«Το άνοιγμα της κουβέντας»…

Κάθε εποχή με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που κουβαλάει -σαν ένας πολύπειρος «αχθοφόρος» των ατελείωτων σε μέγεθος κοινωνικών τάσεων που διαμορφώνονται από τις ατομικές επιλογές του καθενός (και πάνω από όλα από τα περιθώρια που υπάρχουν για την ανάπτυξη τους)- λανσάρει τα δικά της «ρούχα». Σε επιδείξεις μόδας, στις οποίες συρρέουν κάθε λογής «πελάτες»: και αυτοί που δεν ενδιαφέρονται για το περιεχόμενο του «δείγματος» απλά θέλουν να γεμίσουν το χρόνο τους διαμοιράζοντας τον σε «κοσμικές συναθροίσεις», και αυτοί που πηγαίνουν γιατί απλά θέλουν «να τους δουν οι άλλοι», και αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται για την ποιότητα του «ρουχισμού» που εκτίθεται -και τη μελλοντική αξιοποίηση της αξίας χρήσης του. «Κάθε καρυδιάς καρύδι», σε ανθρωπογεωγραφικά σύνολα που είναι καλύτερα να τα μελετάς απ΄ έξω παρά να ευδοκιμείς στο εσωτερικό τους, γιατί δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από το να συνοδεύεται μια μορφή «ακατάσχετης ροής» με μισοξεσκισμένα χαρτιά-συμβόλαια αποκοπής από την ασθμαίνουσα, αλλά αξιοπρεπέστατη, αύρα της ανθρώπινης αξίας…

Έχουμε αναλογιστεί -άραγε- πως πέρα από τα προφανή της κάθε επιμέρους συγκυρίας, πέρα από τις υλικές προεκτάσεις των βάναυσων ανακατατάξεων, πέρα από τις πολιτικές αναδιατάξεις βασικών σταθερών με τις οποίες μεγαλώσαμε (αλλά δεν ωριμάσαμε…), πέρα από την τροπή που παίρνουν τα πράγματα στο κοινωνικό πεδίο, πόσα επιμέρους «παράθυρα» έχουν ανοίξει αυτά τα πέντε χρόνια στους «υπολογιστές» των αναδιφήσεων μας; Γιατί, στους περισσότερους από εμάς, οι σκέψεις πια ξεπερνάνε δυστυχώς τις αντοχές των προσωπικών εσωτερικών «ελεγκτικών μηχανισμών» του νευρολογικού μας συστήματος, αναπτύσσονται σαν ριπές «χαλασμένου οπλοπολυβόλου» που αποκαλύπτουν τους πραγματικά φοβισμένους, κάποιες φορές μας διαμορφώνουν και μας παρασύρουν τραβώντας μας από το χέρι σε μονοπάτια που η Αρετή -μειοδοτώντας πρόσκαιρα- διαβλέπει τη νίκη της Κακίας…

Όλα αυτά τα χρόνια ήρθαν στο επίκεντρο έννοιες και καταστάσεις που απλά αποτελούσαν τα συστατικά του γενικού, που όμως πρέπει κάποια στιγμή να το συνειδητοποιήσουμε μας άλλαξαν περισσότερο από όσο θα τολμούσαμε να ομολογήσουμε δημοσίως… Κάποτε μάθαμε για τα cds, εσχάτως για τις ρήτρες μηδενικού ελλείμματος. Ξαφνικά, αρχίσαμε να μαθαίνουμε για τις ύπουλες επιβουλές υπαρκτών από πριν νομολογικών θέσφατων που όμως ούτε καν διανοούμασταν πόσο μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή μας. Η γεωστρατηγική μπήκε αίφνης στα στόματα πολλών απλών ανθρώπων (όχι βέβαια τόσων όσων θα άρμοζε στη σημασία της στο καλούπωμα των ουσιαστικών όρων του παιχνιδιού). Η κουβέντα για το εθνικό νόμισμα άνοιξε για πρώτη φορά από τότε που αυτό έπαψε να είναι κάτι διαφορετικό από αντικείμενο αναζήτησης συλλεκτών. Ο μαρξισμός, προσαρμοσμένος στις επίκαιρες αναγκαιότητες μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, άρχισε να επανέρχεται σαν αντικείμενο μειοψηφικών πόθων-σε διαφορετικές παραλλαγές, από τις πιο συστημικές έως τις πιο επαναστατικές. Μάθαμε τι σημαίνει καταστολή σε καταστάσεις κοινωνικής έντασης και όχι υπαρκτού κινδύνου καθεστωτικών ανατροπών, γιατί τότες θα παγώναμε όσο ποτέ άλλοτε.

