Ανώτατο όριο στο ετήσιο κόστος εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους «μαγειρεύει» η ευρωζώνη, σύμφωνα με το Reuters. Αξιωματούχοι της δήλωσαν χθες στο ειδησεογραφικό πρακτορείο ότι, στο πλαίσιο αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους, μελετάται η υιοθέτηση ενός σχεδίου ευνοϊκότερης εξυπηρέτησής του με την εφαρμογή πλαφόν 15% του ΑΕΠ στις πληρωμές που καταβάλλει κάθε χρόνο το Ελληνικό Δημόσιο στους πιστωτές του.
Η σύνδεση των πληρωμών εξυπηρέτησης του χρέους με το ελληνικό ΑΕΠ σημαίνει ότι όσο υψηλότερη είναι η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το κόστος εξυπηρέτησής του. Αντίθετα, εάν η οικονομία συρρικνώνεται, το κόστος αυτό θα μικρότερο. Στόχος είναι η ετήσια δαπάνη για την αποπληρωμή των δανείων να μην υπερβαίνει το 15% του ΑΕΠ, τόνισε χαρακτηριστικά ένας εκ των αξιωματούχων, συμπληρώνοντας ότι το σχέδιο αυτό έχει ευρύτερη αποδοχή: «Υπάρχει συναίνεση ότι αυτός είναι ο τρόπος, με τον οποίο πρέπει να προχωρήσουμε».
Αλλος αξιωματούχος επισήμανε ότι το όριο 120% του ΑΕΠ, που θέτει το ΔΝΤ για τη βιωσιμότητα του χρέους μιας χώρας, «δεν έχει πια νόημα για την Ελλάδα, αφού δεν αντικατοπτρίζει τις περιόδους χάριτος, τα πολύ χαμηλά επιτόκια και τις μακρές περιόδους αποπληρωμής, που κρατούν πολύ χαμηλά το κόστος του χρέους –χαμηλότερα απ’ ό,τι στη Γερμανία για παράδειγμα». Υπέρ της υιοθέτησης ενός πλαφόν έχουν επιχειρηματολογήσει από τον προηγούμενο μήνα η Ανγκελα Μέρκελ, ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέγκλινγκ, ενώ το ΔΝΤ από την πλευρά του θεωρεί ότι το πλαφόν του 15% είναι φυσιολογικό.
Φέτος το κόστος εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους προσεγγίζει το 11% του ΑΕΠ. Τα αμέσως επόμενα χρόνια όμως θα μειωθεί σημαντικά, ενώ θα αυξηθεί ξανά μετά τη λήξη της περιόδου χάριτος των δανείων της ευρωζώνης, το 2023. Ο Ρέγκλινγκ έχει δηλώσει ότι με τη χρήση ενός μίγματος μεταβλητών θα ήταν δυνατόν να μειωθούν οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας κάτω από το 15% του ΑΕΠ μακροπρόθεσμα. Στις παραμέτρους που μπορούν να προσαρμοστούν προκειμένου να επιτευχθεί αυτό το ποσοστό περιλαμβάνονται η περίοδος χάριτος και αποπληρωμής των δανείων και τα επιτόκια.
Η εφαρμογή του σχεδίου αυτού θα μπορούσε να οδηγήσει σε χαλάρωση των δημοσιονομικών πιέσεων της Ελλάδας τα επόμενα 20-30 χρόνια. Το νέο προφίλ εξυπηρέτησης του χρέους θα προσέφερε μεγαλύτερη βεβαιότητα, τόσο στους πιστωτές όσο και στη διεθνή επενδυτική κοινότητα, και θα βοηθούσε την Αθήνα να επιστρέψει στις αγορές.
