Διαμάχες και «διαμάχες»…

Να μας επιτραπεί να αφήσουμε για λίγο στην άκρη τις εκλογές, τα μνημόνια και όλες τις συνεπαγόμενες σκέψεις. Σε καιρούς που έχουν γεμίσει οι ουρανοί με σύννεφα δεν είναι ανάγκη να ψάξεις να δεις τι κρύβεται πίσω από αυτά την ώρα που βρίσκονται στη θέση τους… Μάταιος κόπος, όσο καλές προθέσεις κι αν έχεις, όσο κοντά σε αυτά κι αν έχεις προσεγγίσει. Μπορείς να κάνεις υπομονή, να περιμένεις να αποχωρήσουν τα σύννεφα; Τότε, θα προχωρήσεις, θα δεις επιτέλους τι υπάρχει από πίσω. Σε κάθε άλλη περίπτωση, και αποτυχημένες θα είναι οι προσπάθειες σου, και έμμονη ιδέα θα σου γίνουν τα ίδια τα σύννεφα. Μα, η Ιστορία της ανθρωπότητας γράφεται, οι διάφορες σπουδαίες πράξεις πραγματώνονται, η σημαντική παρακαταθήκη και η ουσιαστική υστεροφημία σε κάθε τομέα αφήνονται από κάποιες «έμμονες ιδέες». Ακριβώς. Έτσι είναι.

Αλλά, τότε γιατί η απόγνωση για διάφορα πράγματα τείνει να γίνει «ένοχο μυστικό»; Θα αντιτάξει κάποιος: μπορούμε να μηδενίζουμε έτσι πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις ως ένα καπρίτσιο μιας ανέξοδης πνευματικής ανεξαρτησίας; Όχι. Δεν μηδενίζουμε όταν περιγράφουμε και όταν προσπαθούμε ντόμπρα να εκ-τιμήσουμε την πραγματική αξία. Γιατί, σε κάθε περίπτωση, αυτός που μπορεί να σεβαστεί κάτι είναι αυτός που κατάλαβε τις άσχημες όψεις του «φεγγαριού που φώτιζε» αυτό το κάτι. Γιατί, σε κάθε περίπτωση, αυτός που μπορεί να απορρίψει κάτι είναι αυτός που κατάλαβε τα δέλεαρ των πιο θετικών πτυχών του «αντικειμένου της απόρριψης»…

Οι ιδέες, οι πολιτικές θέσεις, λοιπόν. Πόσο όμορφα (και ευεργετικά…) μοιάζουν όταν συζητιούνται μεταξύ αγνώστων, φίλων, συγγενών, συναδέλφων, αντιπάλων, συντρόφων, εραστών, κοκ… Πόσο επικίνδυνα, πόσο διαφορετικά, και πόσο επίπονα είναι όταν τις βιώνεις στο πετσί σου, υπό την έννοια ότι τις «πετάς» στην «αρένα με τα λιοντάρια» του συμφέροντος… Είτε είσαι πρωθυπουργός, είτε ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Αλλά, και είτε ανήκεις στο κοινωνικό περιθώριο, είτε στρέφεσαι με λυσσώδη μανία ενάντια «σε ότι σε καταπιέζει». Καλές οι προθέσεις, ακόμα καλύτερες οι «απελευθερωτικές» αναζητήσεις κάθε είδους, μα ξέρεις να κρατάς εξίσου καλά το μυστρί όσο και τη «βαριοπούλα»; Έχεις μπορέσει μέσα σου να βάλεις τη δική σου πινελιά σε κάποια ιδέα, χωρίς να άγεσαι και να φέρεσαι από αυτήν (ειδικά όταν φροντίζεις επισταμένα να τη φέρεις στα μέτρα σου); Μην λειτουργείς σαν «φανταστικούς χαρακτήρες» που μπορεί να έκαναν επαγγελματική καριέρα γιατί απλά μίλαγαν για αυτά που τράβαγαν σα ζόρια κάποιοι άλλοι… Υπάρχουν αυτοί που αναγκάστηκαν να συνυπολογίζουν, και αυτοί που υπολογίζουν για να αναγκάσουν τους άλλους να υπάρχουν όπως τους θέλουν αυτοί. Υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να κρατήσουν μαζί μια φρέζα, αλλά και εκείνοι που δεν αντέχουν να τη βλέπουν και χτυπάνε το χωράφι όπως ο Πέρσης βασιλιάς που έδωσε εντολή να δείρουν τη θάλασσα.

