Sweet home Mississippi

Λοιπόν, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τον Λέον Μπρίτζες. Δεν είναι της γνωστής οικογενείας των ηθοποιών, αλλά ανήκει κι εκείνος στη μεγάλη παρέα των καλλιτεχνών (από την Εϊμι Γουάινχαουζ μέχρι τους συμπατριώτες του Alabama Shakes) που τα τελευταία χρόνια ένιωσαν άνετα φορώντας το vintage κοστούμι τους κι επιχειρώντας να κάνουν ρετρό παραγωγές χωρίς να πέσουν στην ευκολία της διασκευής.

Το πρώτο του άλμπουμ κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό με τίτλο «Coming Home» (Columbia Records) και είναι γεμάτο μουσικές που θα ενθουσιάσουν τους οπαδούς του κλασικού R & B, καθώς στα δέκα κομμάτια του περιλαμβάνονται σε ισόποσες δόσεις παράδοση και νοσταλγία, φωνητικά που δίνουν γκόσπελ διάσταση, αλλά και μελωδικές μπαλάντες, στίχοι που εκθειάζουν την αγάπη και την αθωότητα και θρηνούν για την απώλεια και τις στιγμές που δεν γυρνούν πίσω.

Τη μουσική, που ντύνει τα τραγούδια, την κάνεις εικόνα αμέσως. Είναι το σάουντρακ μιας ερειπωμένης πόλης. Είναι αμερικανιά πολύ μεγάλης γοητείας από έναν ερμηνευτή που είναι μεν άγουρος -καθώς ίσα που συμπλήρωσε τα 26 του χρόνια- αλλά γεμίζει με την ερμηνεία του υποσχέσεις τον ακροατή.

Ο Λέον Μπρίτζες, που το κανονικό του όνομα είναι Τοντ Μπρίτζες, γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1989 στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών και πρωτοδοκίμασε τις δυνάμεις του στο SoundCloud. Είναι ένας τρομερά κουλ τύπος, τραγουδά με ειρωνεία και παλιομοδίτικη τρέλα, μας κάνει να πανηγυρίζουμε που βρήκαμε στο πρόσωπό του έναν νέο Σαμ Κουκ, μια αρσενική Αρίθα. Αυτό το διάστημα περιοδεύει σε Ελβετία, Ιταλία, Ισπανία (μάλιστα, 26 του μηνός παίζει στο Φεστιβάλ της Apple στο Λονδίνο συνοδεύοντας τον Φάρελ Γουίλιαμς κι αμέσως μετά έχει δύο sold out βραδιές στο O2 Arena).

Σημειώστε πως το πρώτο σουξέ του δίσκου -που και στη χώρα μας έχει αρχίσει να σκάει μύτη- είναι το κομμάτι που έδωσε τον τίτλο στο άλμπουμ, το «Coming Home», που θα αποζημιώσει όσους αναζητούν σοφτ και μπλουζ πινελιές.

Σόουλ α λα Motown κυριαρχεί στο «Better man», στο οποίο με πολύ συγκινητικό τρόπο επιχειρεί μια ιστορική αναδρομή στην παιδική του ηλικία, τότε που τα παιδιά έκαναν «τρομερά» πράγματα, όπως να κολυμπούν στον Μισισιπή για να εντυπωσιάσουν τα κορίτσια τους (What can I do?/ To get back to your heart/ I’d swim the Mississippi river/ If you would give me another start, girl).

Οι τόνοι χαμηλώνουν στο «Lisa Sawyer», που περιγράφει μελαγχολικά μια τυπική γυναίκα -αγωνίστρια από τη Νέα Ορλεάνη (Never had much money/ But was filthy rich/ With the wealth you couldn’t get from a dark casino/ Or a lottery ticket/ They had love/ Rich in love).

Ροκ εν ρολ εντάσεις θα βρείτε στο «Flowers», ενώ στιγμές με πονηρές κιθάρες είναι γεμάτο το «Smooth Sailin», που υπενθυμίζει πως η πατρίδα του έχει αφήσει ανεξίτηλο σημάδι πάνω στον Λέον Μπρίτζες. Στο «Brown Skin Girl» απευθύνει κάλεσμα σε μια δική του μελαχρινή πριγκίπισσα, με την τρομπέτα να υπογραμμίζει τα πιο αιχμηρά σημεία. Γκόσπελ mood στο «River», με το οποίο κλείνει τον δίσκο και τραγουδά για τον Μισισιπή, τον ποταμό που ορίζει το μουσικό, το προσωπικό, το πιο βαθύ του στίγμα.

Ωραία είναι να γυρνάς με ένα δίσκο 40 και 50 χρόνια πίσω. Αρκεί να ξέρεις πως ο συνταξιδιώτης σου σ’ αυτό το νοσταλγικό ταξίδι μπορεί να είναι το ίδιο γοητευτικός -αν και ρετρό- και σήμερα. Πόσο μάλλον που ο Λέον Μπρίτζες μάς έχει πείσει ήδη πως μπορούμε να υπολογίζουμε σ’ αυτόν και για το αύριο. Να τον ψάξετε και στο Instagram (leonbridgesofficial) γιατί είναι και στην εικόνα εξαίρετος στιλίστας.