Εντυπωσιακά ανακλαστικά (άχαρα και υποκριτικά) επέδειξαν βουλευτές παντός χρώματος για το μέγα γεγονός της ανάθεσης υπουργικού θώκου στον Δ. Καμμένο των ΑΝ.ΕΛΛ. Θυμήθηκαν αίφνης (sic) ότι ο εν λόγω βουλευτής είχε σημειώσει στο διαδίκτυο ρατσιστικά, ομοφοβικά και αντισημιτικά σχόλια.
Εντός του ΣΥΡΙΖΑ μερικοί λυπούνται (Παπαδημούλης), άλλοι ζητούν την αποπομπή του (Κατριβάνου). Μάλιστα. Τώρα έμαθαν για το ποιόν του ανθρώπου. Τόσο καιρό που ήταν βουλευτής της συγκυβέρνησης πού, άραγε, έβοσκαν; Τώρα θυμήθηκαν τα γραπτά εμέσματά του; Αναλόγου ήθους και ύφους δεν είναι και μερικές δηλώσεις του συνεπώνυμου αρχηγού του κόμματός του; Πάσης φύσεως πολιτικοί (ή θεωρούντες εαυτούς πολιτικούς) εξέστησαν (!) άμα τη ανακοινώσει της ανάθεσης υπουργικής καρέκλας στον ομοφοβικό, αντισημίτη, ρατσιστή και δεν συμμαζεύεται.
Ποτάμια, Πράσινοι, Δεξιοί… δεν κρύβουν τον αποτροπιασμό τους για τη μιαρή τούτη ανάθεση και ζητούν υπερηφάνως να ακυρωθεί. Βρε πού ήσαν όλοι τούτοι οι «ευαίσθητοι»; Ως και ο Αδωνις προβληματίστηκε…
Ευάριθμοι αντέδρασαν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια. Είναι ώρες τώρα να βάλει κανείς το κεφάλι του στον ντορβά; Εξάλλου (υποθέτω ότι λένε) και τι έγινε; Ο πρώτος είναι; Εδώ έγινε υπουργός ο Βορίδης, ο ίδιος ο Πάνος Καμμένος· σ’ έναν Καμμενάκο (κάπως έτσι θαρρώ θα τον αποκαλούν) θα κολλήσουμε;
Εδώ ολόκληρος ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνά με τον αρχηγό Καμμένο, θα ασχοληθεί τώρα με τις διαδικτυακές ενασχολήσεις του μικρού Καμμένου; Να, όμως, που δημιουργήθηκε θέμα και εκλήθη ο πρωθυπουργός να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά (σιγά τη σβησμένη φωτιά…) για τα μάτια του κόσμου και πάλι, μη φανταζόμαστε ταραχή συνειδήσεων και έξαρση ευαισθησιών. Ο,τι είναι προγραμματισμένο να γίνει θα γίνει, με τον ένα ή τον άλλο βουλευτή· ούτως ή άλλως άπαντες είναι (έχουν καταντήσει) αναλώσιμοι.
Οντως δεν έχει σημασία να ασχολείται κανείς με το ποιος είναι υπουργός· η δουλειά θα γίνει, όποιος κι αν είναι. Η περίπτωση Καμμένου απλώς φωτίζει το μέλλον: συμφύρματα ανθρώπων και ιδεών, υποτονικές προσωπικότητες, κρυφά ταλέντα άσκησης της εξουσίας και πολλά άλλα παράδοξα και ολίγον σκοτεινά (ανερμήνευτα). Καλούμεθα να υποστούμε (σεβαστούμε;) ένα τέτοιο μέλλον, παρότι φταίμε κι εμείς οι ίδιοι για την πνοή του, τη δομή του.
Είδα χθες, φευγαλέα πάντα, στην TV κατά την τελετή παράδοσης-παραλαβής (τι όρος) τον νέο υπουργό Υποδομών πώς αντέδρασε σε ερώτηση δημοσιογράφου· είχε πράξει κάτι ανάλογο, μίλησε δηλαδή αναξιοπρεπώς και υποτιμητικά σε άλλον δημοσιογράφο.
Θα ’χουμε θέμα με τον εν λόγω υπουργό στο μέλλον που λέγαμε (να ’ταν ο μόνος…). Ακουσα και την κυβερνητική(;) παρέμβαση και το νέο μαύρο στην ERT open. Μάλλον δεν ξεκίνησαν με το μαλακό. Μάλλον πρέπει να τραβηχτούν (από ποιους, όμως) πολλά αυτιά στους νέους αξιωματούχους. Δεν είναι αυτή συμπεριφορά…
