Μια από τις αμέτρητες και συχνά ανεπανόρθωτες συνέπειες της πολύπλευρης κρίσης των τελευταίων ετών είναι και η ψυχιατρικοποίηση των κατηγοριών που απευθύνονται προς κάθε αντίπαλο από κάθε «στρατόπεδο».

Ιδιαίτερα τα social media κατακλύζονται από «ψυχιάτρους» του καναπέ, συνήθως προερχόμενους από την πλευρά των εκάστοτε νικητών που ασύστολα διατυπώνουν πορίσματα για την ψυχική υγεία του «άλλου».

Η Μαρίνα Γρηγοριάδου το 1999, σε ένα μίνι άλμπουμ με σκίτσα του Voug και τίτλο Δόκτωρ Ψ. και Κύριος Χ. (εκδόσεις Γράμματα), έδωσε μια σειρά απολαυστικών διαλόγων ενός «πραγματικού» ψυχιάτρου με τον απρόσωπο πελάτη του. Σε πολλούς από αυτούς, αντιστρέφοντας τη λογική μεταφορική ερμηνεία, ο πελάτης θα μπορούσε να παραλληλιστεί με την εξουσία και ο ψυχίατρος με τον λαό, που καλείται να ερμηνεύσει, να συμπεράνει και να αποφανθεί.

Οι χρησμοί του «πελάτη» (εξουσιαστή, πρωθυπουργού, υπουργού και πάει λέγοντας) αποκτούν νόημα μόνο όταν συνθέσουν στη συνείδηση του λαού-ψυχιάτρου ένα αφήγημα προς «θεραπεία». Δυστυχώς, η θεραπεία διακόπτεται συχνά πριν ολοκληρωθεί λόγω απόσυρσης του πελάτη.