Γενικότερα, υπάρχουν διαμάχες και «διαμάχες». Αυτές που πρέπει να γίνουν για να απελευθερώσουν δυνάμεις, για να κλείσουν «εγχειρητικές τομές», για να αποτρέψουν τα χειρότερα, για να αποκατασταθεί «κάποιας μορφής τάξη», για να προχωρήσει μια υπόθεση. Αλλά, δίπλα, μπορεί να υπάρχουν και αυτές που διεξάγονται γιατί πρέπει να συγκρατηθεί η αυξανόμενη ροή φυγής, άρα μιλάμε για «στημένη διαμάχη». Επίσης, εκείνες που απλά ακολούθησαν τα πείσματα ορισμένων συμφεροντολόγων ολκής. Με παράπλευρες απώλειες κάθε είδους. Γιατί, τα προσωπικά θέλω ενίοτε διαμορφώνουν κοινωνικούς όρους. Είναι τρομερό. Πότε άραγε διάφοροι άνθρωποι αισθάνονται πιο δυνατοί; Ίσως, όταν πρόσκαιρα υιοθετούν τακτικές διαβολής, επιβουλής, κοκ.

«Γιατί να πασχίσω να αλλάξω επίπεδο εγώ, ενώ μπορώ απλά να ρίξω τους άλλους για να βρεθώ από πάνω;». Τέτοιες νοοτροπίες όταν εξαπλωθούν στο κοινωνικό πεδίο, τότε μιλάμε για αληθινή κρίση που δεν προκαλεί η υπερ- συσσώρευση κεφαλαίου, απλά αυτή λειτουργεί ως επιταχυντής για ολικά ξεγυμνώματα, για «έργα τέχνης» που δεν είναι ούτε αριστουργήματα, ούτε φτηνιάρικες σαβούρες… Ως εθνική οδός για να τρέχουν τα αμαξώματα του θράσους, της ευκολίας, του αβασάνιστου ατομικισμού και των πολύμορφων διαταραχών που κάνουν άνθη να μαραίνονται και αγκάθια να μετατρέπονται σε αψίδες θριάμβων που προσκαλούν ζηλόφθονους χειροκροτητές…

«Πόσο δύστυχος» μπορεί να είναι κάποιος που δυσκολεύτηκε «για χρόνια» να μιλήσει φανερά και κατέγραψε «σε μια στιγμή» κρυφά σε ένα χαρτί τα παρακάτω: «Αρχίζω να ανακαλύπτω τι μας παρακινεί και τρομάζω. Αρχίζω να ανακαλύπτω πότε πιεζόμαστε σχεδόν όλοι μας και με πιάνει το σύγκρυο μιας επίπλαστης αδυναμίας. Αρχίζω να ανακαλύπτω πως ότι καλό σκέφτηκα, ότι καλό έδωσα, σχεδόν καταπλακώθηκε από τη δυναμική μιας συνήθειας που δεν αρέσκεται στην ομορφιά της απλότητας και στη σοφία των λιτών. Αρχίζω να συνειδητοποιώ πως όποιο συλλογικό όραμα και αν ενστερνιστώ, θα σκοντάφτει στην ατομική απληστία, στους προκατασκευασμένους λαβύρινθους και στην εποχιακή ενσωμάτωση. Τελείωσα να ανακαλύπτω γιατί δεν θέλω να αρχίσω να κρύβω από τον εαυτό μου τίποτα».

Υγ. Ας σκεφτούμε κάτι. Οι σκέψεις δεν στοιχίζουν, εκτός αν λαμβάνουν τη χροιά της ριψοκίνδυνης πράξης, ή όταν εκτεθούν σε οξυδερκή ακροατήρια μη οχλοκρατικών συνόλων. Οι σκέψεις δεν κοστίζουν, εκτός και αν μετατραπούν σε franchise επικίνδυνων στάσεων ζωής. Πόσο αξία έχει να φορτσάρουμε σωματικά, ψυχικά και πνευματικά για υποθέσεις που είναι εξαρχής ναρκοθετημένες; Μήπως αν το κάνουμε θα φαινόμαστε σαν το ψάρι στη στεριά και θα αναγκαζόμαστε να παριστάνουμε το πουλί (παρότι δεν ξέρουμε να πετάμε επ΄ουδενί);