Το τελευταίο παιχνίδι της Εθνικής στο 39ο Ευρωμπάσκετ ήταν και το αποχαιρετιστήριο του Βασίλη Σπανούλη με το εθνόσημο. Εγινε διεθνής με την Εφήβων, όταν ακόμη ήταν αμούστακο παιδί που έπαιζε στον Κεραυνό Λάρισας, και αποστρατεύεται ως πολύτεκνος οικογενειάρχης με τέσσερα παιδιά, τα οποία παρεμπιπτόντως τα είχε κοντά του, σε αυτόν τον «τελευταίο χορό».
Βουρκωμένος, με φωνή που έτρεμε από συγκίνηση, ο 33χρονος γκαρντ ανακοίνωσε την απόφασή του στη μικτή ζώνη του «Πιερ Μορουά» μετά τη νίκη με 97-90 επί της Λετονίας.
Μια νίκη που σήμανε την επίτευξη του minimum στόχου, δηλαδή την κατάληψη της 5ης θέσης της τελικής βαθμολογίας στη διοργάνωση, και κυρίως την εξασφάλιση της πρόκρισης στο προολυμπιακό τουρνουά, όπου θα της δώσει άλλη μία ευκαιρία να διεκδικήσει τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο. Προφανώς με πολλά νέα πρόσωπα σε όλα τα πόστα.
«Εφτασε η ώρα να σταματήσω. Είμαι πολύ περήφανος που αξιώθηκα να φορέσω τη φανέλα της Εθνικής. Και το έκανα με αφοσίωση, με περηφάνια από 16 χρόνων. Αποχωρώ με βαριά καρδιά, γιατί νιώθω ότι έκλεισε ο κύκλος μου. Η ζωή συνεχίζεται. Ημουν στρατιώτης. Νιώθω ευλογημένος και ευγνώμων γιατί αξιώθηκα να συμμετέχω στην κατάκτηση τριών μεταλλίων (χρυσό στο Ευρωμπάσκετ του 2005, ασημένιο στο Μουντομπάσκετ του 2006, χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ του 2009) από τα πέντε που έχει κατακτήσει στην ιστορία της η ομάδα των Ανδρών και γιατί η διαδρομή μου κλείνει μέσα στο γήπεδο. Ομως η Εθνική δεν είναι μόνο επιτυχίες. Πάνω απ΄ όλα είναι αφοσίωση. Την απόφαση την είχα πάρει από πριν. Το προολυμπιακό ξεκινάει σχεδόν αμέσως μετά το τέλος του πρωταθλήματος και το κορμί μου δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει χωρίς την ανάλογη συντήρηση. Πρέπει κανείς να ξέρει πότε σταματάει. Υπάρχουν ταλαντούχοι παίκτες που μπορούν να πάρουν τη σκυτάλη» ήταν τα λόγια του «Kill Bill», τον οποίο έσπευσαν να αγκαλιάσουν, όχι μόνο οι συμπαίκτες του και οι προπονητές του, αλλά και οι Ιταλοί παίκτες που έβγαιναν στο γήπεδο για να παίξουν τον αντίστοιχο αγώνα κατάταξης κόντρα στην Τσεχία.
Το κοντέρ του Βασίλη σταμάτησε στις 145 συμμετοχές και τους 1.486 πόντους. Χθες πέτυχε 16 και μοίρασε 4 ασίστ σε 31 λεπτά συμμετοχής, σε έναν αλλόκοτο αγώνα, που έγινε υπό την επίδραση της απογοήτευσης μετά τον οδυνηρό αποκλεισμό από την Ισπανία στον προημιτελικό, τη μοναδική ήττα της Εθνικής σε όλο το τουρνουά.
Μέσα σε αυτές τις έντονα φορτισμένες στιγμές, ο συνήθως παρορμητικός και ενίοτε αψυχολόγητος Γιάννης Μπουρούσης τα έβαλε με τους δημοσιογράφους με ένα σύντομο… διάγγελμα:
«Ο,τι και να πω για τον Βασίλη είναι λίγο. Εχω παίξει πολλά χρόνια μαζί του. Ηταν πάρα πολύ βαρύ αυτό που ακούσαμε. Από εκεί και πέρα συγχαρητήρια για όλα τα χρόνια που ήταν δίπλα μας, στην εθνική ομάδα. Την πόνεσε την ομάδα τόσα χρόνια, όπως την πονάμε όλοι μας, αλλά εσείς αυτό δυστυχώς δεν το καταλαβαίνετε και χαίρεστε με αυτό» δήλωσε και αποχώρησε, χωρίς να ξεκαθαρίσει τι σκέφτεται να κάνει, παρότι ήταν ο πρώτος από την παλιά φρουρά, που είχε εκδηλώσει πρόθεση αποχώρησης.
Απομένει να ξεκαθαρίσουν τι έχουν στο μυαλό τους οι Ζήσης, Καϊμακόγλου και Περπέρογλου, οι οποίοι δεν είπαν τίποτα μετά το ματς, προφανώς γιατί θέλησαν να παραχωρήσουν το βήμα στον Σπανούλη.
Ως επίλογος έμειναν τα λόγια του ομοσπονδιακού τεχνικού Φώτη Κατσικάρη, ο οποίος αφενός έκανε αυτοκριτική και αφετέρου άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο να συζητήσει την παραμονή του στο τιμόνι.
«Στις ήττες φταίει πάντα ο προπονητής. Ετσι λοιπόν για το χαμένο παιχνίδι από την Ισπανία, αποκλειστικά υπεύθυνος είμαι εγώ» υπογράμμισε και συμπλήρωσε:
«Πρέπει να ηρεμήσουμε, να γυρίσουμε πίσω και να κάνουμε μια κουβέντα με τον πρόεδρο για να δούμε τι θα γίνει. Πρώτα εμείς έχουμε στεναχωρηθεί με αυτό που έγινε. Η ομάδα ήταν πάντα εκεί και θα είναι πάντα. Δεν ξέρω αν είναι χαμένη ευκαιρία ή όχι, μόνο ο Θεός το ξέρει. Τύχη δεν είχαμε καθόλου».
Η αποστολή επέστρεψε στην Αθήνα τις πρώτες πρωινές ώρες, με πτήση τσάρτερ.
