Πήγα να πληρώσω την ασφάλεια. Οχι ζωής, ούτε υγείας. Το ακριβώς αντίθετο: αυτοκινήτου. Και πέφτω πάνω σε έναν κύριο, ετών 82. Καλοβαλμένος, με ωραίο ροδαλό χρώμα υγείας (ροζουλί στα μάγουλα, σοκολατί στο δέρμα) και φρεσκοσιδερωμένο πουκάμισο.
Είχε, βέβαια, μια ελαφριά εσάνς φυσικού αρώματος σώματος, αλλά στα μέσα Αυγούστου, εν καιρώ κρίσης και νεομνημονιακών συμπαρομαρτούντων, μην περιμένουμε να μοσχοβολάμε και Armani.
«Για δες, βρε παιδί», λέει στον υπάλληλο της σχολής οδήγησης. «Πότε πέρασα από επιτροπή τελευταία φορά;» «Τον Φεβρουάριο, κυρ Γιάννη. Σε έναν χρόνο πάλι». «Σε έναν χρόνο; Δηλαδή σε έξι μήνες από τώρα; Μα έως τότε θα μ’ έχει φάει το μαύρο χώμα κι εσείς τα κόλλυβά μου».
Ο εορταστικά επικήδειος τόνος του κυρ Γιάννη ενισχύθηκε από παρόμοιες εκφράσεις («Γιατί μου κλέβουν χρόνο ζωής; Τους τον χρωστάω; Ούτε ο Χάρος δεν σου κλέβει χρόνο. Ερχεται και σε παίρνει μια και καλή» και άλλα ηρωικά και πένθιμα) και έως ότου καταλάβω τι συμβαίνει, με κεραυνοβολεί με το «πρόσεχε, κοπελιά, εκεί που είσαι ήμουνα…». Μήτε και τόλμησα να ρωτήσω τη συνέχεια. Σκιάχτηκα.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι ακόμη πιο τρομακτική. Πήγε ο άνθρωπος να του δώσουν χαρτί από το υπουργείο ότι μπορεί να συνεχίσει να οδηγεί και, χωρίς να τον εξετάσουν καν, επειδή είναι 82 χρονών, θεώρησαν ότι δεν βλέπει και του ακύρωσαν το δίπλωμα.
Πρέπει τώρα να περιμένει μέχρι τον Φλεβάρη για να περάσει από την κύρια επιτροπή. Εν τω μεταξύ, του έχουν πάρει το δίπλωμα, χωρίς λόγο και δίχως ευθύνη κανενός.
Λίγο πριν γεννηθεί ο κυρ Γιάννης, ο Κώστας Καρυωτάκης έκανε αίτηση διορισμού στο Δημόσιο.
(Ο διάλογος είναι προϊόν μυθοπλασίας, βασισμένος σε πραγματικά γεγονότα/μαρτυρίες.)
«Αίτηση. Δύο φωτογραφίες. Παράβολο. Απολυτήριο Γυμνασίου… πού είναι το απολυτήριο Γυμνασίου;» ρωτάει ο δημόσιος υπάλληλος τον ποιητή. «Είμαι πτυχιούχος της Νομικής», απαντά ο Καρυωτάκης. «Και δικηγόρος εν ενεργεία». «Απαιτείται απολυτήριο Γυμνασίου».
«Εχω καταθέσει αντίγραφο τίτλου σπουδών του Παν/μίου Αθηνών, καθώς και βεβαιώσεις άριστης γνώσης της αγγλικής και της γερμανικής». «…». «Θα ήθελα να διοριστώ στην Αθήνα. Ή στη Θεσσαλονίκη». «Δύσκολο. Πολύ δύσκολο. Δεν πήγες και Γυμνάσιο. Χωρίς απολυτήριο Γυμνασίου, από Γιαννιτσά και πάνω».
Δημόσιο. Δημόσιο χρέος. Δημόσιος κίνδυνος… Δημόσιες υπηρεσίες. Δημόσιος δρόμος. Δημοσία δαπάνη… Τον όρο «δημόσια ευθύνη» δεν άκουσα ποτέ μου. Οσο για «ευθύνη Δημοσίου» μήτε λόγος.
ΥΓ.: Ο κυρ Γιάννης βλέπει μια χαρά.
