efsyn.gr , Τάσος Παππάς
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Στην Αγγλία η κυβέρνηση Κάμερον –ναι, αυτή που πιστεύει ότι με την εκλογή Κόρμπιν οι Εργατικοί είναι πια απειλή για την εθνική, την οικονομική και οικογενειακή (!!!) ασφάλεια– καταθέτει νόμο στη Βουλή των Κοινοτήτων, για να δυσκολέψει ακόμη περισσότερο τα συνδικάτα στο να πραγματοποιούν απεργιακές κινητοποιήσεις. Στην ίδια λογική κινούνται κι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις –και συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές– ενώ αυτή είναι και η γραμμή των δανειστών, την οποία θέλουν να επιβάλουν στη νέα ελληνική κυβέρνηση.

Σχεδόν παντού στην Ευρώπη, με παραλλαγές, προωθείται η συγκεκριμένη στρατηγική. Πρόκειται για τον διακαή πόθο των νεοφιλελεύθερων δυνάμεων: να εξουδετερώσουν κάθε απειλή που μπορεί να προέλθει από τα κινήματα των εργαζομένων και από την οργή των λαϊκών στρωμάτων που βυθίζονται στην ανεργία και την ανέχεια. Μα, θα αναρωτηθεί κανείς, διατρέχουν όντως κάποιο κίνδυνο οι ελίτ του χρήματος;

Τα συνδικάτα δεν περνάνε την καλύτερη φάση τους. Συκοφαντημένα ως βολεμένες συντεχνίες που ενδιαφέρονται για τα κεκτημένα τους, όπου ακόμη αντιστέκονται στη λαίλαπα της λιτότητας και στη δραματική συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, ρεφορμιστικά στις περισσότερες χώρες, προπαγανδίζουν ανενδοίαστα τη λογική της ταξικής συνεργασίας και εντελώς παραδομένα σε άλλες περιοχές, επειδή οι ηγεσίες τους έχουν μετατραπεί σε εργατικές αριστοκρατίες που συνεργάζονται άψογα και με το αζημίωτο με την εργοδοσία.

Παρ’ όλα αυτά το βουλιμικό μένος των ελίτ δεν έχει φραγμό. Τα θέλουν όλα. Διαμορφώνουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο για τον κόσμο της εργασίας, προκειμένου να είναι απόλυτα σίγουροι ότι οι πληβείοι δεν θα διανοηθούν να αντιδράσουν στο καθεστώς που έχει εγκατασταθεί για τα καλά με τη βοήθεια της σοσιαλδημοκρατίας.

Το πλαίσιο είναι γνωστό: απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, μερική και κακά αμειβόμενη απασχόληση, ατομικές συμβάσεις εργασίας, συνδικαλιστικοί νόμοι οι οποίοι βάζουν τέτοιους όρους για τις απεργίες που τις καθιστούν σχεδόν απαγορευτικές.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν –εγκλωβισμένοι στον νοσηρό ναρκισσισμό τους και τον απύλωτο δογματισμό τους– είναι ότι οι λαοί, και κάτω από αντίξοες συνθήκες, βρίσκουν τις ευκαιρίες να αντισταθούν.

Τον Γενάρη τους έσκασε στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ, λίγο αργότερα ήρθαν οι Σκοτσέζοι αριστεροί σοσιαλδημοκράτες, στη συνέχεια η Μαδρίτη και η Βαρκελώνη πέρασαν στα χέρια των ακτιβιστών-αντιπάλων τού (βουτηγμένου μέχρι τον λαιμό στα σκάνδαλα) Ραχόι, η νίκη του Κόρμπιν στην Αγγλία τούς προκάλεσε φρίκη, στην Ιρλανδία, στην Ιταλία και στη Γαλλία υπάρχουν δυνάμεις που μάχονται κατά του δεσπόζοντος παραδείγματος. Μένουν βεβαίως πολλά να γίνουν, προκειμένου η ζωώδης απληστία των κυρίαρχων να ηττηθεί, ωστόσο κάτι έχει αρχίσει να κινείται…

Ανάγωγα

Η εγχώρια αντισυστημική Αριστερά θεωρεί τον Τσίπρα ρεφορμιστή και συμβιβασμένο. Για ένα τμήμα όμως της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής Αριστεράς παραμένει μια ελπίδα. Ο θεωρητικός του ρεύματος της Αυτονομίας, Τόνι Νέγκρι, δήλωσε ότι «πρέπει να δείξουμε εμπιστοσύνη στον Τσίπρα, για να μη γίνει σαν τον Ρέντσι, ένας παραπαίων σοσιαλδημοκράτης». Εξω πάει καλύτερα.