Αρκετά, μάλλον, με τον ρεαλισμό της φτώχειας και της ανεργίας, του ευρώ και της παράνοιας, της εγκατάλειψης και της παραίτησης, της ελπίδας, τάχα, και της αριστερής πομφόλυγος. Να αποφασίσουν να κυβερνήσουν, αλλιώς να πάψουν να ομιλούν λες και είναι σε προεκλογική περίοδο. Τα ψέματα έχουν τελειώσει· ή θα πράξουν ή θα σκάσουν, διότι δεν γίνεται διαφορετικά.
Ο,τι εκστομίζουν οι κυβερνώντες είναι ένας ακόμη ξύλινος λόγος, μακριά από κάθε λαϊκή αισθητική συμμετοχή. Δυστυχώς αυτός είναι ο κυβερνών λόγος και αυτή η κυβερνώσα Αριστερά: μικρός, άχαρος, υποτονικός, προβλέψιμος και κουραστικός ο μεν, άτολμη, αβέβαιη, βερμπαλιστική, άνευρη η δε (και αυτή -η Αριστερά- προβλέψιμη).
Το κράτος είτε έχει φτάσει στα όριά του και αδυνατεί πλέον να βρίσκει κοινωνικές λύσεις, έστω και ρυθμιστικές, είτε έχει παραδοθεί άνευ όρων στους κρετίνους και στις αγορές. Οι πολιτικοί, κάθε απόχρωσης, φαντάζουν απλές μαριονέτες και -ενίοτε- γελωτοποιοί· όσοι ξεφεύγουν απ’ αυτή τη μετάλλαξη λόγω ήθους και παιδείας απλώς χάνονται στην κάκιστη επικοινωνιακή πολιτική αυτών των μαριονετών, που αρέσκονται να αιωρούνται, να κουνιούνται και να λυγιούνται στην ευτέλεια και τον εκχυδαϊσμό πολιτικής και πολιτισμού.
Αλλά και η μη κυβερνώσα Αριστερά χρησιμοποιεί τον ίδιο ξύλινο, απωθητικό λόγο, διαθέτει το ίδιο ξίνισμα στα πρόσωπα που την εκπροσωπούν, αποδέχεται το τετριμμένο και το ορισμένο, είναι κωφή στις κραυγές της κοινωνίας, επαναπαυόμενη στη δική της αλήθεια (ο Θεός να την κάνει…) μηρυκάζοντας παρωχημένες ιδεολογίες και ψελλίζοντας ανούσια, άηχα σχεδόν, μαρξιστικά τσιτάτα.
Γενικά η Αριστερά μετά την επίδειξη δύναμης του φιλελευθερισμού φαίνεται να έχει χάσει τ’ αυγά και τα καλάθια σε ό,τι αφορά την παρουσία της στην κοινωνία αλλά και την επαφή μαζί της. Αναρθρη και ακοινωνική, πού οδεύει;
Καιρός να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων της Ιστορίας τις παλιές κυρίαρχες ιδέες ή να τις αποκαθάρει από τις βρόμικες λέξεις με τις οποίες τις έχουμε ενδύσει ασφυκτικά, να αφουγκραστεί το νέο που μουγκρίζει στις παρυφές της κοινωνίας και της Πολιτείας· να το ψαύσει, να το φιλτράρει στην εντιμότητα, στην ανιδιοτέλεια και στην παραίτηση από το «εγώ» της. Ε, και μετά, ας τολμήσει τον νέο λόγο αφού πλέον θα ξέρει τα μειονεκτήματα του παλιού.
Μπορεί ο άνθρωπος να φτιάξει το περιβάλλον του; Μπορεί να βγάλει από τα έγκατά του ό,τι τον εμποδίζει να είναι ελεύθερος, άφοβος και αλληλέγγυος; Μπορεί να φτιάξει το νέο λεξιλόγιο στο οποίο να έχουν πρόσβαση όλοι οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι (και αδικημένοι και λοιπά); Μπορεί να είναι ανοικτός στη διαφορετικότητα, να αποκτήσει ταυτότητα μέσα από την ετερότητα;
Τέλος πάντων, μπορεί ο αριστερός λόγος να κυριεύσει το κάστρο της εξουσίας, να την αποδυναμώσει και να την καρπωθούν όσοι τον εκφέρουν; Μπορεί η κοινωνία να εμφανιστεί στο πολιτικό προσκήνιο, αναβαθμισμένη, με σπουδαίο θεσμικό ρόλο ή όλα αυτά θεωρούνται εξυπνακίστικες, άνοστες, ερωτήσεις;
Ποιος ξέρει… πρέπει, όμως, να δοθούν απαντήσεις, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα· οι καιροί ου μενετοί. Εάν ο αριστερός λόγος αδυνατεί να δημιουργήσει πολιτικά ας μείνει εκεί που είναι: στη φτώχεια του και στην πολυδιάσπασή του. Ας αποφασίσει η ίδια η κοινωνία, εάν υπάρχει τέτοια…
