Η κατανόηση και η πράξη

Υποστηρίζουν αρκετοί ότι η πρώτη φορά Αριστερά απέτυχε παταγωδώς και ότι οφείλει ο πρωθυπουργός να παραιτηθεί! Διότι -λένε- τα όσα πράττει και υπογράφει, συνθηκολογώντας, δεν έχουν σχέση με την ιδεολογία της Αριστεράς· από τη στιγμή μάλιστα που οι ντούροι αριστεροί οδηγούν σε ρήξη τη συνοχή του ΣΥΡΙΖΑ, η υπόθεση ελληνική κυβέρνηση με την Αριστερά στο τιμόνι έχει τελειώσει. Είναι έτσι τα πράγματα; Θαρρώ πως όχι, είναι βέβαιο ότι είναι πολυπλοκότερα από όσο φαίνονται.

Το 36% του ελληνικού λαού δεν απέκτησε αριστερή συνείδηση εν μιά νυκτί, άρα άλλα είναι τα μέσα που πρέπει να μετέλθει ένας αναλυτής ώστε να γίνουν κατανοητές τόσο η Αριστερά όσο και η κοινωνία, αλλά και η ίδια η εξουσία. Το ποσοστό αυτό ήταν μια σύνθεση της οργής για τους προηγούμενους και μιας ελπίδας για κάτι διαφορετικό από πολιτικούς που δεν είχαν εμπλακεί με σκάνδαλα και διαπλοκές, αφού ουδέποτε είχαν τη διακυβέρνηση.

Στο γενναιόδωρο αυτό ποσοστό ανήκουν ψηφοφόροι από όλα τα κόμματα, από ανένταχτους, νέους και άλλους απολιτικούς. Δεν περίμεναν όλοι αυτοί να κάνει θαύματα η νέα κυβέρνηση, ανέμεναν, απλώς, μια πραγματική διαπραγμάτευση ώστε να επιτευχθούν τα ελάχιστα: ελάχιστος αξιοπρεπής μισθός, φορολόγηση των εχόντων και κατεχόντων, εξυγίανση του Δημοσίου και διασφάλιση των συντάξεων.

Οντως κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης έγιναν πράξεις που έδειξαν ότι η κυβέρνηση προσεγγίζει κοινωνικά τη διακυβέρνηση. Οπως είπε και ο πρωθυπουργός, ψηφίστηκε νομοσχέδιο για την ανθρωπιστική κρίση, επαναλειτούργησε η ΕΡΤ, ήρθησαν νομοθετικά αδικίες, ψηφίστηκαν νομοθετήματα για την ιθαγένεια, τις φυλακές, την εξυγίανση του αθλητισμού.

Μέσα στην ασφυκτική πίεση που δεχόταν από τους δανειστές, μέσα σ’ ένα εχθρικό κλίμα απ’ όλα τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, ντόπια αλλά και ξένα, όλες αυτές οι κυβερνητικές πράξεις ήσαν μια όαση σχεδόν, αν αναλογιστούμε την έρημο των απολύσεων, της ανεργίας, των περικοπών που είχαν δημιουργήσει οι προηγούμενοι (που, όπως αποδεικνύεται, απλώς υπάκουαν στις εντολές των δανειστών· ουδέποτε διαπραγματεύτηκαν σοβαρά).

Παρ’ όλα αυτά στην κορύφωση της διαπραγμάτευσης η κυβέρνηση φάνηκε απροετοίμαστη, αδύναμη, ανέτοιμη, ανίσχυρη και ηττήθηκε κατά κράτος. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί περίμεναν μια τέτοια κατάληξη· λόγω του γεγονότος όμως ότι η κυβέρνηση διαπραγματευόταν σκληρά άρχισαν να ελπίζουν ότι κάτι μπορούσε να γίνει. Φρούδες ελπίδες· το σύστημα έδειξε τα δόντια του – και τι δόντια…

Εάν δεν γίνει αντιληπτό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κουβαλάει τις προσδοκίες πολλών και όχι ενός 3-4%, εάν δεν προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα που ο ίδιος γέννησε, εάν δεν υποσταλεί το αντάρτικο και δεν επέλθει ομόνοια, συζήτηση, σύμπλευση, συναπόφαση, σύμπραξη, τότε χαιρετίσματα στους δικούς μας…

Γιατί μη μας πουν οι ντούροι αριστεροί ότι δεν γνώριζαν με ποιους είχαν να κάνουν· γνωρίζουν πολύ καλά θαρρώ ότι οι εκφραστές του φιλελευθερισμού θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να υποστηρίξουν τα συμφέροντά τους· συμφέροντα ισχυρών! Είναι άνευ λόγου, νομίζω, να υποστηρίζουν τώρα ότι αυτοί είναι οι γνήσιοι εκφραστές του ΣΥΡΙΖΑ ή της Αριστεράς.

Δεν κατάλαβαν, δεν τους ενημέρωσαν ότι δεν υπάρχει ούτε ΣΥΡΙΖΑ ούτε Αριστερά και ότι απλώς άνθρωποι με αριστερή συνείδηση καλούνται να διακυβερνήσουν όσο πιο συνετά και σοφά (παρά την ήττα) τη χώρα; Το πράττειν προϋποθέτει το κατανοείν, πώς αλλιώς;