Η αληθινή χρεοκοπία και η μοίρα του Σίσυφου

Δεν υπήρξε καμιά προδοσία. Ούτε καν κάποια στροφή ή παρέκβαση από τον δρόμο που είχε επιλεγεί εξαρχής. Για όσους έβλεπαν καθαρά, η κατάληξη ήταν προδιαγραμμένη.

Δηλαδή, μια πολύπλευρη και απόλυτη χρεοκοπία μιας πολιτικής και μιας ιδεολογίας που επί δεκαετίες κυριάρχησαν μέσα στο σώμα και της ελληνικής Αριστεράς. Η οποία, στο όνομα του νέου, του χρήσιμου και του δήθεν αποτελεσματικού πισωγύριζε κάθε φορά το λαϊκό και εργατικό κίνημα, γαλουχούσε στρεβλά τις συνειδήσεις και ματαίωνε ελπίδες, προσδοκίες και δυνατότητες.

Αναφέρομαι φυσικά στην ΟΛΗ ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, πριν αυτή αρχίσει να τεμαχίζεται – πρόδρομο στάδιο ενός μεγαλύτερου σκορπίσματος που μέλλει να συμβεί στο επόμενο διάστημα.

Η χρεοκοπία δεν αφορά μόνο το πασιφανές που μόνο τυφλοί πολιτικά (ή συνειδητά υποκριτές) δεν το βλέπανε. Οτι δηλαδή δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή ευρωζώνη ή Ευρωπαϊκή Ενωση των καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Αυτό ήταν χιλιοειπωμένο και χιλιογραμμένο από όσους (όλο και λιγότερους δυστυχώς στο διάβα των χρόνων της μεταπολίτευσης) στην ελληνική Αριστερά και στο κομμουνιστικό κίνημα δεν υπέκυψαν στο κυρίαρχο υπόδειγμα, στις Σειρήνες του ευρωπαϊσμού της υποτέλειας-εξάρτησης.

Η αμήχανη ομολογία του Τσίπρα, πως δεν περίμενε τέτοια σκληρότητα και εκβιασμό, είναι η επιτομή της δικαίωσης των Λακεδαιμονίων που βάστηξαν τις Θερμοπύλες του συνεχιζόμενου αγώνα ενάντια στην ΕΟΚ, στην Ευρωπαϊκή Ενωση, στην ευρωζώνη και σε ό,τι άλλο όνομα πάρει αυτή η λυκοσυμμαχία των ιμπεριαλιστών.

Και ταυτόχρονα, ομολογία της συντριβής όλων των αυταπατών, παλιών και νέων, που καλλιέργησε ιδιαίτερα το ευρω-κομμουνιστικό ρεύμα στο οποίο, την γκορμπατσοφική περίοδο, προσχώρησαν πρόθυμα αρκετοί από τους παλιούς «ορθόδοξους» οι οποίοι τώρα κάνουν σχέδια βήτα… στον αέρα, αναπαλαιώνοντας αυταπάτες.

Η μεγάλη όμως χρεοκοπία είναι αυτή που ακόμα δεν ομολογείται από κανέναν σχεδόν που υποστήριξε το σχέδιο ΣΥΡΙΖΑ. Η -για ακόμη μία φορά- συντριβή της ιδέας πως ο καπιταλισμός και το καθεστώς της εξάρτησης μπορεί να μετεξελιχθούν σταδιακά, από τα μέσα, με προγράμματα-γέφυρα και μεταβατικά-υπερβατικά σχήματα διακυβέρνησης.

Δίχως οι εργαζόμενοι και ο λαός να μπορούν και αληθινά να κρατούν στα χέρια τους την πραγματική εξουσία. Δηλαδή, ο αριστερός κυβερνητισμός με επαναστατική λογοκοπία και δήθεν ριζοσπαστικό μανδύα που συνεχίζει να ηγεμονεύει ιδεολογικά σχεδόν στη σύμπασα «Αριστερά».

Κάποιοι μίλησαν για την ανάγκη αναστοχασμού για τα όσα έγιναν. Αλλοι για μια σισύφεια πορεία που πρέπει να ξαναξεκινήσει. Χρήσιμο το πείσμα, αλλά δεν φτάνει.

Κυρίως χρειάζεται μια ριζική επανεξέταση του κυρίαρχου υποδείγματος στην Αριστερά που πλειοψηφεί και αποπειράθηκε να κυβερνήσει. Λιγότερη λογοκοπία, οικονομία στα «σχέδια» για εύκολες νίκες και σύντομες ανατροπές και σκύψιμο στις ανάγκες της καθημερινής ταξικής πάλης. Η οποία, στο επόμενο διάστημα, θα είναι πολύ πιο δύσκολη, σκληρή και απαιτητική.

Να σηκώσουμε τον βράχο του παρατεταμένου αγώνα αλλαγής των συσχετισμών στην κοινωνική βάση αλλά και να προσπαθήσουμε να τον ανεβάσουμε στο σωστό βουνό της οικοδόμησης ενός γνήσιου επαναστατικού κινήματος.

Να πασχίσουμε για την ανασυγκρότηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος μέσα στους αγώνες. Και να παλέψουμε για την ανασύσταση του εκκωφαντικά απόντος κομμουνιστικού κινήματος. Μόνο τότε ο βράχος δεν θα πέφτει κάθε φορά στις ρίζες του βουνού…

* Υποψήφιος με την εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ στις Σέρρες