Μα, πώς κάνουν οι σφαίρες;

Οταν ο φίλος μου ο Μιχάλης ήταν 7-8 χρονώ μάθαινε τα πρώτα του αγγλικά. Το βιβλίο ήταν γεμάτο εικόνες, που πάνω στην κάθε μία αναπτυσσόταν ένας μικρός διάλογος ή υπήρχε μια λέξη που να δένει με την εικόνα κι έτσι το παιδί να αποτυπώνει πιο εύκολα – τα γνωστά. Η εικονογραφημένη ιστοριούλα αφορούσε δύο κλέφτες που είχαν αρπάξει λεφτά από μια τράπεζα και τους καταδίωκαν δύο αστυνομικοί! Εκπαιδευτικό το μήνυμα και νικητές πάντα οι δεύτεροι.

Σε μία εικόνα, λοιπόν, οι δύο αστυνομικοί πυροβολούν με τα όπλα τους. Ο σκιτσογράφος προσπαθεί να αποδώσει με κάτι μεγάλα κιτρινοκόκκινα αστέρια την εκπυρσοκρότηση των όπλων και γράφει: BANG! BANG! Ε, πώς αλλιώς να «γράψει» τον ήχο των όπλων; Και ο επιμελής (λέμε τώρα) Μιχάλης, βαθιά πεισμένος ότι όλα τα αγγλικά τα μεταφράζουμε στα ελληνικά και χωρίς τα ζωηρά ματάκια του να μπορούν να ξεχωρίσουν τα K και τα G που του στερούν το παιχνίδι, διαβάζει και μάλιστα χρωματίζοντας τη λεπτή, τότε, φωνούλα του: «Τράπεζα! Τράπεζα!»

Αυτή η ιστορία μού ήρθε ξαφνικά στο μυαλό, έτσι, καθώς στεκόμουν στην ουρά της τράπεζας. Μια ουρά μέσα στη δροσιά, αφού το κλιματιστικό δούλευε στο φουλ. Οι πελάτες χαλαροί, ευχαριστημένοι που άνοιξαν τα καταστήματα και δεν κάθονται κάτω από το λιοπύρι.

Τόσο χαλαροί που δεν άργησαν να πιάσουν την κουβέντα. Αρχικά μιλούσαν με τη σειρά, σε λίγο αρχίσανε οι διασπάσεις και ο καθένας με το πηγαδάκι του, και μετά πάλι όλοι μαζί… Κι όλες οι εκδοχές, οι διεθνείς συνωμοσίες, οι πιθανοί αρχηγοί που θα μας βγάλουν από την κρίση, η δύναμη της δραχμής, τα πετρέλαια της πλούσιας (!) Ελλάδας βρήκαν χώρο στα ανθρώπινα χείλη. Ούτε οι Εβραίοι κατάφεραν να τους ξεφύγουν.

Ενας συνεχής θόρυβος έφτανε στ’ αυτιά μου. Κάποια στιγμή δεν ξεχώριζα πια τι λένε, δεν καταλάβαινα, μόνο ένα συνεχές βζιννν, βζιννν μου τρυπούσε το κεφάλι. Μα έτσι κάνουν οι σφαίρες! Μιχάλη, έλα να ξαναδιαβάσουμε εκείνο το βιβλίο κι όπου δούμε πια bang bang, θα το μεταφράσουμε σωστά. Οι τράπεζες στις θέσεις τους κι εμείς βζιννν, βζιννν, βζιννν…