Η τρικομματική κυβέρνηση ανακοίνωσε ήδη πως μετά τη λήξη των τρεχουσών συλλογικών συμβάσεων θα προτείνει τη μείωση της επ’ αμοιβή άδειας που δικαιούνται οι δημόσιοι υπάλληλοι στις 30 ημέρες (από 38), και στη μείωση των προσαυξήσεων για υπερωριακή εργασία, ενώ η προσαύξηση για τα ωρομίσθια που γίνονται Κυριακές θα πέσει από το 100% στο 75%
«Λουκέτο» βάζουν σήμερα τα εργατικά συνδικάτα στη Φινλανδία, διαμαρτυρόμενα για τις σκληρές μεταρρυθμίσεις που προωθεί η δεξιά κυβέρνηση στα εργασιακά: ανάμεσα στα μέτρα που προκάλεσαν τη μεγάλη απεργία είναι η απόφαση της νέας κυβέρνησης του Γιούχα Σίπιλα για αλλαγές –επί τα χείρω φυσικά- στις κανονικές και τις αναρρωτικές άδειες που δικαιούνται οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα, για μείωση του («διπλού» ως σήμερα) κυριακάτικου ωρομισθίου, αλλά και για την κατάργηση δυο επίσημων αργιών.
Για την ακρίβεια, η τρικομματική κυβέρνηση –στην οποία συμμετέχουν ως γνωστόν και οι ξενοφοβικοί, ακροδεξιοί «Αληθινοί Φινλανδοί»- ανακοίνωσε ήδη πως μετά τη λήξη των τρεχουσών συλλογικών συμβάσεων θα προτείνει τη μείωση της επ΄ αμοιβή άδειας που δικαιούνται οι δημόσιοι υπάλληλοι στις 30 ημέρες (από 38), και στη μείωση των προσαυξήσεων για υπερωριακή εργασία, ενώ η προσαύξηση για τα ωρομίσθια που γίνονται Κυριακές θα πέσει από το 100% στο 75%.
Τέλος, σε ένα κλασικό νεοφιλελεύθερο μέτρο, οι ασφαλιστικές εισφορές για τους εργοδότες του ιδιωτικού τομέα θα μειωθούν κατά 1,72%.
Απέναντι σε αυτά τα αντιλαϊκά μέτρα, η απεργία είναι αυτό που λέμε… γενική, αλλά και πρωτοφανής σε κλίμακα, η μεγαλύτερη εδώ και μια γενιά: συμμετέχουν συνδικάτα που εκπροσωπούν 2,2 εκατομμύρια εργαζόμενους –σε ένα κράτος με μόλις 5,5 εκατομμύρια πληθυσμό– και βέβαια είναι οι πρώτες μεγάλες εργασιακές κινητοποιήσεις που λαμβάνουν χώρα εδώ και 23 χρόνια, όταν συμμετείχαν περίπου 300.000 διαδηλωτές.
Οσο για την τελευταία πανεργατική απεργία, σε αυτή την κατεξοχήν σοσιαλδημοκρατική χώρα με το αξιοζήλευτο κράτος πρόνοιας, αυτή έγινε το μακρινό 1956!
Ο πολυεκατομμυριούχος δεξιός πρωθυπουργός Σίπιλα, στο πρώτο πρωθυπουργικό τηλεοπτικό διάγγελμα από το… 1993, κινδυνολόγησε λέγοντας πως «είναι η τελευταία ευκαιρία για να διορθώσουμε τη Φινλανδία», και κάνοντας λόγο για «ιδιαίτερα σοβαρή κατάσταση».
Πράγματι, η φινλανδική οικονομία έχει παγιδευτεί σε ένα τέλμα ύφεσης από το 2012, καθώς τα προϊόντα της –ειδικά αυτά του κλάδου υψηλής τεχνολογίας- δεν θεωρούνται πια ανταγωνιστικά, ενώ και ο πληθυσμός της γερνά επικίνδυνα, επιβαρύνοντας το ασφαλιστικό σύστημα: κι έτσι, έπειτα από τόσα χρόνια που υποστήριζε με πάθος και αναλγησία όλα τα σκληρά πακέτα λιτότητας και τα μνημόνια για τους καταχρεωμένους λαούς της ευρω-περιφέρειας, η φινλανδική κοινωνία καλείται τώρα να πιει με τη σειρά της το πικρό φάρμακο της λιτότητας που με τόση άνεση σέρβιρε στους άλλους…
