Στους ρυθμούς μας

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μείζονος, ελάσσονος, αλαλάζουσας, υποδέχονται την κυβέρνηση στον θαυμαστό τόπο του ρεαλισμού: οι πολύ αριστεροί σηκώνουν παντιέρα αντίστασης στο κτήνος του καπιταλισμού και οι άλλοι δόλιοι ποιούνται την νήσσαν και ακολουθούν (τυφλά;) τον πρωθυπουργό της χώρας.

Οι τελευταίοι δεν είναι ιδιοτελείς, μήτε μνημονιακοί, ουδέποτε θέλησαν να ασκήσουν κρατική εξουσία· είναι, απλώς, αριστεροί που χαίρονται την πρώτη φορά Αριστερά στην πολύπαθη χώρα. Οι βουλευτές υπέγραψαν μια συμφωνία βάσει της οποίας η ελίτ απαλλάσσεται από φορολογικά βάρη, ενώ, αντίθετα, μικρομεσαία και λαϊκά στρώματα αφαιμάσσονται για να κλειστούν οι μαύρες τρύπες της οικονομίας (εντός ευρώ και ευρωζώνης, μην ξεχνιόμαστε…).

Ωραία. Υπάρχουν όμως και μερικοί που δεν συγκαταλέγονται στις ως άνω κατηγορίες. Λάβροι κατά του παλαιού κομματικού-πολιτικού συστήματος, αυστηροί κριτές του δήθεν του Ποταμιού· επίσης: δεν είναι πολύ αριστεροί και, τέλος, αρνούνται να κλείσουν τα μάτια στη συνθηκολόγηση που υπέγραψε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ., με αποτέλεσμα να ζαλιστούμε άπαντες από τη θεαματική στροφή προς τα δεξιά που πέτυχε κυρίως το αριστερό της τμήμα.

Αρνούνται με λίγα λόγια τις αυταπάτες, τις ψευδαισθήσεις, τον συγκλονιστικό (πάει και η εντιμότητά του) συμβιβασμό με το τέρας του καπιταλισμού. Επιπροσθέτως αντιμετωπίζουν και τα ξινισμένα μούτρα των πολιτών της τρίτης κατηγορίας (πρώτη φορά Αριστερά πάση θυσία, παντί τρόπω και σθένει και ας είναι αυτή αρχηγοκεντρική, ας συρρικνώνεται στην αίγλη του πρωθυπουργού· πρώτη φορά Αριστερά είπαμε και δεν πά’ να λένε όσοι έχουν αντιρρήσεις· μ’ αυτές να κοιμούνται!).

Ναι, αλλά κάπως πρέπει να βρούμε έναν κοινό τόπο, να συζητάμε τουλάχιστον, να λέμε τα καλά και τα κακά που λέγαμε τόσα χρόνια. Είναι αρκούντως γελοίο να προσπαθεί ο καθείς να πει πόσο καλός αριστερός (συνεπής…) είναι έναντι άλλων. Καταλάβαμε.

Η εξουσία είναι εξουσία είτε γέρνει δώθε είτε κείθε, είτε μετεωρίζεται είτε χαλυβδώνεται. Το ξέρετε, βέβαια, μη μας περάσουν και τελείως για τα πανηγύρια, αλλά, να, δεν μπορείς να προσποιείσαι ότι όλα (θα) πάνε καλά, ότι η πρώτη φορά Αριστερά έχει κάποια σχέση με τις μαρξικές καταβολές της.

Να συμφωνήσουμε σ’ αυτό και ίσως θα ’πρεπε ν’ αρχίσουμε να προβληματιζόμαστε γιατί χειροκροτάνε τούτη τη συγκυβέρνηση όλοι οι ώς χθες πολέμιοί της. Ισως γιατί μεταλλάχτηκε; Αυτό, όμως, δεν θέλουμε να το αποδεχτούμε. Οι χοροί της Αριστεράς δεν είναι κύκλιοι πλέον, μόνον αντικριστοί, ή ο καθένας κινείται σε όποιον ρυθμό γουστάρει· έτσι απαιτεί ο ευρωπαϊκός πολιτισμός της φιλελεύθερης πολιτικής.

Ας στοχάζεται ο καθείς όπως νομίζει καλύτερα, ας νιώθει το ίδιο, μόνο να μην ενοχλεί όλους εκείνους που είναι διαφορετικοί (από όλους) και δεν φοβούνται να το δείχνουν. Είπαμε: διά της ετερότητας καταχτιέται η ταυτότητα. Εγώ είναι ένας άλλος έλεγε ο έφηβος Ρεμπώ. Καλύτερη η αγκαλιά από την απομόνωση και τη μοναξιά. Ετσι πρέπει. Αυτοί (πρέπει να) είναι οι ρυθμοί μας.