Βερολίνο vs Κομισιόν

Θορυβήθηκε αλλά δεν εξεπλάγη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή από το δημοσίευμα της γερμανικής FAZ, σύμφωνα με το οποίο ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, επιθυμεί τον περιορισμό των αρμοδιοτήτων της.

Ερωτηθείσα σχετικά, η εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μίνα Αντρέεβα, θα μπορούσε να παραμείνει στην απάντηση ότι η Επιτροπή δεν σχολιάζει φήμες και εικασίες που απορρέουν από δημοσιεύματα εφημερίδων. Είχε εντολή, όμως, να προχωρήσει λίγο πιο μακριά.

Ανέφερε, λοιπόν, ότι οι αρμοδιότητες της Κομισιόν δεν περιορίζονται στον ρόλο του θεματοφύλακα των Συνθηκών, δεδομένου ότι είναι επιφορτισμένη με την προώθηση των γενικότερων συμφερόντων της Ευρώπης. Και υπενθύμισε τη δήλωση του προέδρου Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ αμέσως μετά την εκλογή του ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα έχει μεγαλύτερο πολιτικό ρόλο…

Ως προς την τελευταία σύνοδο του Συμβουλίου ΕΚΟΦΙΝ, στην οποία ο Β. Σόιμπλε ζήτησε από την Επιτροπή να «κάτσει στα αυγά της» και να μην ανακατεύεται σε πολιτικά θέματα, η εκπρόσωπος περιορίστηκε στη δήλωση ότι η εν λόγω συζήτηση με αφορμή την «έκθεση των 5 προέδρων» (Γιούνκερ, Τουσκ, Ντάισελμπλουμ, Ντράγκι, Σουλτς) «μπήκε στην ουσιαστική της φάση»…

Πολιτική φωνή

Στη σύνοδο αυτή, το Βερολίνο έδειξε για πρώτη φορά τα δόντια του στην Κομισιόν, ενοχλημένο από την υπερβολική -κατ’ αυτό- ανάμιξη του Ζ.-Κ. Γιούνκερ στο ελληνικό ζήτημα και γενικά από την επιθυμία της Επιτροπής να διαδραματίσει μεγαλύτερο πολιτικό ρόλο στην Ε.Ε.

Ο πολιτικός ρόλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αποτελεί μέρος του ανταγωνισμού, πίσω από τον οποίο υπάρχουν τεράστια συμφέροντα, μεταξύ των τριών βασικών θεσμικών οργάνων της Ε.Ε.: Συμβούλιο Υπουργών, Επιτροπή και Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Επί εποχής Ζακ Ντελόρ, η Επιτροπή είχε αποκτήσει πολιτική φωνή η οποία πολλές φορές υποστήριζε με επιτυχία τα μικρά και αδύναμα από οικονομικής πλευράς κράτη-μέλη.

Η πολιτική φωνή της Κομισιόν, που είχε αρχίσει να ενοχλεί τις μεγάλες χώρες, χάθηκε μετά την αποχώρηση του Γάλλου πολιτικού. Οι αντικαταστάτες του (Ζακ Σαντέρ, Ρομάνο Πρόντι και κυρίως ο Ζοζέ Μπαρόζο) αναγκάστηκαν, υπό την πίεση των μεγάλων χωρών, να περιορίσουν την Επιτροπή σε έναν ρόλο λογιστή, καθαρά γραφειοκρατικό.

Ο Ζ.-Κ. Γιούνκερ έδειξε ότι προτίθεται να ξαναδώσει στην Επιτροπή τη χαμένη πολιτική φωνή της και το απέδειξε, μέχρι ενός σημείου, με το ελληνικό ζήτημα. Οι πολιτικές κινήσεις όμως του Λουξεμβούργιου έχουν ενοχλήσει το παντοδύναμο σήμερα γερμανικό δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε, το οποίο άλλωστε ποτέ δεν είδε με καλό μάτι την εκλογή του απρόβλεπτου, αθυρόστομου και φιλόδοξου Ζ.-Κ. Γιούνκερ.

Οπωσδήποτε έχει άλλο πολιτικό ανάστημα σε σύγκριση με τον προκάτοχό του, Ζοζέ Μπαρόζο, το «γκαρσόνι» των Αζορών…