«Άνοιξε η κουβέντα» για ένα σωρό θεματικές που μπορούμε πια να έχουμε μια επαρκέστατη γνώμη για το πόσο απέχει η «ηδονιστική λατρεία της πολύμορφης επιβολής σε θυματοποιημένους ανθρώπους» -που ήρθε σαν μόνιμη (όξινη, κατά βάση…) καταιγίδα πάνω από τα «φυσικά τοπία» της ξερχαβαλωμένης καθημερινότητας μας- από την αναγκαιότητα μας βροντώδους σιωπής που συνοδεύει τα πρακτικά μας οργανογράμματα (γιατί στο σήμερα όσοι βάζουν την ακατέργαστη επιθυμία πάνω από την ανάγκη κινδυνεύουν να μείνουν πίσω τόσο που ενδέχεται να καταστούν «σύμμαχοι» του όποιου «εχθρού»…).

Είναι και πολλά άλλα. Και δεν καταγράφηκαν τα προηγούμενα για λόγους ιεράρχησης, απλά ως ενδεικτικές υποσημειώσεις σε μια εργασία «πανεπιστημιακής υφής» που ξεκίνησε να γράφεται το 2010, αλλά κανένας καθηγητής δεν θα αποδεχτεί την παράδοσή της πριν εκπνεύσει χρονολογικά η παρούσα δεκαετία που διανύουμε. Ίσως, η σημαντικότερη για τις παγκόσμιες εξελίξεις εδώ και πολλά χρόνια. Αυτό που πρέπει να «χωνέψουμε» σε καιρούς που υλικά τα στομάχια γουργουρίζουν από τις πολύμορφες ελλείψεις και ψυχολογικά τα κεφάλια βαραίνουν από τις «πνευματικές τροφές» -που και μασημένες να είναι δεν αλλάζει κάτι…- είναι πως υπάρχουν λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά και άλλες που δεν έχουν καμία σημασία. Που αποτελούν παγίδες για όσους δεν τις αποφύγουν. Αλλά, πάνω από όλα, ο νους πήρε «εμπρός» και «ανέβασε στροφές», έστω και εξαναγκαστικά. Κάτι καλό θα βγει στο τέλος, απλά όχι για όλους. Ευτυχώς ή δυστυχώς, ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει. Φτάνει να το παραδέχεται και να το αποδέχεται…

Σε «γκαζωμένους» καιρούς, να μας επιτραπεί να πούμε πως θα ευδοκιμήσουν ατομικά, και ενδεχομένως θα επηρεάσουν συλλογικά «ακροατήρια», όσοι ξέρουν να «πατάνε φρένο»… Κάθε υποκειμενισμός συνθλίβεται από την ποικιλότητα και το πολλαπλά διαχυόμενο του αντικειμενικού, του μόνου ουσιαστικού επικυρίαρχου των ανθρώπινων. Τα «πέδιλα του σολαρισμού» είναι η βασική αιτία για την οποία τα παγοδρόμια της ουσίας γεμίζουν με τραυματισμένα ανθρώπινα κορμιά… Τα «ενδιαφέροντα της συνήθειας», το μόνο που προκαλούν στην οξυδέρκεια της βαθυστόχαστης κρίσης είναι ειρωνικά χαμόγελα, αλλά και «όρκους» αφοσίωσης σε μια γενικευμένη επίθεση- σάλπισμα σύγκρουσης μέχρις εσχάτων με ότι απειλεί τον προσωπικό αξιακό μας κώδικα…. Όσοι έχουν χρόνο, αλλά και διάθεση να ξεχυθούν τα δροσερά βράδια του «σύγχρονου καύσωνα» για να «λερώσουν» τους τοίχους με τα χρώματα του αυτοσεβασμού είναι αυτοί που θα αναγκάσουν σε συναινετική αδράνεια τα συνεργεία καθαρισμού… 

Πολλοί θα διαφωνήσουν με ένα τέτοιο συμπέρασμα, αλλά με κάθε ευγένεια θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως παρότι δεν γνωρίζουμε τις επιπτώσεις στην τιμή λόγω του αναθεωρημένου ΦΠΑ, το ξίδι δεν χάνει τις ιδιότητες που ανέκαθεν είχε (παρά τις χημικές προσμίξεις του σύγχρονου πολιτισμού και των αναγκών της οικονομικής κερδοφορίας, σε εποχές ατέρμονης πολυπολικής ανταγωνιστικότητας)… Κύκλοι κλείνουν, κύκλοι ανοίγουν, εμπειρίες αποκωδικοποιούνται σε συνειδησιακές «γροθιές», η επανάκτηση του εαυτού μας είναι ο μόνος ασφαλής τρόπος να υπερβούμε τις «αφέλειες» της καλοπροαιρεσίας μας -για να ανοίξουμε το δρόμο για τις προσφορές που δεν αναζητούν καμία ανταλλακτικότητα… Τότες, ας «προσέλθουν στο σπιτικό μας» όσοι νιώθουν ότι έχουν να πάρουν κάτι το ωφέλιμο…