Είναι σκέτη παράνοια! Και δεν μιλάμε για την περίπτωση του 52χρονου Α., που πάσχει από σχιζοφρένεια παρανοϊκού τύπου, αλλά για τα Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηρίας που, ενώ διέγνωσαν «ουσιώδη επιδείνωση 35% στην προϋπάρχουσα πάθησή του», μείωσαν το ποσοστό αναπηρίας από 80% σε 67%.
Ο Α. μεγάλωσε σε μια πολύ φτωχή οικογένεια. Η μητέρα του ήταν βαριά άρρωστη, ενώ μεγάλωνε τα παιδιά της χωρίς την παρουσία του πατέρα, αλλά με τη βοήθεια τρίτων προσώπων.
Εχοντας χάσει τόσο τη μητέρα του όσο και τον αδελφό του, προσπαθεί να ζήσει μόνος, παλεύοντας με τους δαίμονές του, βρίσκοντας όμως απέναντι την κοινωνία και το κράτος.
Ενα κράτος που δεν θεωρεί πως η σχιζοφρένεια, μια τόσο σοβαρή ψυχική πάθηση, πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των 43 μόνιμων και μη αναστρέψιμων παθήσεων. Η εν λόγω λίστα, στην κατηγορία «ψυχικές διαταραχές», συμπεριλαμβάνει εκείνες τις παθήσεις που συνεπάγονται οργανικές βλάβες ή συμπτώματα όπως η νόσος Αλτσχάιμερ και Πάρκινσον, αλλά και ο αυτισμός, αφήνοντας έξω όλα τα ψυχιατρικά περιστατικά.
Οπως μας εξηγούν κοντινά του πρόσωπα, ο Α. αδυνατεί να ανταποκριθεί στην καθημερινότητα και αντιδρά αρνητικά κάθε φορά που είναι να περάσει από επιτροπή ΚΕΠΑ.
«Δεν δέχθηκε να κάνει ένσταση επί της τελευταίας απόφασης του ΚΕΠΑ επειδή δεν αντέχει τη διαδικασία. Υποτροπιάζει… Τώρα φοβάται ότι την τρίτη φορά που θα περάσει από επιτροπή θα του μειώσουν κι άλλο το ποσοστό, με αποτέλεσμα να κοπεί η αναπηρική σύνταξη που λαμβάνει και αποτελεί το μοναδικό του εισόδημα, παρά το γεγονός ότι βάσει της πρώτης γνωμάτευσης των ΚΕΠΑ δεν είναι σε θέση να εργαστεί», μας εξηγεί η κοινωνική λειτουργός που τον παρακολουθεί εδώ και 18 χρόνια.
Πότε άραγε θα διευρυνθεί η λίστα των 43 μόνιμων νοσημάτων και θα εξορθολογιστεί η λειτουργία των ΚΕΠΑ, προκειμένου να μπει επιτέλους ένα τέλος στην ψυχοφθόρα διαδικασία που βιώνουν κάθε τόσο χιλιάδες συμπολίτες μας;
