτική έξω από τον χορό, χωρίς να γνωρίζουμε αυτά που βίωσαν όσοι έδωσαν τις σκληρές μάχες για να κάνουν πραγματικότητα τους διαπραγματευτικούς τους στόχους.

Τελικά, λόγω λαθών, απειρίας, αλλά και εξαιτίας του τοίχου που αντιμετώπισαν ηττήθηκαν. Το εύκολο θα ήταν να τα σπάσουν με τους «εταίρους» και περήφανοι, χωρίς ιδεολογικό κόστος για το κόμμα, αλλά με μέγα κόστος για τον λαό, να γυρίσουν χειροκροτούμενοι στην Ελλάδα.

Το εύκολο ήταν να μεταφέρουν στους «εταίρους» το «όχι» του 63% του λαού και μετά να βιώσουμε την αποτρόπαια σύγκρουση με το απόρθητο τείχος που έστησαν τα απάνθρωπα όντα του παρωχημένου μεν, αλλά πανίσχυρου ακόμα ευρωπαϊκού διευθυντηρίου.

Ο αποκεφαλισμός της Ελλάδας το μόνο στο οποίο θα βοηθούσε θα ήταν να παραδειγματιστούν και να φοβηθούν όσοι λαοί θα φιλοδοξούσαν για μια αληθινή Ευρώπη των λαών. Ομως, η υποχώρηση της ελληνικής κυβέρνησης μπροστά στην κακόβουλη αδιαλλαξία, σε πολλές από τις «μεταρρυθμίσεις» που της επιβλήθηκαν, αφού όμως διαπραγματεύτηκε -πολέμησε- σκληρά, δεν έμεινε απαρατήρητη στην Ευρώπη και συνέβαλε στο ξεκίνημα του ευρωσκεπτικισμού πολλών ευρωπαϊκών λαών.

Οι 300 Σπαρτιάτες πολέμησαν με όλες τους τις δυνάμεις αλλά τελικά έπεσαν. Ομως, δεν ξεχάστηκαν ποτέ, όπως θα ξεχαστούν οι οσφυοκάμπτες των προηγούμενων κυβερνήσεων. Ο σπόρος της αμφισβήτησης των άθλιων πρακτικών του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου έχει ήδη σπαρθεί.

Μένει να αρχίσουν να εμφανίζονται οι καρποί. Και αυτό δεν θα γίνει με μια αριστερή παρένθεση, αλλά με μία αριστερή διακυβέρνηση, έστω και με δύσκολους συμβιβασμούς και αναγκαστικές υποχωρήσεις. Αν ο Τσίπρας και η ομάδα των συνεργατών του συνεχίσουν να κυβερνούν, θα δείξουν στην Ευρώπη αυτό που οι αντιπολιτευόμενοι μέσα και έξω από τη χώρα θέλουν πάση θυσία να μη φανεί σε καμία περίπτωση.

Δηλαδή, μια αριστερή κυβέρνηση που να ενδιαφέρεται και να αγαπά πραγματικά τον λαό που την επέλεξε και να παλεύει με ειλικρίνεια ενάντια στις κάθε μορφής αντιξοότητες, στοχεύοντας στο λαϊκό συμφέρον και μόνο σ’ αυτό. Κάτι, που στη δύστυχη την Ελλάδα δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ.