Ολο και συχνότερα τις τελευταίες μέρες ο Γιάνης Βαρουφάκης επαναλαμβάνει τη σύγκριση της πρόσφατης συμφωνίας του Eurosummit με τη Συνθήκη των Βερσαλιών μετά τη λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το ίδιο έκανε και χτες με την ομιλία του στη Βουλή.
Μάλιστα την Κυριακή είχε προχωρήσει ένα βήμα παραπάνω, με ένα τουίτ στο οποίο ούτε λίγο-ούτε πολύ διεκδικούσε τον ρόλο που είχε παίξει ο Κέινς στις διαπραγματεύσεις εκείνες και σύγκρινε με τη δική του τη στάση του διαπρεπούς οικονομολόγου, ο οποίος τελικά παραιτήθηκε και έτσι έγινε δυνατόν να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις.
Η είδηση δεν βρίσκεται στον αυτοπροσδιορισμό του κ. Βαρουφάκη ως σύγχρονου Κέινς. Αλλωστε, κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για μετριόφρονα. Η είδηση είναι ότι από τη σύγκριση της σημερινής πολιτικής συγκυρίας με εκείνη της Γερμανίας την επομένη της ήττας της στον πόλεμο προκύπτει κάτι άλλο: η πεποίθηση όσων κάνουν αυτή τη σύγκριση ότι η «ταπείνωση» των Γερμανών ήταν εκείνη που οδήγησε στη γιγάντωση του ναζισμού, κατά συνέπεια πρέπει και σήμερα να περιμένουμε κάτι ανάλογο στην Ελλάδα.
Την άποψη αυτή εξέφρασε αναλυτικά ο κ. Βαρουφάκης σε συνέντευξη που έδωσε στον Φίλιπ Ανταμς: «Οταν πηγαίνω στο κοινοβούλιο, θα πρέπει να καθίσω κοιτάζοντας στα δεξιά της αίθουσας, όπου κάθονται περισσότεροι από 10 ναζί, που εκπροσωπούν τη Χρυσή Αυγή. Εάν το κόμμα μας, ο ΣΥΡΙΖΑ, που έχει καλλιεργήσει τόσες ελπίδες στην Ελλάδα σε σημείο να φτάσουμε στο 61,3% στο πρόσφατο δημοψήφισμα […] αν προδώσουμε αυτές τις ελπίδες και αν σκύψουμε το κεφάλι μας σε αυτή τη νέα μορφή της μεταμοντέρνας κατοχής, τότε δεν μπορώ να δω κανένα άλλο πιθανό αποτέλεσμα από την περαιτέρω ενίσχυση της Χρυσής Αυγής. Αυτοί δυστυχώς είναι εκείνοι που θα κληρονομήσουν τον μανδύα της καμπάνιας κατά της λιτότητας» (ABC, Late Night Live, 13.7.2015).
Αγνοια της πραγματικότητας
Αλλο που δεν ήθελε βέβαια η Χρυσή Αυγή: να τη χρίζουν διάδοχο του «αντιμνημονιακού μετώπου» ο ίδιος ο κ. Βαρουφάκης και οι λοιποί εμφανιζόμενοι ως γνήσιοι αντιμνημονιακοί του ΣΥΡΙΖΑ. Για ακόμα μια φορά, η άγνοια σχετικά με το τι πραγματικά είναι και τι λέει η ναζιστική οργάνωση οδηγεί στην παγίδα της δικής της προπαγάνδας ακόμα και τον χαρισματικό και τετραπέρατο τέως υπουργό Οικονομικών, καθώς και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που υιοθετούν το ίδιο μοντέλο.
Ο «αντιμνημονιακός» αγώνας της Χρυσής Αυγής είναι παραμύθι. Απλώς, σήμερα, όπως κάνει και κάθε άλλη φορά, ο καιροσκοπικός αυτός εσμός ναζιστών επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τη λαϊκή απογοήτευση από το τρίτο μνημόνιο. Το ίδιο έκανε και με το δημοψήφισμα. Ενώ μέχρι την Κυριακή τηρούσε σιγήν ιχθύος και εξαφάνιζε από τα πρωτοσέλιδα των δύο εφημερίδων της κάθε σχετική αναφορά, μετά τη θριαμβευτική επικράτηση του Οχι, βγήκε να πανηγυρίζει για τη… νίκη της.
Αλλά ταυτόχρονα τα στελέχη της φρόντιζαν να διαλαλούν σε όλους τους τόνους την ανάγκη παραμονής στην ευρωζώνη και να καταγγέλλουν κάθε άλλη σκέψη. Ολα αυτά βεβαίως για το κοινό εκτός Ελλάδος, προκειμένου να καταλαγιάσουν την παγκόσμια κατακραυγή για την εγκληματική δράση των μελών της.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συνέντευξη που έδωσε ο Αρτέμης Ματθαιόπουλος στην ιταλική «Κοριέρε ντέλα Σέρα» (25.4.2015). Μάλιστα, η συνέντευξη αναπαράγεται και στον ιστότοπο της Χρυσής Αυγής όπου αναφέρεται: «Μεταξύ άλλων [ο Ματθαιόπουλος] είπε ότι και η Χρυσή Αυγή θέλει να μείνει στην ευρωζώνη, είναι παράλογο να θέλει να βγει, διότι η Ελλάδα πλήρωσε πολύ ακριβά για να αποκτήσει το ευρώ και δεν θα πληρώσει για να βγει από αυτό!» Ολη η συνέντευξη επιγράφεται «Ακόμα και η Χρυσή Αυγή θέλει την παραμονή στην ευρωζώνη». Από πού κι ώς πού λοιπόν μιλά κανείς για «αντιμνημονιακή» Χρυσή Αυγή;
Οσο για την ιστορική αναγωγή στις Βερσαλίες, είναι κι αυτή -πέρα από αμετροεπής- και εντελώς λανθασμένη. Δεν οδήγησε η «ταπείνωση» των Γερμανών στον ναζισμό, αλλά μια σειρά γεγονότων και συνεχών λαθών των δημοκρατικών δυνάμεων, καθώς και η βαθμιαία διασύνδεση του χιτλερικού κόμματος με τη γερμανική μεγαλοαστική τάξη. Η ταπείνωση εφευρέθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, προκειμένου να δοθεί μια βολική δικαιολογία για τη γιγάντωση αυτού του εγκληματικού πολιτικού ρεύματος.
Αλλά αν παρ’ όλα αυτά έμπαινε κανείς στον πειρασμό μιας σύγκρισης, το αποτέλεσμα θα ήταν εντελώς διαφορετικό από εκείνο που επιθυμεί ο κ. Βαρουφάκης, ο οποίος θα ήθελε να εμφανιστεί ως ο απόλυτος αντίπαλος των ναζιστών. Οι ναζί δεν στράφηκαν βέβαια μετά τη Συνθήκη των Βερσαλιών εναντίον του… Κέινς, αλλά εναντίον εκείνων που την υπέγραψαν. Ενας μάλιστα από τους επιφανέστερους Γερμανούς πολιτικούς και διανοούμενους που μετείχαν στη διαπραγμάτευση και υπέγραψε τη Συνθήκη, ο Βάλτερ Ρατενάου, δολοφονήθηκε ακριβώς γι’ αυτή του την πράξη από τον ναζιστή τρομοκράτη Ερνστ Βέρνερ Τέχοβ το 1922, αφού είχε προηγηθεί η στοχοποίησή του ως δήθεν ενός από τα μέλη της παγκόσμιας υπερκυβέρνησης, που αναφέρονται στο αντισημιτικό πλαστογράφημα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών».
Ποιον έχει σήμερα στοχοποιήσει η Χρυσή Αυγή; Οχι βέβαια τον Γιάνη Βαρουφάκη, αλλά τον Ευκλείδη Τσακαλώτο. Με υβριστικές αναρτήσεις στον ιστότοπό της, με γιουχαΐσματα και λεκτικές επιθέσεις, οι εγχώριοι ναζιστές έχουν δείξει ότι αυτοί έχουν πάρει το μάθημά τους από τους προκατόχους τους που τόσο θαυμάζουν.
